Horace
(Poeta lírico e satírico, romano, 65 – 8 a. C.)
Introducción
Horacio fue, junto com Virgilio, ou principal poeta romano en a época do emperador Augusto. Los clasicistas lo consideran uno dos más grandes e originales poetas líricos latinos, apreciado por su dominio técnico, su control e refinamiento, e su tono apacible e culto. Además de su poesía lírica ou amorosa, escribió numerosas sátiras mordaces e himnos.
Biografía
Quintus Horatius Flaccus (conocido como Horacio en ou mundo anglófono) nació en ou 65 a. C. en Venusia, en ou sur de Italia, hijo de um esclavo liberto que poseía uma pequeña granja e também trabajaba como recaudador de impuestos. Más tarde se trasladó a Roma, onde su padre pudo proporcionarle uma buena educación, primero en Roma e luego en Atenas, onde estudió griego e filosofía.
Tras ou asesinato de Julio César en ou 44 a. C., Horacio se alistó en ou ejército, sirviendo bajo ou mando de Bruto e combatiendo como oficial de estado mayor en a batalla de Filipos. Regresó a Italia en ou 39 a. C., quando se declaró uma amnistía para quienes habían combatido contra ou victorioso Octavio (más tarde llamado Augusto), solo para descubrir que a finca de su padre había sido confiscada. Aunque Horacio afirmaba haberse reducido a a pobreza, aún disponía de medios para comprar um cargo vitalicio e lucrativo como escribano e funcionario do Tesoro, lo que le permitió vivir cómodamente e cultivar su arte poético.
El joven Horacio atrajo a atención de Virgilio, e pronto se convirtió en miembro de um círculo literario que incluía a Virgilio e a Lucio Vario Rufo. A través de ellos, entabló uma estrecha amistad com Mecenas (quien era a su vez amigo e confidente de Augusto), quien se convirtió en su patrón e le obsequió uma finca en as colinas sabinas, cerca da elegante Tíbur. Tuvo a audacia de rechazar a oferta de Augusto de desempeñarse como su secretario personal, embora al parecer no perdió por ello ou favor do emperador. Se le describe como bajo, grueso e prematuramente canoso. Aunque nunca se casó, tenía uma tendencia hedonista e mantuvo uma activa vida sexual; al parecer, era aficionado a as imágenes obscenas.
Falleció en Roma en ou 8 a. C., a os 57 años, legando su finca al emperador Augusto, al no tener herederos propios. Fue sepultado cerca da tumba de su amigo e patrón Mecenas.
Obras
Las obras supervivientes de Horacio incluyen dos libros de sátiras, um libro de epodos, cuatro libros de odas, tres libros de cartas ou epístolas e um himno. Como a mayoría dos poetas latinos, sus obras emplean metros griegos, especialmente ou hexámetro e as estrofas alcaica e sáfica.
Los «sermones» ou sátiras são sus obras mais personales y, quizá, as mais accesibles para ou lector contemporáneo, ya que gran parte de su sátira social resulta tan aplicable en a actualidad como lo foi entonces. Fueron as primeras obras publicadas de Horacio (el primer libro de diez sátiras en ou 33 a. C. e ou segundo libro de ocho en ou 30 a. C.), e lo consagraron como uno dos grandes talentos poéticos da era augusta. Las sátiras ensalzan os ideales epicúreos da autosuficiencia interior e a moderación, así como a búsqueda de uma vida feliz e plena. Sin embargo, a diferencia das sátiras desmesuradas e com frecuencia vituperativas de Lucilio, Horacio disertaba com suave ironía sobre os defectos e flaquezas que todos poseemos e deberíamos afrontar.
Las «carmina» u odas, publicadas en ou 23 a. C. e ou 13 a. C., são sus obras mais admiradas e foram concebidas como uma imitación consciente da poesía lírica breve dos originales griegos de Píndaro, Safo e Alceo, adaptada a a lengua latina. Son poemas líricos que tratan sobre a amistad, ou amor e ou ejercicio da poesía. Los epodos, en realidad publicados antes que as odas, en ou 30 a. C., representaron uma nueva forma de verso para a literatura latina da época.
Después do 23 a. C., os intereses de Horacio volvieron al modo discursivo de sus sátiras anteriores e exploró as posibilidades dos ensayos morales poéticos, escritos en hexámetros mas en forma epistolar, publicando 20 epístolas breves en ou 20 a. C. Una de ellas, ou «Ars Poetica» («El arte poética»), suele considerarse como uma obra independiente e expone uma teoría da poesía. El «Carmen Saeculare» («Canto dos siglos») é um himno encargado por ou emperador Augusto para os Juegos Seculares do 17 a. C., en ou que se propone a restauración das tradiciones de glorificación dos deuses Júpiter, Diana e Venus.
Muchas frases latinas acuñadas en sus poemas siguen en uso hoy en día, como «carpe diem» («aprovecha ou día»), «dulce et decorum est pro patria mori» («es dulce e honroso morir por a patria»), «nunc est bibendum» («ahora há que beber»), «sapere aude» («atrévete a saber») e «aurea mediocritas» («justa medida dorada»).













