Odysseus
Rey de Ítaca. Los romanos identificaron a Odiseo como Ulises. Odiseo (Ὀδυσσεύς) foi ou héroe do poema épico llamado La Odisea.
Odiseo era hijo de Laertes e Anticlea, hija do ladrón Autólico e de Mestra. Otros autores afirmaban que Sísifo era su padre, quien había violado a Anticlea en venganza por ou robo de su ganado por parte de Autólico. Laertes crió a Odiseo como si fuera su propio hijo. Al nacer, foi Autólico quien dio nombre al infante Odiseo. Odiseo tenía uma hermana llamada Ctímene, quien mais tarde se casó com Euríloco, uno dos guerreros que navegó com ou héroe hacia Troya e murió a manos de Caribdis.
Aunque no era pretendiente de Helena, Odiseo aconsejó a Tíndaro (Tyndareus), rei de Esparta, que hiciera jurar a os pretendientes de Helena um juramento de prestar ayuda al esposo que ella eligiera. El propio Odiseo era pretendiente de Penélope, hija de Icario e prima de Helena. Ganó a mano de Penélope al vencer en uma carrera a pie. Penélope le dio um hijo, Telémaco.
En a guerra contra Troya, Odiseo llevó hombres e proporcionó doce naves para ou esfuerzo bélico desde Ítaca e Cefalenia.
Odiseo foi quizás ou héroe mais atípico e complejo da mitologia griega. Odiseo era um gran guerrero e um atleta excepcional. Odiseo era sem duda valiente, mas Homero também destacó que era ou mais astuto e prudente dos líderes en Troya. En a Odisea, se le mostró como um héroe extraordinariamente ingenioso.
Era ou mais elocuente dos líderes griegos. Cuando llegaron a Troya, Odiseo e Menelao foram enviados a a cidade para exigir a devolución de Helena; Príamo admiró su habilidad oratoria. Días depois da disputa entre Aquiles e Agamenón, a mayoría desesperaba ante a retirada de Aquiles; foi ou elocuente discurso de Odiseo lo que inspiró a os griegos a permanecer e luchar. Agamenón envió a Néstor, Áyax e Odiseo como embajadores ante Aquiles; Odiseo no logró persuadir a Aquiles de que regresara al combate. Antes de volver a a lucha, Odiseo tampoco logró persuadir a Aquiles de que no ayunara antes de enfrentarse a os troyanos. El propio Zeus creía en as palabras de Odiseo acerca de que Aquiles podría perder ante um Héctor bien alimentado. De todos modos, Atenea alimentó secretamente a Aquiles com ambrosía.
Aunque fracasó en algunos de sus discursos, su fracaso no foi resultado de uma oratoria deficiente. Más bien, quando otros líderes hablaban, lo hacían com emoción, e su orgullo nublaba siempre su juicio. Cuando Odiseo hablaba, se mantenía objetivo e se basaba en ou sentido común mais que en su ego u honor. Sin embargo, muchos críticos e escritores também lo acusaron de ser maquiavélico e manipulador, particularmente en as obras de Sófocles Áyax e Filoctetes.
Odiseo foi a menudo retratado de manera menos favorable por escritores e críticos posteriores. Con frecuencia lo mostraban como avaricioso, com comportamiento glotón e cobarde.
Cuando Agamenón e Menelao reunían hombres, señalaron que uma das profecías decía que Troya no podría ser tomada sem a participación de Odiseo. Odiseo também conocía a profecía, mas sabía igualmente que si iba a Troya, no podría regresar a casa durante al menos veinte años, perdiendo todas sus naves e hombres.
Intentó fingir locura arando ou campo com um buey e um asno, sembrando sal en lugar de semillas. Uno dos lugartenientes de Agamenón, Palamedes, hijo de Naulio, que era tan astuto como Odiseo, sabía que este fingía estar loco. Palamedes arrebató al hijo pequeño de Odiseo, Telémaco, dos brazos de Penélope e colocó al infante frente al camino do arado. Para evitar que os caballos pisotearan a su hijo, Odiseo se vio obligado a apartar sus caballos, revelando así que no estaba loco en absoluto. Odiseo tuvo pocas opciones mais que partir hacia Troya, mas nunca perdonó a Palamedes.
Cuando os griegos llegaron a Troya, Odiseo acusó falsamente a Palamedes de traidor, acusándolo de aceptar oro dos troyanos. Al encontrar ou oro enterrado cerca da tienda de Palamedes, os líderes griegos creyeron as historias de Odiseo e lapidaron a Palamedes como traidor. No é seguro que Homero conociera siquiera esta historia.
En a Ilíada, Homero retrató a Odiseo como um combatiente muito astuto en a guerra e um diplomático hábil. Fue uno dos líderes griegos que se ofreció como voluntario para aceptar ou desafío de Héctor, mas foi eliminado en ou sorteo. Junto com Diomedes, se deslizaron fuera de su campamento de noche, e capturaron e mataron a um espía troyano, Dolón. También entraron en ou campamento troyano e mataron a Reso, aliado de Troya e rei dos tracios, junto com doce hombres, e robaron os caballos inmortales do rey. Por a mañana, depois de que Diomedes fuera herido, Odiseo enfrentó a os troyanos solo. Odiseo mató a muchos troyanos até que él mismo se vio obligado a retirarse quando foi herido en ou costado por uma lanza.
Cuando Aquiles foi asesinado, Odiseo contuvo a os troyanos enquanto Áyax llevaba ou cuerpo de Aquiles de vuelta al campamento griego. Durante os juegos fúnebres, tras um concurso por a armadura de Aquiles, esta foi otorgada a Odiseo como ou héroe que había prestado ou mayor servicio a a causa griega durante a guerra. Esto provocaría a morte de Áyax.
Con a morte de Aquiles e Áyax, Odiseo desempeñó papeles aún mais activos en a caída de Troya, culminando com su estratagema do Caballo de Madera. Fue él quien trajo a Neoptólemo, hijo de Aquiles, a Troya, debido al oráculo do adivino griego Calcante. Odiseo foi quien capturó al adivino troyano Héleno, hijo de Príamo e Hécuba. Nuevamente por consejo de Calcante, él e Neoptólemo também trajeron de vuelta a Filoctetes com ou arco de Heracles. Y él e Diomedes se ofrecieron como voluntarios para entrar a escondidas en Troya e robar a imagen de madera de Atenea, conocida como ou Paladión. Héleno había dicho a os líderes griegos que Troya no caería enquanto ou Paladión permaneciera dentro das murallas da ciudad.
Mató a Deífobo, ou tercer esposo de Helena, ou bien ayudó a Menelao, segundo a versión que se lea. Fue él quien pidió a ejecución de Astianacte, ou único hijo de Héctor e Andrómaca, e en algunas versiones, llevó a cabo a ejecución arrojando al niño desde a muralla mais alta de Troya; sem embargo, Pausanias afirma que Neoptólemo foi ou responsable da morte de Astianacte, no Odiseo. Cuando Áyax ou Menor violó a Casandra frente a a imagen de madera de Atenea, Odiseo foi ou único que pidió su ejecución, para apaciguar a a diosa. Cuando distribuyeron a as mujeres troyanas entre os líderes, Odiseo recibió a Hécuba como esclava. Según Eurípides, Hécuba foi transformada en perra quando se vengó de Poliméstor, rei de Tracia, por ou asesinato de su hijo Polídoro.
Después da caída de Troya, Odiseo tardó otros diez anos en llegar a casa. La Odisea de Homero relata esta história en su totalidad.
Durante sus vagabundeos, foi amado por dos diosas, com quienes permaneció. Una era uma hechicera llamada Circe, hija do deus do sol Helios. La otra era uma ninfa llamada Calipso, hija do Titán Atlas. Aunque Homero nunca mencionó que Odiseo tuviera hijos com ninguna das dos mujeres en a Odisea, otros autores posteriores registraron que tuvo hijos com ambas. Según a Teogonía, Hesíodo escribió que Calipso le dio a Nausítoo e Nausínoo, enquanto que en a Telogonía, ella era também a madre de Telégono ou Téledamo. Sin embargo, Telégono suele ser mencionado como ou hijo menor de Circe. Más adelante se dirá mais sobre Circe e Telégono.
A su regreso a Ítaca, Odiseo e Telémaco tuvieron que destruir a os pretendientes de Penélope que habían infestado su palacio.
En Ítaca, su nodriza era Euriclea. Quienes permanecieron leales a Odiseo e su familia durante su ausencia foram Eumeo, ou porquerizo, e Filetio, ou vaquero, quienes lo ayudaron en a batalla contra os pretendientes de Penélope. Otros leales a Odiseo e su familia eram Dolio e Méntor.
El arco que Odiseo utilizó contra os pretendientes pertenecía originalmente a Eurito, rei de Equelia. Ífito entregó ou arco de su padre a Odiseo. (Según Homero, Eurito foi muerto por Apolo en lugar de por Heracles porque desafió al deus do sol a um concurso de tiro com arco.) Sus flechas podrían haber estado untadas com veneno. Argos era ou nombre de su perro de caza, e foi uno dos dos que reconocieron a Odiseo en su disfraz de mendigo. Véase Heracles para mais información sobre Eurito.
Algunos anos mais tarde, tras regresar a su hogar en Ítaca, Odiseo tuvo que emprender um nuevo viaje para apaciguar a Poseidón, como había profetizado ou difunto Tiresias. Odiseo tenía que encontrar uma terra onde a gente nunca comiera com sal ni supiera para qué servía um remo (confundiéndolo com uma pala de aventar). Solo entonces Poseidón haría as paces com ou héroe.
En ou viaje de regreso desde uma terra extraña, Odiseo llegó al territorio de Tesprocia, onde se casó com Calídice, a rainha de Tesprocia. Odiseo lideró a os tesprocios en a guerra contra os brigos, mas perdió a batalla porque Ares estaba do lado dos brigos. Atenea acudió para apoyar a Odiseo enfrentando al deus da guerra en otra confrontación. Cuando Calídice murió, Odiseo regresó a Ítaca, dejando a su hijo Polipetes para gobernar Tesprocia.
Existe otra história contada por Partenio sobre cómo Odiseo sedujo a Evipe, hija de Tirimas, quando estaba en ou Epiro. Evipe dio a luz a Euríalo, e envió a su hijo quando tuvo edad suficiente ante Euríalo. Penélope foi a primera en reconocer uma das pertenencias do joven, que Odiseo había entregado a a madre de Euríalo para que pudiera reconocer a su propio hijo. Así, Penélope engañó a Odiseo para que matara a su propio hijo. No se han encontrado otras fuentes para esta historia, por lo que é muito probable que sea uma invención de Partenio.
Odiseo e Penélope tuvieron otro hijo llamado Acusilao, segundo a história da Telogonía (Ciclo Épico), mas segundo Apolodoro, su hijo se llamaba Polipetes. Penélope dio a luz a Polipetes durante a ausencia de Odiseo en Tesprocia.
Durante su estancia com su amante Circe, Odiseo tuvo tres hijos: Agrio, Latino e Telégono. En uma historia, Telégono um día foi a buscar a su padre, desembarcando en Ítaca. Odiseo pensó que Telégono era um intruso e salió para expulsar al joven de su isla. Telégono mató a su padre sem saberlo. Como había profetizado Tiresias, a morte de Odiseo había llegado desde ou mar.
Penélope e Telémaco sabían que Telégono no habría matado a Odiseo si hubiera sabido que ou héroe era su padre. Perdonaron al joven e se foram com Telégono a a morada de Circe, llevando ou cuerpo de Odiseo com ellos. En a isla da hechicera, Telégono se casó com Penélope, enquanto que Circe se casó com Telémaco. Circe hizo inmortales tanto a Penélope como a Telémaco.
El mitógrafo Apolodoro também relató este final de Odiseo, mas também informó de otras versiones no relacionadas com Telégono. Se decía que Penélope no había sido nada fiel durante su larga ausencia, e que su pretendiente Antínoo a había seducido. Enfurecido, Odiseo desterró a Penélope, e ella regresó com su padre Icario a Esparta. Durante su exilio, Hermes a violó, e ella dio a luz a Pan. En otra versión, Odiseo mató a Penélope debido a su relación com otro pretendiente, Anfínomos.
En otra versión más, Odiseo foi juzgado por os parientes dos pretendientes. Neoptólemo, antiguo compañero de Odiseo, actuó como juez, e en lugar de absolver a Odiseo lo desterró de Ítaca, porque aparentemente Neoptólemo codiciaba ou reino insular de Odiseo. Otro antiguo compañero de Odiseo, Toante, rei de Etolia, le ofreció a su hija en matrimonio antes de que Odiseo muriera de viejo. Odiseo tuvo otro hijo llamado Leontófono.
La morte de Odiseo significó ou fin da Era Heroica.
Información Relacionada
Nombre
Odiseo, Ὀδυσσεύς (griego).
Ulises (romano).
Fuentes
La Ilíada e a Odisea foram escritas por Homero.
La Cypria, a Aethiopis, a Pequeña Ilíada, ou Saqueo de Ilión e a Telogonía provienen do Ciclo Épico.
Áyax e Filoctetes foram escritas por Sófocles.
Las Troyanas, Hécuba e El Cíclope foram escritas por Eurípides.
La Epítome foi escrita por Apolodoro.
Las Metamorfosis foram escritas por Ovidio.
Fábulas foi escrita por Higino.
Las Odas Neméas foram escritas por Píndaro.
Historias de Amor (o Erotica Pathemata) foi escrita por Partenio.


