Hyperion

Classical

Hyperion: El Vigilante desde lo Alto Hyperion, deus titán da luz celestial, foi otro Titán de primera generación relegado principalmente a a oscuridad. Gracias a Shakespeare, su nombre e su semblante perduran en a memoria. Al igual que muchos de sus hermanos, a história de Hyperion comenzó e terminó antes da existencia da humanidad. Su legado reside en os relatos de sus hijos e en a mención ocasional en a literatura.

Helios cabalgando en sus carros

¿Quién era Hyperion en a mitologia griega?

Durante a Edad de Oro, Hyperion era ou deus da luz celestial. Se sugiere que esta luz emanaba do propio Hyperion, iluminando ou universo en todas direcciones. Tras ou nacimiento de sus hijos, a luz se asoció com os orbes celestiales do sol e a luna.

El nombre de Hyperion significa «el que vigila desde lo alto». Desde su posición en os cielos, era capaz de observar todo cuanto acontecía abajo en a Tierra e llevar su luz a os lugares oscuros. Su otro sobrenombre, «el de lo alto», pudo haber hecho referencia a su ubicación física. También pudo haber aludido a su condición de hermano mayor entre os Titanes de primera generación.

Algunas fuentes sugirieron que su capacidad de permanecer en as alturas e observar os patrones da vida que se desenvolvían lo llevó a percibir los ciclos dos días, os meses e os años, así como os movimientos das mareas. Sin embargo, su hermano Crius solía recibir ou crédito por ou control das estaciones.

Hyperion mismo era sumamente bello, sabio e señorial. Esta descripción concuerda com a metáfora de Shakespeare: «un Hyperion frente a um sátiro», mencionada en Hamlet. La inferencia era que ou padre de Hamlet era com creces um partido muito superior al compararlo com su hermano, Claudius.

El mito da creación e os Titanes de primera generación

Al igual que os demás Titanes de primera generación, a história de Hyperion comenzó e terminó en a Edad de Oro, antes da existencia do hombre. Hubo poca mención específica de Hyperion en os mitos da Creación e la Titanomaquia, mas se puede inferir que desempeñó um papel activo en ambos.

Al principio, solo existía ou Caos. Del Caos surgieron os deuses primigenios mais antiguos, entre ellos Gaia (la Tierra). Gaia concibió por sí sola e dio a luz a Uranus (el Cielo). Se unieron e tuvieron muchos hijos, os primeros dos cuales foram los 12 gigantes conocidos como os Titanes:

  • Hyperion, deus da luz dos cielos
  • Oceanus, deus de Okeanos, ou río que circundaba a Tierra
  • Coeus, deus da razón e a curiosidad intelectual
  • Cronos, deus do tiempo
  • Crius, deus das constelaciones
  • Iapetus, deus da mortalidad e a violencia
  • Mnemosyne, deusa da memoria
  • Tethys, deusa de todos os manantiales de agua dulce
  • Theia, deusa da vista
  • Phoebe, deusa da inteligencia e a previsión
  • Rhea, deusa da fertilidad e a maternidad
  • Themis, deusa da justicia
Estatua de Selena, hija de Hyperion

Otras razas de gigantes surgieron da unión entre Uranus e Gaea, notablemente os Hecatonquiros, com 100 manos e 50 cabezas, e os Cíclopes de um solo ojo.

Hyperion e tres de sus hermanos recibieron la tarea de custodiar os Pilares do Cielo. Eran cuatro enormes pilares situados en as cuatro esquinas da Tierra que sostenían ou céu en lo alto. Esto era até cierto punto um nombre inapropiado, pues se cree que os griegos sabían que ou mundo era redondo.

En algunos textos, os hermanos eram considerados representaciones personificadas dos pilares mismos mais que guardianes. Hyperion representaba el pilar do este, lo cual é natural dado que ou sol e a luna surgen desde ese cuadrante. Coeus representaba ou pilar do norte, Crius era responsable do sur, e Iapetus residía en ou oeste. Uno podría preguntarse por qué se les encomendó esta tarea si sus padres eram ou Cielo e a Tierra.

Hyperion desposó a su hermana Theia, a deusa titán da vista. Esta situación parece um complemento excelente al papel de Hyperion como ou vigilante desde lo alto. Juntos, Hyperion e Theia tuvieron tres hijos. El hijo de Hyperion foi Helios, Titán do Sol; él e su padre a menudo se confunden entre sí. Las hijas de Hyperion foram Selene, a deusa da Luna, e Eos, a personificación da Aurora. Aunque técnicamente eram também Titanas, desempeñaron papeles significativos en os mitos posteriores da mitologia griega, incluso depois do ascenso dos deuses olímpicos.

La Titanomaquia e a caída dos Titanes

Cuando nacieron os Titanes, os Cíclopes e os Hecatonquiros, Uranus era a deidad suprema do mundo. Al contemplar a fealdad dos Cíclopes e os Hecatonquiros, ou tal vez debido a su descomunal tamaño, Uranus arrojó a ambas razas a as profundidades da Tierra, esencialmente empujándolos de vuelta al vientre de su madre. Los encerró en ou abismo llamado Tartarus. Dado que os Titanes eram mais pequeños e de aspecto mais agraciado que sus hermanos, se libraron da misma suerte.

Su madre, Gaia, estaba consternada de que sus hijos estuvieran prisioneros. Convenció a sus hijos, os Titanes, de alzarse contra Uranus e derrocarlo. Todos estuvieron de acuerdo, mas solo Cronos aceptó empuñar um arma contra su padre.

Hyperion, Coeus, Iapetus e Crius pudieron prestar asistencia vital a su hermano gracias a sus posiciones en as cuatro esquinas da Tierra. Los cuatro hermanos tendieron uma emboscada e sometieron a Uranus quando este descendió do cosmos para yacer com Gaia. Lo sujetaron por os brazos e as piernas enquanto Cronos usaba una hoz de adamantino para castrar a su padre. Uranus huyó de regreso al cosmos. Cronos arrojó os testículos de Uranus al mar. La sangre que cayó sobre os océanos engendró otras criaturas, como as Furias, as Erinias e as Melíades. Sus genitales hicieron que ou mar espumara, e de esa espuma nació a deusa Aphrodite.

Cronos gobernó ou cosmos durante lo que se conoció como a Edad de Oro. Tomó conocimiento de uma profecía que decía que sus hijos lo derrocarían tal como él había derrotado a su padre. Para evitar este destino, devoró a sus primeros cinco hijos tan pronto como nacieron. Su esposa, Rhea, logró sacar al sexto hijo a escondidas, engañando a su esposo para que tragara uma piedra en su lugar.

Este sexto hijo era ou pequeño Zeus. Una vez que Zeus creció, regresó e se disfrazó de copero de Cronos. Zeus engañó a Cronos para que bebiera uma poción que lo hizo vomitar a os cinco hijos. Estos emergieron ya adultos do estómago de su padre e se unieron a Zeus para alzarse contra Cronos.

Así comenzó a gran Guerra dos Titanes, llamada a Titanomaquia. La mayoría dos Titanes lucharon junto a Cronos, e puede suponerse que Hyperion também eligió ou bando de su hermano. Algunos Titanes prominentes, como Prometheus e Epimetheus, lucharon do lado de Zeus e os nuevos deuses olímpicos. La mayoría das Titánides se mantuvieron neutrales.

El conflicto prosiguió sem tregua durante 10 años. Algunas fuentes señalaron que os deuses olímpicos vencieron porque Zeus liberó a os Cíclopes e os Hecatonquiros do Tartarus. Los Cíclopes forjaron armas poderosas para os dioses, incluyendo ou rayo de Zeus. Los Hecatonquiros usaron sus múltiples manos para arrojar montañas contra ou enemigo. Con estos aliados, os deuses olímpicos finalmente lograron someter a os Titanes. Tras ganar a guerra, Zeus condenó a Hyperion e a a mayoría de los Titanes a sufrir eternamente en ou Tartarus.

No sobrevive ningún texto completo que dé detalles da batalla, e ninguno dos fragmentos menciona ou papel que Hyperion desempeñó, si acaso tuvo alguno. Sin embargo, um poema inconcluso de John Keats relata os pensamientos de Hyperion sobre a caída dos Titanes. Su discurso muestra uma posible renuencia a admitir a derrota e un renovado vigor para uma última batalla. Esta visión convertiría a Hyperion en um héroe trágico da Titanomaquia.

La luz perdura a través dos hijos de Hyperion

Como ocurre a menudo com os Titanes, Hyperion mismo é escasamente recordado, mas su fama reside en os hijos que engendró.

Eos era a hija mayor de Hyperion, distinguida por su posición como deusa da Aurora, a primera luz en ou cielo. Además, desposó a Astraeus, deus do Crepúsculo. Sus hijos incluyeron a os Anemoi (los cuatro vientos) e a Eosphorus (la estrella da mañana). Era representada com dedos rosados e alas de plumas blancas.

Helios era a personificación do sol, conocido por su paseo diario en carro a través do cielo. Apareció com frecuencia en os mitos griegos, de manera mais notable en ou relato de su hijo Phaethon. Helios foi também padre das tres Gracias e de Circe, quien tuvo um papel destacado en ou viaje de Odysseus.

Si bien muchas diosas foram asociadas com a luna, a hija de Hyperion, Selene, era a luna misma. Al igual que su hermano, conducía um carro a través do céu cada noche. Las fuentes señalan que Selene tuvo numerosos hijos, algunos com Zeus e otros com ou mortal Endymion.

Conclusión

Hyperion, deus da luz

A pesar da condición de Hyperion como «el de lo alto», muito poco se sabe sobre él, e quando se le mencionaba en os mitos griegos, desempeñaba um papel minúsculo. Esto é lo que sí sabemos:

  • Hyperion foi ou deus titán original da luz celestial.
  • Se decía que era sumamente bello.
  • Asistió en a caída de su padre, Cronos.
  • Luchó en a Titanomaquia e foi encerrado en ou Tartarus.
  • Su luz celestial sobrevivió a través de sus tres hijos.

Resulta curioso que poetas posteriores como Shakespeare e Keats siguieran fascinados por Hyperion com tan poca información disponible. No obstante, podemos estarles agradecidos por hacer que Hyperion resulte cercano a as audiencias de hoy.

Criado: 2 de abril de 2002

Modificado: 10 de outubro de 2024