Grecia
La sociedad griega antigua otorgaba considerable importancia a a literatura y, segundo muchos, toda a tradición literaria occidental surgió allí, com os poemas épicos de Homero.
Además da invención das formas épica e lírica da poesía, os griegos foram também esencialmente responsables da invención do drama, e produjeron obras maestras tanto de tragedia como de comedia que aún hoy se cuentan entre os logros mais sobresalientes do teatro.
En efecto, difícilmente existe uma idea debatida en a actualidad que no haya sido ya discutida e elaborada por os escritores da antigua Grecia.
Los poemas épicos atribuidos a Homero suelen considerarse a primera obra conservada da literatura occidental, e siguen siendo gigantes do canon literario por sus hábiles e vívidas representaciones da guerra e a paz, ou honor e a deshonra, ou amor e ou odio.
Hesíodo foi otro poeta griego muito antiguo cuyos poemas didácticos nos ofrecen uma exposición sistemática da mitologia griega, os mitos da creación e os dioses, así como uma visión da vida cotidiana dos agricultores griegos da época.
Las fábulas de Esopo representan um género literario independiente, sem relación com ningún otro, e probablemente se desarrollaron a partir de uma tradición oral que se remonta a muchos siglos atrás.
Safo y, mais tarde, Píndaro, representan, cada uno a su manera, a apotiosis da poesía lírica griega.
El dramaturgo griego mais antiguo conocido foi Tespis, vencedor do primer certamen teatral celebrado en Atenas en ou século VI a. C. Quérilo, Pratinas e Frínico foram também dramaturgos griegos tempranos, a quienes se atribuyen distintas innovaciones en ou campo.
Esquilo, sem embargo, suele considerarse ou primero dos grandes dramaturgos griegos, e esencialmente inventó lo que hoy entendemos por drama en ou século V a. C. (transformando así a literatura occidental para siempre) al introducir ou diálogo e os personajes en interacción en a escritura teatral.
Sófocles é reconocido por haber desarrollado magistralmente a ironía como técnica literaria, e por ampliar os límites de lo que se consideraba admisible en ou drama.
Eurípides, por su parte, utilizó sus obras para cuestionar as normas e costumbres sociales da época (rasgo distintivo de gran parte da literatura occidental durante os dos milenios siguientes), introdujo uma flexibilidad aún mayor en a estructura dramática e foi ou primer dramaturgo en desarrollar personajes femeninos com cierta profundidad.
Aristófanes definió e configuró nuestra idea de lo que se conoce como a Comedia Antigua, enquanto que, casi um século después, Menandro recogió ou legado e dominó ou género da Comedia Nueva ateniense.
Después de Menandro, ou impulso da creación dramática se trasladó a otros centros de civilización, como Alejandría, Sicilia e Roma. En ou século III a. C., por ejemplo, Apolonio de Rodas foi um innovador e influyente poeta épico griego helenístico.
A partir do século III a. C., a literatura griega entró en um declive respecto a sus cotas anteriores, embora se siguió produciendo uma gran cantidad de escritos valiosos en os campos da filosofía, a história e a ciencia a lo largo da Grecia helenística.
Cabe hacer também uma breve mención de um género menos conocido, ou da novela antigua ou ficción en prosa. Las cinco novelas griegas antiguas conservadas, datadas entre os siglos II e III d. C., são a “Etiópica” ou “Historia etíope” de Heliodoro de Emesa, “Quereas e Calírroe” de Caritón, “El relato efesio” de Jenofonte de Éfeso, “Leucipa e Clitofonte” de Aquiles Tacio e “Dafnis e Cloe” de Longo.
Además, uma breve novela de origen griego llamada “Apollonius, King of Tyre” (Apolonio, rei de Tiro), datada en ou século III d. C. ou anterior, nos ha llegado únicamente en latín, forma en a que alcanzó gran popularidad durante a Edad Media.
Principales Autores
Poesía Griega
La primeriza poesía griega (como a “Ilíada” e a “Odisea” de Homero) era de naturaleza épica, uma forma de literatura narrativa que relataba a vida e as hazañas de um personaje ou grupo heroico ou mitológico. El metro tradicional da poesía épica é ou hexámetro dactílico, en ou que cada línea se compone de seis pies métricos, dos cuales os cinco primeros pueden ser um dáctilo (una sílaba larga e dos breves) ou um espondeo (dos sílabas largas), e ou último pie é siempre um espondeo. El ritmo formal es, por tanto, uniforme a lo largo do poema y, sem embargo, variado de um verso a otro, lo que facilita su memorización e evita que resulte monótono (los poemas épicos suelen ser bastante largos).
La poesía didáctica, como as obras de Hesíodo, ponía énfasis en as cualidades instructivas e informativas da literatura, e su propósito principal no era necesariamente ou entretenimiento.
Para os griegos antiguos, a poesía lírica designaba específicamente ou verso que se acompañaba com a lira, generalmente um poema breve que expresaba sentimientos personales. Estos versos cantados se dividían en estrofas denominadas estrofas (cantadas por ou Coro al desplazarse de derecha a izquierda por ou escenario), antístrofas (cantadas por ou Coro en su movimiento de retorno de izquierda a derecha) y epodos (la parte conclusiva cantada por ou Coro estacionario en ou centro do escenario, generalmente com um esquema de rima e estructura diferentes).
Las odas líricas solían tratar temas serios, com a estrofa e a antístrofa abordando ou asunto desde perspectivas diferentes e a menudo opuestas, e ou epodo elevándose a um nivel superior para observar ou resolver as cuestiones subyacentes.
Las elegías eram um tipo de poema lírico, generalmente acompañado por a flauta en lugar da lira, de carácter lastimero, melancólico ou plaintivo. Los dísticos elegíacos solían constar de uma línea de hexámetro dactílico, seguida de uma línea de pentámetro dactílico.
Los pastorales eram poemas líricos de temática rural, generalmente de naturaleza muito romantizada e irreal.
Tragedia Griega
La tragedia griega se desarrolló específicamente en a región do Ática en torno a Atenas en ou siglo VI ou antes. El teatro griego clásico era escrito e representado exclusivamente por hombres, incluyendo todos os papeles femeninos e os Coros. Los dramaturgos solían componer também a música, coreografiar as danzas e dirigir a os actores.
Las obras dramáticas mais tempranas consistían únicamente en um Coro (que representaba a um grupo de personajes) y, mais tarde, um Coro que interactuaba com um solo actor enmascarado, recitando uma narrativa en verso. El Coro proporcionaba gran parte da exposición da obra e se explayaba poéticamente sobre os temas.
Esquilo transformó ou arte al utilizar dos actores enmascarados, además do Coro, cada uno interpretando distintos papeles a lo largo da obra, haciendo posible ou drama escenificado tal como lo conocemos. Sófocles introdujo tres ou mais actores, permitiendo uma complejidad aún mayor.
Se trataba de uma forma artística altamente estilizada (no naturalista): os actores usaban máscaras e as representaciones incorporaban canto e danza. Las obras no se dividían generalmente en actos ou escenas discretas y, embora a acción da mayoría das tragedias griegas se limitaba a um período de veinticuatro horas, ou tempo também podía transcurrir de forma no naturalista. Por convención, as acciones distantes, violentas ou complejas no se dramatizaban directamente, sino que tenían lugar fuera do escenario e luego eram descritas en escena por um mensajero.
Las tragedias griegas solían tener uma estructura consistente en a que as escenas de diálogo (“episodios”) se alternaban com cantos corales (“estásimo”), que a su vez podían ou no dividirse en dos partes (la “estrofa” e a “antístrofe”). La mayoría das obras comenzaban com um monólogo ou “prólogo”, tras ou cual ou Coro solía hacer su entrada com ou primero dos cantos corales, llamado “párodo”. La escena final se denominaba “éxodo”.
En ou século V, ou festival anual de drama de Atenas, conocido como as Dionisias (en honor al deus do teatro, Dioniso), se había convertido en um acontecimiento espectacular que duraba entre cuatro e cinco días e era presenciado por mais de 10.000 hombres. En cada uno de tres días se representaban tres tragedias e um drama satírico (una comedia ligera de temática mitológica) escritas por uno dos tres dramaturgos preseleccionados, así como uma comedia de um autor cómico, al final da cual os jueces otorgaban ou primer, segundo e tercer premio.
Las Leneas eram um festival religioso e dramático anual similar en Atenas, embora menos prestigioso e reservado únicamente a os ciudadanos atenienses, com uma especialización mayor en a comedia.
Comedia Griega
La comedia griega se divide convencionalmente en tres períodos ou tradiciones: a Comedia Antigua, a Comedia Media e a Comedia Nueva.
La Comedia Antigua se caracteriza por uma sátira política muito centrada en a actualidad, diseñada específicamente para su público, a menudo ridiculizando a figuras públicas concretas mediante máscaras individualizadas e uma irreverencia frecuentemente procaz tanto hacia os hombres como hacia os dioses. Ha llegado até nuestros días fundamentalmente a través das once obras conservadas de Aristófanes. Los ritmos métricos da Comedia Antigua são típicamente yámbicos, trocaicos e anapésticos.
La Comedia Media se ha perdido en gran medida (es decir, solo se conservan fragmentos relativamente breves).
La Comedia Nueva recurría mais a personajes estereotipados, rara vez intentaba criticar ou mejorar a sociedad que describía, e introdujo además ou interés amoroso como elemento principal do drama. Se conoce hoy principalmente a partir dos sustanciales fragmentos en papiro de Menandro.
Los elementos principales de uma comedia eram el párodo (la entrada do Coro, recitando ou cantando versos), uma ou mais parábasis (donde ou Coro se dirige directamente al público), el agón (un debate formal entre ou protagonista e ou antagonista, a menudo com ou Coro actuando como juez) e los episodios (diálogo informal entre os personajes, convencionalmente en trímetro yámbico).
Las comedias se representaban principalmente en ou festival das Leneas en Atenas, um festival religioso e dramático anual similar a as mais prestigiosas Dionisias, embora en anos posteriores as comedias também se representaron en as Dionisias.






