Tu ne quaesieris (Odas, Libro 1, Poema 11)

Classical

(Poema lírico, latino/romano, c. 23 a. C., 8 versos)

Introducción

Retrato de Quinto Horacio Flaco (Horacio)

Retrato de Horacio

“Tu ne quaesieris” (“No preguntes”) é a mais célebre das odas do poeta lírico romano Horacio, publicada en ou 23 a. C. como Poema 11 do primer libro das “Odas” ou “Carmina” recopiladas de Horacio. El poema adopta a forma de uma breve reconvención a uma mujer, Leuconoe, que se preocupa por ou futuro, e emplea metáforas agrícolas para instarnos a abrazar os placeres disponibles en a vida cotidiana en lugar de depender de aspiraciones remotas hacia ou porvenir. El poema também se conoce a menudo como “Carpe Diem” por a célebre frase do último verso, ou en ocasiones como “Ad Leuconoem” por su dedicatoria inicial.

Sinopsis

El poeta aconseja a Leuconoe que no indague qué destino le tienen reservado os dioses, ni que se fíe das predicciones astrológicas como solían hacer os antiguos babilonios. Más bien, debería sencillamente aceptar e aprovechar al máximo os anos que nos sean concedidos, bebiendo vino e viviendo a vida plenamente sem pensar en ou futuro, porque, incluso enquanto lee ou poema, um tempo valioso se está escapando.

Análisis

Horacio desarrolló sus “Odas” en imitación consciente da poesía lírica breve dos originales griegos como Píndaro, Safo e Alceo. Su genialidad residió en aplicar estas formas mais antiguas, utilizando en gran medida os metros sáfico e alcaico da antigua Grecia, a a vida social de Roma en a época de Augusto. Los tres primeros libros das “Odas”, incluido este, foram publicados en ou 23 a. C., e ou poema mais antiguo com fecha confirmada da colección (“Nunc est bibendum”) data de alrededor do 30 a. C. No se dispone de uma fecha exacta para a composición de este poema en particular.

Está dirigido a Leuconoe, uma joven compañera desconocida (probablemente no é su verdadero nombre, ya que se traduce como algo así como “cabeza vacía”). Parece probable, a juzgar por as indicaciones do poema, que en ou momento de su composición Horacio e Leuconoe estaban juntos en uma villa en as orillas do golfo de Nápoles (el “mar Tirreno”) en um día de invierno tempestuoso.

Hay uma innegable musicalidad en ou poema, especialmente al leerlo en voz alta, e Horacio logra evocar imágenes vívidas com as frases mais breves e austeras. Cierra com ou célebre verso “carpe diem, quam minimum credula postero” (“aprovecha ou día, confiando lo menos posible en ou mañana”).

Cita Carpe diem de Horacio

El célebre verso "carpe diem" das Odas de Horacio

Recursos

Criado: 25 de outubro de 2024

Modificado: 24 de dezembro de 2024