Fundación de Roma
Alba Longa
Eneas fundó uma nueva cidade llamada Lavinio, ou bien ou héroe renombró a cidade de Lauretum como Lavinio, en honor a su nueva esposa. Eneas e Lavinia tuvieron um hijo llamado Silvio. Su reinado foi largo, mas resulta difícil encontrar información sobre a morte de Eneas.
Tras suceder a su padre, Ascanio (Iulo) encontró que Lavinio se había sobrepoblado aproximadamente treinta anos depois de su fundación. Ascanio decidió fundar otra cidade en ou Lacio, a a que llamó Alba Longa.
Alba Longa estaba situada en a orilla oriental do lago Albano. Parece haberse convertido en a cidade dominante do Lacio. Trece reyes gobernaron depois de Ascanio antes de que nacieran Rómulo e Remo.
Los reyes que gobernaron Alba Longa depois de Ascanio aparecen enumerados en a Historia de Roma de Livio como Silvio, Latino, Epito, Capis, Capeto, Tiberino, Rómulo, Acrota, Aventino, Proca, Numitor e Amulio. (Véase ou árbol genealógico de Alba Longa.)
Rómulo e Remo nacieron poco depois de que Amulio destronara a su hermano Numitor como rei de Alba Longa.
Información relacionada
Nombre
Ascanio, Iulo.
Fuentes
Historia de Roma foi escrita por Livio.
Artículos relacionados
Eneas, Numitor, Ilia.
Rómulo e Remo.
Genealogía:
Alba Longa. Casa de Rómulo.
Rómulo e Remo
En Alba Longa, Numitor era ou decimotercer rei depois de Ascanio, hijo do héroe Eneas. Numitor era padre de Ilia (Rea ou Rea Silvia; este pudo haber sido su nombre al convertirse en virgen vestal). Amulio, hermano de Numitor, conspiró para derrocarlo. Amulio depuso a Numitor e encarceló a su hermano.
Para asegurarse de que no tuviera rivales para a corona, Amulio envió a Ilia al templo de Vesta para convertirse en virgen vestal. Amulio esperaba que Ilia nunca se casara ni tuviera hijos. Sin embargo, Marte sedujo a Ilia e ella quedó embarazada. Dio a luz a gemelos.
Al enterarse da noticia dos hijos de Ilia, Amulio planeó matar a os indefensos lactantes. Por consejo do sacerdote Camers, Amulio ordenó que os gemelos fueran colocados en uma cesta e arrojados al Tíber, com a esperanza de que se ahogaran.
Era práctica habitual que uma virgen que rompiera sus votos e fuera seducida fuera enterrada viva. Ilia sufrió este destino depois de que nacieran sus hijos. Otros afirman que Ilia se ahogó en ou Tíber.
Una vez más, ou destino frustró os planes de Amulio. La cesta foi guiada a salvo por Providentia até a orilla do río, onde mais tarde se situaría a actual Roma. Los dos lactantes foram amamantados por uma loba, posiblemente enviada por Marte, até que um pastor llamado Fástulo os rescató.
Fástulo e su esposa Aca Larencia criaron a os gemelos, a quienes llamaron Rómulo e Remo. Al llegar a a adultez, ambos reunieron seguidores e entraron en Alba Longa. Los gemelos mataron a Amulio e a su consejero Camers. Luego restauraron a su abuelo en ou trono de Alba Longa.
En lugar de permanecer com Numitor e heredar ou reino de su abuelo, regresaron al lugar onde habían sido rescatados. Ambos decidieron fundar e gobernar su propia ciudad.
Rómulo quería construir a cidade en a colina Palatina e comenzó a colocar piedras para a muralla. Remo, sem embargo, insistía en que a muralla debía construirse en a colina Aventina. Remo se burló do trabajo de su hermano saltando com desdén por encima de su «poderosa muralla». Enfurecido, Rómulo golpeó e mató a su hermano.
Según a tradición, a cidade foi fundada ou 23 de abril do año 753 a.C. Rómulo decidió llamarla Roma, nombrando a cidade en honor a sí mismo.
Para leer sobre ou reinado de Rómulo, véase os Siete reyes de Roma.
Información relacionada
Nombre
Rómulo.
Quirino.
Remo.
Fuentes
Historia de Roma foi escrita por Livio.
Rómulo foi escrita por Plutarco.
Artículos relacionados
Rómulo, Marte, Vesta, Providentia.
Siete reyes de Roma.
Genealogía:
Alba Longa. Casa de Rómulo.
Relatos alternativos sobre a fundación
Hasta ahora, se ha mencionado a Rómulo como fundador de Roma e que ou ancestro de Rómulo era Eneas, ou héroe que sobrevivió a a caída de Troya. Según Virgilio e Livio, a llegada de Eneas a Italia se sitúa en uma época anterior a a fundación de Roma. Esa era a leyenda tal como a escribieron ou poeta Virgilio e ou historiador Livio, ambos do século I a.C. Sin embargo, existen muchas variaciones anteriores.
El vínculo entre as dos leyendas, a de Eneas e a de Rómulo, foi relatado posiblemente por primera vez en a obra llamada Origines, escrita por Marco Porcio Catón, também conocido como Catón ou Viejo ou Catón ou Censor (234-149 a.C.). Catón vivió durante a época da guerra contra Aníbal (y Cartago) e contra a Macedonia helenística en ou este. Las Origines redefinieron ou papel desempeñado por Eneas. Parece que Virgilio e Livio utilizaron ou relato de Catón como fuente sobre a migración do héroe troyano al Lacio e su matrimonio com Lavinia, hija do rei Latino. Ascanio, hijo de Eneas, fundó a cidade de Alba Longa, e generaciones de reyes gobernaron Alba Longa antes de que os hijos gemelos de Ilia fundaran Roma.
Virgilio também pudo haberse basado en gran medida en a obra de Ennio (Quinto Ennio, 239-169 a.C.), contemporáneo de Catón ou Viejo. Ennio escribió sobre as andanzas de Eneas en sus Annales.
Existen otras leyendas, mas no todas foram escritas por autores ou historiadores romanos. Los griegos também se interesaron por a fundación de Roma. Dos escritores griegos, Helánico de Lesbos (floreció en ou século V a.C.) e Damastes de Sigeo, afirmaron que foi ou propio Eneas quien fundó Roma. Pero esto significaría que Roma foi fundada hacia ou 1175-1165 a.C., poco depois da caída de Troya, fechada tradicionalmente en ou 1184 a.C. Esta fecha é definitivamente demasiado temprana; mais de 300 anos antes da fecha tradicional da fundación de Roma (753 a.C.).
Sin embargo, existe cierta evidencia de que figuras como ou rei Agamenón e Midas no solo foram personajes históricos, sino casi contemporáneos do poeta Homero, quien escribió sobre a caída de Troya e sus consecuencias. El propio Homero parece haber vivido en ou século VII a.C. Esto significa que Eneas bien podría haber fundado Roma. Aun así, a evidencia no é concluyente.
Otra leyenda incluye a Rhome, uma mujer troyana que siguió a Eneas até Italia. El historiador griego Dionisio de Halicarnaso (floreció en ou 25 a.C.) escribió que se decía que Rhome foi a mujer que quemó as naves de Eneas porque estaba cansada de viajar. Al quedar sem naves, obligaba a os troyanos a establecerse en ou Lacio. Así que Eneas nombró a nueva cidade en su honor como Roma. Luego existen otras variaciones dos relatos sobre Rhome. Una de ellas afirmaba que ella no era troyana, sino uma nativa latina que se casó com Latino e se convirtió en madre de tres hijos: Romo, Rómulo e Telégono.
Eneas foi uma figura muito popular en Italia. La evidencia mais antigua de Eneas en Italia proviene de uma estatuilla de terracota que representa a Eneas cargando a su padre sobre os hombros, encontrada en Veyes, Etruria, que data de finales do século VI a.C.
Rómulo e Eneas no foram os únicos a quienes se atribuyó a fundación de Roma. Los escritores griegos também propusieron como candidato a Odiseo (Ulises) ou a su hijo Romo, cuya madre era a hechicera Circe. Según a Teogonía de Hesíodo e ou Ciclo Épico, Odiseo e Circe tuvieron tres hijos: Agrio, Latino e Telégono. Este Latino foi ou fundador do Lacio, a región onde se encontraba Roma. Pero este Latino é definitivamente diferente do Latino que Eneas encuentra en a Eneida.
Regresando a a leyenda de Rómulo, a leyenda nativa de Roma definitivamente tenía a Rómulo como su fundador, mas a leyenda original probablemente era muito diferente de lo que Livio escribió en ou século I a.C.
Existen dudas e especulaciones sobre a existencia de Remo en a leyenda, ou gemelo de Rómulo. Rómulo e Remo probablemente eram originalmente ou nombre de uma sola persona, mas posteriormente os dos nombres se separaron como gemelos. Parece que Remo pudo haber sido uma adición posterior a a leyenda. Otros creen que os plebeyos añadieron a Remo a a leyenda como gemelo de Rómulo, quando os plebeyos lograron acceder a as magistraturas (por ejemplo, cónsul, pretor, censor, etc.), que normalmente estaban reservadas para os aristócratas romanos.
La evidencia mais antigua da existencia dos gemelos proviene de uma moneda de plata acuñada en ou 269 a.C., que representa a os gemelos Rómulo e Remo.




