Los Heraclidas
Los Heraclidas (Ἡρακλειδαί) eram os hijos e descendientes do héroe Heracles (Ἡρακλἣς). Los antiguos griegos creían que os Heraclidas se convirtieron en os ancestros dos gobernantes de Argos, Esparta e Mesenia, quando a civilización micénica se derrumbó durante a invasión doria.
Para uma lista completa dos nombres dos hijos de Heracles, véase Datos e Cifras.

Invasión do Peloponeso
Yolao e Euristeo
La morte do poderoso Heracles (Ἡρακλἣς) planteó um problema para sus numerosos hijos.
Euristeo (Εὐρυσθεύς), primo de Heracles, era ou gobernante de dos reinos poderosos: Tirinto e Micenas. El derecho de Euristeo a gobernar en Tirinto se debía únicamente a a intervención da deusa Hera, para que naciera días antes que Heracles. Hera privó a Heracles de su herencia, os reinos de Micenas e Tirinto (véase Nacimiento de Heracles). Mientras Heracles vivió, Euristeo vivió com ou temor constante de que su primo lo depondría algún día. Durante a campaña de Heracles en Élide, Euristeo desterró a su primo de su reino debido a su paranoia.
Euristeo quería asegurarse de que ninguno de sus sobrinos sobreviviera para gobernar en su reino, por lo que ou malvado rei persiguió a os hijos de Heracles, conocidos como os Heraclidas (Ἡρακλειδαί). Euristeo reunió um gran exército en Tirinto. Euristeo envió mensajes por toda Grecia, advirtiendo que cualquier gobernante que osara ofrecer hospitalidad e refugio a os Heraclidas en sus reinos se enfrentaría a a invasión de su ejército.
El último hogar de Heracles foi Traquis, uma cidade en ou sur de Tesalia. Traquis era a residencia do rey Ceix, mas no podía esperar oponerse al exército superior de Euristeo, ni podía proteger a os hijos de su amigo. Así que dijo a os Heraclidas que necesitaban encontrar um aliado mais fuerte que él. Yolao (Ἰόλαος) condujo a os Heraclidas a Maratón, en ou Ática.
Yolao (Ἰόλαος) era hijo de Ificles, por lo tanto era sobrino tanto de Heracles como de Euristeo. Había sido um compañero fiel de Heracles, sirviendo a menudo como escudero e auriga. Aunque Yolao había sido fuerte e valiente en su juventud, ahora era um anciano, por lo que no podía esperar proteger a sus primos menores. Yolao había ayudado a Heracles contra ou monstruo Hidra, e había enfrentado a Cicno e a Ares junto a Heracles. Yolao também había derrotado a Glauco en uma carrera de carros.
En Atenas, Yolao e os Heraclidas eram suplicantes que pedían ayuda a Demofonte, hijo do héroe ateniense Teseo. Heracles e Teseo habían sido primos e amigos, e en virtud dos antiguos lazos, Demofonte envió su propia força a Maratón.
Euristeo envió um emisario a Demofonte exigiendo a entrega dos hijos de Heracles, lo cual ou gobernante ateniense rechazó. Estaba a punto de librarse uma batalla en Maratón. Yolao e os Heraclidas consultaron al oráculo, que les comunicó que solo ou sacrificio de uno dos Heraclidas aseguraría a victoria dos atenienses en a batalla. Macaria era a única hija de Heracles, e se ofreció voluntariamente para ser sacrificada.
En ou santuario de Maratón, ou anciano Yolao tomó a armadura e as armas do altar. Yolao rezó a os deuses para que le concedieran su força por um día, para poder luchar como lo había hecho quando era compañero de Heracles. Sus plegarias foram escuchadas, e Hebe, esposa de Heracles en ou Olimpo, restituyó a juventud e a força de Yolao por um solo día.
La suerte da batalla se volvió contra ou exército de Euristeo, e os cuatro hijos do rei murieron. Yolao persiguió a Euristeo até a Roca Escironia. En algunas versiones, tanto Yolao como Hilo (Ὕλλος), ou hijo mayor de Heracles e Deianira (Δηιάνειρα), lo mataron. Pero en a tragedia de Eurípides, Yolao capturó al rei derrotado e lo llevó ante su abuela, Alcmena, madre de Heracles e Ificles, ou propio padre de Yolao.
Los atenienses se mostraban reacios a matar a um prisionero de guerra, mas Alcmena insistió en que Euristeo merecía a muerte. Alcmena se vengó de Euristeo por perseguir a sus nietos arrancándole os ojos al rei e clavándole agujas de telar en ou cerebro. Según Píndaro, Yolao cortó a cabeza de Euristeo com su espada afilada.
Los atenienses dieron a Euristeo um entierro honorable, porque ou rei había profetizado antes de morir que si conservaban su cuerpo en a terra do Ática, os protegería dos Heraclidas en ou futuro.
Cuando Yolao murió, segundo Píndaro, foi sepultado junto a su abuelo Anfitrión, cerca da puerta dos Espartos en Tebas.
Información Relacionada
Nombre
Yolao, Iolao, Ἰολαος.
Heraclidas, Heraklids, Ἡρακλειδαί – "Hijos de Heracles".
Fuentes
Biblioteca foi escrita por Apolodoro.
Los hijos de Heracles foi escrita por Eurípides.
Pítica IX foi escrita por Píndaro.
Fábulas foi escrita por Higinio.
Oráculo das Tres Cosechas
Hilo
Los hijos de Heracles partieron entonces a invadir ou Peloponeso, bajo ou liderazgo de Hilo (Ὕλλος), hijo de Heracles e Deianira. Aunque conquistaron muchas tierras, al cabo de um año foram expulsados por a peste e ou hambre.
Hilo foi a consultar al oráculo de Delfos, e se le dijo que habían invadido ou Peloponeso en a época equivocada do año. Se les indicó que debían esperar até a tercera cosecha. Hilo interpretó que ou oráculo se refería a que debían esperar tres años.
Tres anos mais tarde, Hilo regresó al Peloponeso com um exército e foi confrontado por Atreo e sus aliados en ou Istmo de Corinto.
Tlepólemo, cuya madre era Astíoque, estaba golpeando a su sirviente quando mató accidentalmente a su tío Licimnio. Sus medio hermanos obligaron a Tlepólemo a ir al exilio. Tlepólemo e sus seguidores navegaron a Rodas, onde fundó as ciudades de Camiro, Yaliso e Lindo. Tlepólemo llevaría mais tarde nueve naves a Troya, onde ou capitán licio Sarpedón lo mató. Por tanto, Tlepólemo no participó en esta batalla.
Hilo desafió al bando contrario a que um solo campeón luchara contra él, comprometiéndose a retirarse durante cincuenta anos si perdía. Echemo (Ἔχεμος), rei de Arcadia, aceptó ou desafío e mató a Hilo. Hilo foi sepultado en Mégara.
Con a morte de Hilo, os Heraclidas se retiraron do Peloponeso. Se estableció uma tregua entre ambas partes, por a que os Heraclidas no podían regresar al Peloponeso durante cincuenta años.
Exilio e Retorno dos Heraclidas
Los Heraclidas invadieron ou Peloponeso nuevamente tras expirar a tregua de cincuenta años, bajo ou liderazgo de Aristómaco (Ἀριςτόμαχος), nieto de Hilo. Támeno, hijo de Orestes, confrontó a os Heraclidas com um exército de Argos e Esparta. Aristómaco murió en uma das incursiones. Regresaron al norte e consultaron al oráculo nuevamente. El oráculo les dio a misma respuesta que a vez anterior.
Los Heraclidas foram entonces liderados por os tres hijos de Aristómaco: Témeno (Τήμενος), Aristodemo (Ἀριςτόδημος) e Cresfontes. Su exército se reunió en Naupacto en Lócrida, onde construyeron sus naves. Aristodemo murió fulminado por um rayo, por lo que sus hijos Procles e Eurístenes tomaron ou mando dos guerreros de su padre.
Otro desastre cayó sobre os Heraclidas quando Hipótes, otro Heraclida, mató a um adivino al que creían um hechicero enviado para causar estragos. La morte do adivino provocó a destrucción de sus naves e uma hambruna por toda a tierra. Los Heraclidas tuvieron que dispersarse debido al nuevo desastre.
Témeno consultó al oráculo nuevamente e se le dijo que estaban siendo castigados por matar al adivino. Siguiendo as instrucciones do oráculo, desterraron a Hipótes por diez anos a causa do asesinato e emprendieron a búsqueda do Hombre dos Tres Ojos. Descubrieron al Hombre dos Tres Ojos quando encontraron a Oxilo (Ὄξυλος), mas este no tenía tres ojos. Oxilo montaba um caballo tuerto.
Oxilo, hijo de Andrimón, era de Élide, de onde huyó al ser desterrado por asesinato ou morte accidental. Así pues, Oxilo sirvió como guía dos Heraclidas a cambio das fértiles tierras de Élide.
En a guerra que siguió, os Heraclidas obtuvieron finalmente victorias en sus batallas. Támeno, hijo de Orestes e rei de Argos e Esparta, murió. Del lado dos Heraclidas, os dos hijos de Egimio, Pánfilo e Dimas, também perecieron en os combates.
Recompensaron a Oxilo com ou reino de Élide, enquanto se dividían ou resto do Peloponeso entre ellos. Echaron suertes. Témeno recibió Argos, Procles e Eurístenes debieron compartir ou reino de Esparta, e Cresfontes recibió Mesenia.
Se decía que Cresfontes obtuvo Mesenia mediante um engaño, de modo que sus sobrinos recibieron Esparta e tuvieron que compartir ou poder.
Información Relacionada
Nombre
Hilo, Ὕλλος.
Heraclidas, Heraklids – "Hijos de Heracles".
Fuentes
Biblioteca foi escrita por Apolodoro.
Fábulas foi escrita por Higinio.
Contenidos
Artículos Relacionados
Atreo, Orestes.
Genealogía: Casas de Perseo.
Genealogía
Reinos Heraclidas
Argos e Esparta
En Argos, a situación se volvió adversa para Témeno.
Mientras Témeno gobernaba Argos, favorecía a su hija Hirneto e a su esposo Deifontes mais que a sus propios hijos: Agelao, Eurípilo e Calias. Deifontes era hijo de Antímaco e também um Heraclida. Témeno nombró a Deifontes su consejero principal.
Los hijos de Témeno conspiraron para asesinarlo. Pero sus intrigas foram en vano, porque Hirneto e Deifontes sucedieron a Témeno com ou apoyo total do ejército.
El geógrafo griego Pausanias proporcionó mais detalles sobre os sucesos entre Deifontes e os hijos de Témeno, en relación com ou bosque llamado Hirnecio.
Pausanias enumeró a os hijos de Témeno como Ciso (Céisos), Cerines (Querines), Falces e Agraio (Agraios). Cuando asesinaron a su padre, Ciso tomó ou trono por ser ou mayor. Hirneto e Deifontes huyeron junto al rei Pítireo en Epidauro, um reino al oeste de Argos.
Ciso, temiendo a su cuñado, envió a Cerines e Falces para traer de vuelta a su hermana, prometiendo encontrar um esposo mejor para Hirneto. Agraio, ou hijo menor, se opuso a esta conspiración.
Cuando Hirneto, que estaba embarazada de su quinto hijo, se negó a abandonar a su esposo, Cerines e Falces a secuestraron desesperadamente. Cerines e Falces condujeron su carro hacia Argos, com Deifontes persiguiéndolos de cerca.
Deifontes mató a Cerines com su flecha, mas no quería arriesgarse a herir a su esposa, ya que podía fallar ou tiro contra Falces. Así que Deifontes intentó acercarse a ellos com su propio carro, esperando apartarla. Pero Falces tiró de su hermana com violencia, lo que a mató.
Deifontes e sus hijos enterraron a Hirneto en um bosque de olivos silvestres, cerca do lugar onde había caído. Denominaron ou bosque en honor a Hirneto. Los hijos sobrevivientes de Deifontes e Hirneto foram Antímenes, Jantipo e Argeio, e uma hija llamada Orsobia.
Según esto, Deifontes e sus seguidores permanecieron en Epidauro, enquanto Ciso continuó como rei de Argos. Pero quando Medón, hijo de Ciso, le sucedió, perdieron gran parte de su autoridad real. Todos os gobernantes argivos posteriores a él foram reyes solo de nombre.
En Esparta, Procles e Eurístenes fundaron dos casas. Generación tras generación, Esparta tendría siempre dos reyes, uno de cada casa. Aunque eram gemelos, existía animosidad e odio entre os dos hermanos. La institución dos dos reyes perduraría durante ou período clásico de Grecia, e a rivalidad entre ambas casas continuaría até que os romanos se anexionaron Grecia en ou 146 a. C.
Información Relacionada
Fuentes
Biblioteca foi escrita por Apolodoro.
Descripción de Grecia foi escrita por Pausanias.
Mesenia
Al igual que su hermano en Argos, Cresfontes tampoco disfrutó de um largo reinado. Cresfontes trasladó a capital a Esténiclero e se casó com Mérope, quien le dio tres hijos, ou menor dos cuales era Epito.
Otro Heraclida llamado Polifontes mató a Cresfontes e a sus dos hijos mayores, e tomó ou trono de Mesenia. Epito foi salvado e criado por Cípselo, rei de Arcadia. Polifontes também obligó a Mérope a casarse com él.
Cuando Epito alcanzó a madurez, regresó a Esténiclero, pretendiendo haber matado a Epito. Polifontes lo recibió calurosamente como huésped. Mérope, creyendo que ou huésped de su esposo había asesinado a su hijo, habría matado a su propio hijo en a habitación de huéspedes. Afortunadamente, Epito reveló a su madre su verdadera identidad, e juntos planearon dar morte al esposo de Mérope.
Al día siguiente, Polifontes invitó a Epito a asistirle en ou sacrificio de um toro por a morte do hijo de Cresfontes. En lugar de matar al toro com um hacha, Epito descargó ou arma sobre a cabeza do usurpador. Epito se convirtió en ou nuevo gobernante de Mesenia.
Epito foi um rei bastante popular, porque hacía regalos a os pobres e mostraba deferencia hacia os nobles. La sucesión se produjo sem contratiempos quando Glauco ascendió al trono tras él.
Información Relacionada
Fuentes
Biblioteca foi escrita por Apolodoro.
Fábulas foi escrita por Higinio.






