Thera

Classical

Thera era uma isla das Cíclades, situada al sur de Naxos e al norte de Creta. En a actualidad, Thera recibe frecuentemente ou nombre de Santorini.

Se decía que Thera había surgido de um terrón de terra de Libia, um regalo do argonauta Eufemo otorgado por ou deus marino Tritón.

Históricamente, Thera foi célebre por a gran erupción volcánica que pudo haber trastornado ou destruido a civilización minoica en Creta durante a última fase da Edad do Bronce (c. 1400 a.C.). La erupción também provocó um gran terremoto que se sintió en todo ou Egeo, ou cual causó además maremotos. Las oscuras nubes de cenizas se extendieron tanto que provocaron grandes sequías e hambrunas en ou Levante e Egipto. (Posiblemente esto coincidió com Moisés desencadenando as diez plagas sobre Egipto e intentando liberar da esclavitud a os hebreos bajo sus amos egipcios.)

Atlántida

Algunos estudiosos modernos e arqueólogos creyeron que Thera era a civilización perdida da Atlántida (Ἀτλαντίς).

La mayor parte de lo que sabemos sobre a Atlántida foi registrado en dos obras de Platón: ou «Timeo» e ou «Critias». Según ou filósofo Platón de Atenas (428-348 a.C.), a Atlántida era a civilización mais avanzada de su época.

Se ubicaba tradicionalmente al oeste das Columnas de Hércules (el estrecho de Gibraltar), en medio do océano Atlántico. La Atlántida era mais extensa que Libia e Asia (posiblemente Asia Menor) juntas.

Los diálogos de Critias nos ofrecen a descripción mais detallada da Atlántida. Se decía que a Atlántida era a mais avanzada tecnológica e económicamente, com um império que incluía Italia e Grecia, e cuya dominación se extendía até Egipto e Mesopotamia. El deus Poseidón creó a gran isla depois de seducir a Clito, hija de Evenor e Leucipa. Poseidón foi padre de cinco pares de gemelos. El hijo mayor se llamaba Atlas (sin confundir com ou Titán Atlas) e se convirtió en ou rei supremo.

Los diálogos de Timeo incluían ou discurso entre Sócrates, Timeo, Critias e Hermócrates, onde Critias informaba a os demás sobre cómo Solón (fl. século VI a.C.) estuvo en Egipto, conversando com um sumo sacerdote. Solón descubrió que a Atlántida había conquistado gran parte de Europa e África, al este de Grecia e Egipto. Atenas foi ou único reino lo suficientemente poderoso para resistir as fuerzas atlantes, a as que os atenienses derrotaron en batalla.

Al principio eram um povo muito piadoso e pacífico, mas su vasto império les aportó gran riqueza e lujo, de modo que perdieron ou autocontrol e se dejaron embriagar por su codicia e arrogancia.

El cataclísmico terremoto ocurrió porque os deuses os castigaban por ser tiranos arrogantes. Platón afirma que a catástrofe sucedió en ou 9600 a.C. Esta fecha é muito anterior a a erupción de Thera. Las inundaciones llegaron até Atenas e Mesopotamia.

Históricamente, gran parte de Europa e Asia había entrado en a fase final da Edad de Piedra, comúnmente conocida como período Neolítico («Edad de Piedra Nueva»). El Neolítico foi quando ou clima se volvió mais cálido tras decenas de miles de anos de Edad de Hielo. Al retirarse os glaciares hacia ou norte, naturalmente se produjeron inundaciones debido al deshielo.

El hombre da Edad de Piedra se adaptó al clima mais cálido e comenzó a cultivar a terra e a domesticar animales. El ser humano empezó a vivir en asentamientos permanentes, aprendiendo nuevas tecnologías como ou tejido e a alfarería.

Existen numerosas teorías sobre a Atlántida. Entre ellas se encontraba a idea de que quando ou terremoto cataclísmico hundió a Atlántida, provocó enormes maremotos e inundaciones a escala global. Algunos arqueólogos sostienen que esto causó ou Diluvio Bíblico, mas se decía que a inundación da Atlántida foi anterior al Diluvio de Noé.

Sea como fuere, os estudiosos e arqueólogos no deberían fiarse seriamente da datación de Platón. Obviamente se trataba de propaganda destinada a ensalzar a grandeza de Atenas, supuestamente vencedora do poderío da Atlántida.

Información Relacionada

Nombre

Thera, Θήρα;
Santorini ou Thíra (moderno).

Fundador

Eufemo.

Criado: 8 de agosto de 1999

Modificado: 15 de maio de 2024