Plinio o Joven

Classical

(Corresponsal, romano, 61 – c. 112 d. C.)

Introducción

Plinio ou Joven foi um destacado abogado, administrador e autor da Roma antigua. Gracias a sus numerosas e detalladas cartas (“Epistulae”) dirigidas a amigos e conocidos, se ha convertido en uno dos escritores romanos mais conocidos de todos os tiempos.

Estatua de Plinio ou Joven, autor e administrador romano

Estatua de Plinio ou Joven

Biografía

Gaius Plinius Caecilius Secundus (conocido como Plinio ou Joven en ou mundo angloparlante, para distinguirlo de su tío, Gaius Plinius Secundus ou Plinio ou Viejo) nació en ou 61 d. C. en Novum Comum (la actual Como, en ou norte de Italia). Por nacimiento pertenecía al alto orden ecuestre, ou mais bajo dos dos órdenes aristocráticos romanos que monopolizaban os altos cargos civiles e militares durante ou Alto Imperio romano.

Su padre falleció quando Plinio era aún muito joven, e foi adoptado por su tío, Plinio ou Viejo, ou célebre autor da “Naturalis Historia”, a quien Plinio había venerado desde temprana edad. Durante as frecuentes ausencias de su tío por asuntos de Estado, vivió com su madre e foi educado en casa durante algún tempo por ou cónsul e comandante militar Lucius Verginius Rufus (quien mais tarde sofocaría uma rebelión contra ou emperador Nerón e luego rechazaría a corona imperial).

Para completar su formación, também viajó a Roma, onde foi instruido en retórica por ou gran maestro e autor Quintiliano, e onde se acercó mais a su tío, antes de que este muriera en a erupción do Vesubio en ou 79 d. C.. Como heredero do patrimonio de su exitoso tío, heredó varias grandes propiedades e uma impresionante biblioteca.

Era considerado um joven honesto e moderado, e ascendió rápidamente por ou “cursus honorum”, a serie de cargos civiles e militares do Imperio romano. Fue elegido miembro do Consejo dos Diez en ou 81 d. C., e progresó al cargo de cuestor a finales de sus veinte anos (algo inusual para um caballero), luego tribuno, pretor e prefecto, e finalmente cónsul, a magistratura mais elevada do Imperio.

Pintura que representa a erupción do monte Vesubio en ou 79 d. C.

Erupción do Vesubio

Se incorporó activamente al sistema jurídico romano, e se hizo célebre por su labor como acusador e defensor en os juicios contra uma serie de gobernadores provinciales, logrando sobrevivir al errático e peligroso reinado do paranoico emperador Domiciano e consolidándose como consejero cercano e de confianza de su sucesor, ou emperador Trajano.

Fue amigo íntimo do historiador Tácito, e também empleó al biógrafo Suetonio en su séquito, mas também entró en contacto com otros muchos intelectuales destacados da época, como ou poeta Marcial e os filósofos Artemidoro e Eúfrates. Se casó en tres ocasiones (aunque no tuvo hijos): primero, quando apenas contaba dieciocho años, com uma hijastro de Veccio Próculo; en segundo lugar, com a hija de Pompeya Celerina; e en tercer lugar, com Calpurnia, hija de Calpurnio e nieta de Calpurno Fabato de Como.

Se cree que Plinio falleció repentinamente hacia ou 112 d. C., tras su regreso a Roma desde um prolongado cargo político en a conflictiva provincia de Bitinia-Ponto, en a costa do mar Negro de Anatolia (la actual Turquía). Dejó uma cuantiosa suma de dinero a su cidade natal de Como.

Escritos

Plinio comenzó a escribir a os catorce años, componiendo uma tragedia en griego, e a lo largo de su vida escribió uma considerable cantidad de poesía, a mayor parte da cual se ha perdido. También era reconocido como um notable orador, embora solo ha sobrevivido uma de sus oraciones, ou “Panegyricus Traiani”, um discurso suntuoso en alabanza do emperador Trajano.

Sin embargo, ou cuerpo mais extenso da obra de Plinio que ha sobrevivido, e a principal fuente de su reputación como escritor, são sus “Epistulae”, uma serie de cartas personales dirigidas a amigos e conocidos. Las cartas dos libros I a IX foram escritas aparentemente com fines de publicación (lo que algunos consideran um nuevo género literario), com os libros I a III probablemente redactados entre os anos 97 e 102 d. C., os libros IV a VII entre 103 e 107 d. C., e os libros VIII e IX cubriendo ou período de 108 a 109 d. C.. Las cartas do libro X (109 a 111 d. C.), a veces denominadas a “Correspondencia com Trajano”, estão dirigidas a ou desde ou emperador Trajano personalmente, e são estilísticamente mucho mais sencillas que sus predecesoras, ya que no estaban destinadas a a publicación.

Mosaico romano de comedia da Villa de Plinio ou Joven

Comedia, Villa de Plinio ou Joven

Las “Epistulae” constituyen um testimonio singular da história administrativa romana e da vida cotidiana en ou século I d. C., incorporando uma gran riqueza de detalles sobre a vida de Plinio en sus villas campestres, así como sobre su progresión a través do orden secuencial de cargos públicos que seguían os políticos aspirantes en a Roma antigua. Resultan especialmente destacables dos cartas en as que describe a erupción do monte Vesubio en ou 79 d. C. e a morte de su tío e mentor, Plinio ou Viejo (“Epistulae VI.16” e “Epistulae VI.20”), e otra en a que pide instrucciones al emperador Trajano sobre a política oficial respecto a os cristianos (“Epistulae X.96”), considerada ou relato externo mais antiguo sobre ou culto cristiano.

Obras principales

Criado: 24 de outubro de 2024

Modificado: 22 de dezembro de 2024