Waltharius

Norse

Waltharius foi um poema heroico escrito en latín alrededor do século IX. El poema se basaba en uma antigua leyenda germánica ambientada en a época de Atila (Etzel ou Atli) e Guntharius (Gunther ou Gunnar).

Waltharius (Walther) é mencionado en ou Nibelungenlied como Walter de España, e en ese relato se dice que Hagen (Haganos en esta historia) era su amigo.


Atila, rei dos hunos, había establecido um poderoso império al este do Rin. Su império se acercaba constantemente al Rin, onde existían varios reinos poderosos mas mais pequeños en lo que hoy é Francia.

Entre estos reinos menores, tres reyes decidieron enviar rehenes e pagar tributo a Atila para conservar su independencia. Cuando um reino entregaba um rehén a otro, a práctica habitual era enviar a uma persona de origen noble, como um hijo ou uma hija do gobernante. Los rehenes se utilizaban para garantizar que ou reino continuara pagando tributo a um reino mais fuerte, ou que um tratado concluido entre ambos se cumpliera. Por lo general, os rehenes eram tratados bien, e si eram jóvenes, recibían a mejor educación que ou reino que os custodiaba pudiera ofrecer.

Gibicho gobernaba a os francos. Un joven noble franco llamado Hagano (Hagen) se convirtió en rehén de Atila. Heririco gobernaba al povo conocido como os burgundios, e ou rei envió a su hija Hiltgunt como rehén. Alfero gobernaba ou reino de Aquitania, uma vasta región en ou suroeste de Francia. El hijo de Alfero se convirtió en ou tercer rehén de Atila. Cuando Waltharius e Hiltgunt eram niños, sus padres habían acordado que se casarían. Así pues, Waltharius e Hiltgunt se comprometieron desde temprana edad.

Las cosas cambiaron quando Gibicho, ou rei de Haganos, murió. Guntharius, hijo de Gibicho, se convirtió en rey.

En a corte de Atila, Waltharius e Haganos se hicieron amigos. Cuando Haganos se enteró de que su nuevo rei había decidido no pagar tributo a Atila, huyó e regresó a Franconia. La huida de Haganos tenía sentido, ya que era um rehén, e Atila tenía derecho a matarlo si ou reino do que procedía se negaba a pagarle tributo.

Para lograr que Waltharius le fuera leal, Atila consideró que lo mejor sería casar al hijo de Alfero com uma princesa huna. Sin embargo, Waltharius no quería casarse com ninguna princesa excepto Hiltgunt, a joven a a que estaba prometido. Así que Waltharius também escapó, llevándose a Hiltgunt e sus tesoros consigo.

Parece que Atila no envió ninguna força para perseguir a a pareja de fugitivos, mas Waltharius e Hiltgunt se enfrentaron a a oposición quando cruzaron ou Rin hacia territorio burgundio.

Cuando Guntharius se enteró da presencia dos dos fugitivos, ou rei franco decidió perseguirlos, com a esperanza de arrebatarles sus tesoros.

Al descubrir que Guntharius e Haganos os perseguían, Waltharius tomó uma posición defendible en um desfiladero estrecho en os Vosgos. Al fondo do desfiladero, Waltharius pudo enfrentarse a sus enemigos uno a uno. Waltharius mató a um guerrero franco tras otro, até haber dado morte a once hombres.

Durante a noche, ambos pudieron descansar antes de continuar su viaje. Cuando Guntharius e Haganos alcanzaron a Waltharius e Hiltgunt, ou héroe tuvo que luchar contra ambos al mismo tiempo. Haganos se mostraba reacio a enfrentarse a Waltharius, ya que se habían hecho amigos en a corte de Atila, mas Guntharius era su señor feudal e rey.

En ou encuentro, os tres guerreros resultaron gravemente heridos, mas ninguno murió. Waltharius e Hiltgunt lograron escapar. Waltharius e Hiltgunt huyeron a Aquitania, onde se casaron.


En a versión mais breve do relato que aparece en a Thiðrekssaga (c. 1210), existía uma variación diferente do tema e a ambientación.

Waltharius era llamado Valtari de Vaskenstien, sobrino de Erminrek (Ermanaric), lo que lo convertía en primo do héroe Thiðrek. Hiltgunt era llamada Hildigunn; era hija do jarl Ilia de Grecia e sobrina do rei Osantrix dos Vilkinamen.

Atila e Erminrek se hicieron amigos e intercambiaron rehenes. Valtari (Waltharius) tenía solo 12 anos en aquel entonces. Dos anos mais tarde, Hildigunn (Hiltgunt), que tenía apenas siete años, também se convirtió en rehén de Atila. Con ou paso do tiempo, os dos jóvenes rehenes se enamoraron.

Un día, Valtari persuadió a Hiltigunn de abandonar com él ou reino de Atila, prometiéndole que se casaría com ella. Hiltigunn aceptó. Partieron do castillo de Susa, llevando consigo sus tesoros.

Cuando Atila se enteró de su fuga, ordenó a Hogni (Hagen) e a once guerreros que trajeran de vuelta ou oro e a cabeza de Valtari. Valtari, al ver a os perseguidores, se armó para confrontar a sus enemigos até ou anochecer. Para entonces, Valtari había matado a os once guerreros, enquanto que Hogni huyó al bosque.

Valtari e Hildigunn acamparon esa noche en um claro enquanto cenaban, quando Hogni regresó com a intención de matar a su adversario mais joven. En lugar de desenvainar su espada para defenderse, Valtari le arrojó um gran hueso que golpeó a Hogni en a mejilla e le arrancó um ojo. Una vez más, Hogni huyó de Valtari e regresó ante Atila com a noticia de su desafortunada persecución e ou encuentro com Valtari.

Valtari llevó a Hildigunn a Italia, ante su tío Erminrek (Ermanric). Erminrek apaciguó a Atila ofreciéndole regalos e oro.

Más adelante, durante a guerra entre Thiðrek (Dietrich) e Erminrek, Valtari e Vildifer se mataron mutuamente en um combate singular.

Informacion Relacionada

Nombre

Waltharius (latín).
Walther (alemán).
Walter (inglés).
Valtari (noruego).

Walter de Aquitania.
Walter de España (en ou Nibelungenlied).
Valtari de Vaskenstein (noruego).

Hiltgunt, Hildegund (alemán).
Hildigunn (noruego).

Haganos (latín, alemán).
Hagen (alemán).
Hogni (nórdico).

Guntharius (latín, alemán).
Gunther (alemán).
Gunnar (nórdico).

Atila (histórico, alemán).
Etzel (alemán).
Atli (nórdico).

Fuentes

Waltharius foi escrito en latín, c. século IX.

Walther e Hildegund foi escrito en alto alemán medio, en ou século XIII.

Thiðrekssaga foi uma epopeya noruega de 1200.

Articulos Relacionados

Hagen (Haganos), Gunther (Guntharius), Etzel (Atila).

Criado: 13 de junho de 2001

Modificado: 12 de agosto de 2024