Iapetus
Jápeto: Padre de iconos. Jápeto, Titán da mortalidad, é considerado uma das deidades menos conocidas da mitologia griega. Su nombre suele recordarse porque uma das lunas de Saturno lleva su nombre en a época moderna. Aunque Jápeto no apareció en os relatos mais reconocidos dos deuses olímpicos, foi uma de las primeras figuras en a história da Creación. Fue mencionado por su nombre en a Ilíada de Homero como uno dos guerreros mais feroces. Su contribución mais importante foi como padre de varios dos Titanes mais populares en ou mito. A través de sus hijos, ayudó a forjar a história da humanidad.
¿Quién era Jápeto en a mitologia griega?
Jápeto foi uno dos 12 Titanes originales, uma das primeras razas sobre a Tierra. Conocido como ou Titán da mortalidad e uno dos deuses que gobernaban ou tiempo, presidía a vida humana. Su nombre significa “el que perfora” ou “perforado por uma lanza”, lo cual é posiblemente a razón por a que se le asoció com a morte violenta. En a Titanomaquia ou a Guerra dos Titanes, se decía que era um adversario sediento de sangre.
Junto com tres hermanos, Jápeto representaba uno dos cuatro pilares que separaban a Tierra e ou Cielo. Estos eram llamados os Pilares do Cielo. Tras a gran guerra contra os Olímpicos, Jápeto foi encarcelado e su hijo Atlas ocupó su lugar.
Algunas fuentes sugieren que Jápeto também foi asociado com Jafet, ou hijo de Noé. Tras ou diluvio, Jafet foi considerado ou progenitor dos griegos, turcos, rusos e otros pueblos indoeuropeos. Esta situación é complementaria a a idea de Jápeto moldeando a a humanidad a través das influencias de sus hijos.
El mito da Creación: Jápeto e sus relaciones
Toda a história de Jápeto transcurre antes do reinado dos deuses olímpicos e mucho antes da era do hombre. Aunque no tuvo efecto directo sobre os humanos, dos de sus hijos tuvieron um papel significativo en os mitos sobre os primeros hombres. En efecto, a história da humanidad habría sido muito diferente sem as contribuciones dos hijos de Jápeto.
Al comienzo do mundo, solo existía ou misterioso ser llamado Caos. Caos creó um puñado de deuses primordiales, como Nix (la Noche), Érebo (la Oscuridad) e Gea (la Tierra). Gea dio a luz a Urano (el Cielo) e luego se desposó com él. Su unión engendró a os 12 gigantes originales conocidos como os Titanes:
- Océano, deus de Okeanos, ou río que circundaba a Tierra
- Hiperión, deus da luz dos cielos
- Ceo, deus da curiosidad e a inquisición
- Crono, deus do tiempo
- Crío, deus das constelaciones
- Jápeto, deus da mortalidad e a morte violenta
- Mnemósine, deusa da memoria
- Tetis, deusa dos manantiales de agua dulce
- Tea, deusa da visión
- Febe, deusa da inteligencia e a previsión
- Rea, deusa da fertilidad e a maternidad
- Temis, deusa da justicia
Urano e Gea também foram padres de otras razas que igualmente eram gigantes:** os Cíclopes,** os gigantes de um solo ojo, e los Hecatonquiros de cien manos.
Junto com sus hermanos, Ceo, Hiperión e Crío, Jápeto foi encargado de custodiar os cuatro enormes pilares que sostenían ou céu en lo alto. El pilar mais occidental era responsabilidad de Jápeto. Dado que ou Cielo era su padre e a Tierra, su madre, resulta paradójico que se esforzaran por mantenerlos separados.
Los hijos de Jápeto e Clímene
Jápeto se desposó com a ninfa marina Clímene, hija de su hermano Océano. Sus hijos constituyen a mayor parte do legado de Jápeto. Se sugiere que transmitió algunos de sus peores rasgos de carácter a sus hijos, e por extensión, a a nueva raza da humanidad.
Prometeo é probablemente ou mais célebre dos hijos de Jápeto. Robó ou fuego dos dioses e se lo entregó a a humanidad, por lo cual Zeus lo castigó severamente. Astuto e ingenioso, a menudo era considerado poco digno de confianza.
Epimeteo, por su parte, era tan torpe como inteligente era su hermano. Carente de previsión, otorgó todos os rasgos protectores beneficiosos a os animales, sem dejar nada para os humanos.
Atlas terminó ocupando ou lugar de su padre como portador dos cielos. La força e a resistencia eram sus rasgos mais destacados, mas também era crédulo e impetuoso.
Menecio é ou menos conocido, embora figuró de manera prominente en a história de la Titanomaquia. El rasgo de carácter que mostró com mayor frecuencia foi a violencia.
Jápeto e Clímene também tuvieron otro hijo, Bufo, um héroe de Arcadia. Asimismo, tuvieron uma hija, Anquíale, a deusa do calor do fuego.
La Titanomaquia e a caída de Jápeto
Urano era a deidad suprema do mundo quando nacieron os Titanes, os Cíclopes e os Hecatonquiros. Al contemplar ou horror dos Cíclopes e os Hecatonquiros, Urano encarceló a estas razas en el abismo oscuro da mazmorra llamado Tártaro. Los Titanes, al ser mais agraciados que as demás razas, se salvaron de este destino. Probablemente foram percibidos como uma menor amenaza para ou gobierno de Urano.
Gea se ofendió de que sus hijos estuvieran encarcelados. Teniendo en cuenta que ou Tártaro se encontraba en as profundidades da Tierra, esto também le causó um gran dolor físico. Ella convenció a os Titanes de alzarse contra Urano e derrocarlo. Sin embargo, solo Crono estuvo dispuesto a empuñar um arma contra su padre.
Jápeto, Hiperión, Crío e Ceo desempeñaron um papel vital en este golpe de estado, ya que estaban posicionados en as cuatro esquinas da Tierra. Cuando Urano descendió dos cielos para unirse a Gea, os cuatro hermanos lo emboscaron e lo sujetaron por os brazos e as piernas. Crono lo castró com uma hoz de adamantino que Gea le había entregado. Urano huyó de regreso al cosmos, derrotado.
Crono ascendió al trono de su padre e gobernó com mano dura. Temiendo uma profecía que decía que sus propios hijos lo derrocarían também, os devoraba tan pronto como nacían. Su esposa, Rea, sacó de contrabando al infante Zeus, engañando a su marido para que se tragara uma piedra en su lugar.
Algunas fuentes señalan que Jápeto era considerado um igual de Crono ou um aliado significativo. Es probable que a naturaleza despiadada de Crono atrajera a Jápeto. Se desconoce cómo reaccionó ante a locura de Crono de devorar a sus hijos. Sin embargo, quando Zeus reapareció e salvó a sus hermanos de su destino gástrico, Jápeto no dudó en ponerse do lado de su hermano quando se trazaron as líneas de batalla.
Así comenzó a gran Guerra dos Titanes. La mayoría dos Titanes lucharon junto a Crono. Dos dos hijos de Jápeto, Prometeo e Epimeteo, lucharon do lado de Zeus e os nuevos deuses olímpicos. Su hijo Atlas foi ou líder do exército titánico, e Jápeto foi uno dos generales. No existe um texto completo que detalle a batalla, mas algunos fragmentos mencionan que Jápeto era um guerrero feroz e que estuvo a a altura de su nombre como “el que perfora”.
El conflicto se prolongó durante 10 años, sem que ninguna das partes obtuviera ventaja. Jápeto combatió cuerpo a cuerpo com ou propio Zeus e finalmente foi derrotado. Algunas fuentes sugieren que este foi el punto de inflexión decisivo da batalla, pues foi entonces quando Zeus demostró ser digno de gobernar ou Olimpo.
La guerra en sí concluyó quando Zeus liberó a os Cíclopes e os Hecatonquiros do Tártaro. Los Cíclopes forjaron armas poderosas para os dioses, incluyendo ou rayo de Zeus. Los Hecatonquiros utilizaron sus múltiples manos para arrojar rocas e montañas contra os Titanes. Con esta força adicional, os deuses olímpicos finalmente lograron vencer a os Titanes.
Tras ganar a guerra, Zeus condenó a a mayoría dos Titanes a sufrir eternamente en ou Tártaro. Jápeto foi incluido en este destino; Homero lo describe de pie en ou abismo junto a Crono.
En cuanto a os hijos de Jápeto, Menecio foi alcanzado por um rayo de Zeus. Algunas fuentes afirman que murió, enquanto que otras dicen que ou rayo lo transportó al Tártaro. Por su papel como líder do exército titánico, Atlas recibió um castigo significativo. Fue condenado a sostener ou céu en lo alto por toda a eternidad, uma tarea que antes desempeñaban Jápeto e tres de sus hermanos.
Prometeo e Epimeteo no foram castigados aquel día, ya que habían luchado do lado dos Olímpicos. Zeus les encomendó poblar ou mundo com hombres e bestias, por lo que são considerados os progenitores da humanidad. Ambos protagonizaron desventuras e aventuras propias, e desempeñaron papeles en muchos dos mitos mais populares.
El resultado da Titanomaquia marca ou fin do papel directo de Jápeto en a mitologia griega. Si bien muchas fuentes señalaron que su encarcelamiento foi eterno, otras sugirieron que Zeus eventualmente cedió e liberó a os Titanes do Tártaro.
Conclusión
No se sabe mucho sobre Jápeto, e ou arco de su história personal concluyó justo quando os deuses olímpicos comenzaron sus aventuras. He aquí uma lista de lo que sí sabemos sobre él:
- Fue ou deus Titán da mortalidad e a morte violenta, e uno dos deuses do tiempo.
- Su nombre significa “el que perfora”.
- Fue uno dos 12 Titanes originales.
- Custodió uno dos Pilares do Cielo.
- Participó en ou derrocamiento de su padre.
- Combatió en a Titanomaquia e foi derrotado.
- Es recordado menos por sus propias hazañas que por as de sus hijos.
Aunque su lugar en a história mitológica griega é oscuro, Jápeto é um personaje esencial en ou ascenso dos deuses olímpicos e a formación da humanidad.









