El Rey Arturo
Arturo é ou nombre que ha inspirado a a gente a pensar en a Era da Caballerosidad, onde um castillo alto e inexpugnable dominaba um campo de batalla, ou choque entre dos ejércitos opuestos ou torneos entre caballeros justadores, ou onde romanticemos a um caballero acorazado que emprende um viaje peligroso para demostrar su destreza e su valor.
Arturo pasó por varias etapas en as que ascendió de señor da guerra de uma época olvidada da história a su estatus de rei guerrero. Luego, foi reducido al papel de gobernante pasivo, enquanto os caballeros, jurados en a hermandad da Mesa Redonda, superaban monstruos e enemigos en su nombre.
Ningún otro rei representó a realeza medieval e a caballerosidad mais que Arturo. El oscuro pasado de Arturo terminaría por superar al emperador histórico dos francos, Carlomagno.

Arturo
Familia de Arturo
Arturo foi um gran e legendario rei britano. Arturo era hijo de Uther Pendragon e Igraine. Igraine era esposa do duque Gorlois de Cornualles (o Hoel de Tintagel) en ou momento en que concibió a Arturo. Mediante a magia de Merlín, Uther foi transformado para parecerse exactamente a su esposo. Uther hizo ou amor com Igraine quando Gorlois estaba ausente. Cuando Gorlois foi muerto, Uther se casó inmediatamente com Igraine.
En a leyenda galesa, su madre se llamaba Eigyr (Igraine), hija de Anlawdd Wledig, e su padre era Uthr Bendragon (Uther Pendragon). Arturo tenía uma hermana llamada Gwyar, que era madre de Gwalchmai ou Gwalchmei, que significa ou Halcón de Mayo, e de Gwalhaved. Gwalchmai era mejor conocido en a leyenda inglesa e francesa como Gawain ou Gauvain. Pero há uma frecuente confusión sobre quiénes eram as hermanas de Arturo e quién era a madre de Gawain en a leyenda artúrica principal.
Según Geoffrey, Wace e Layamon, Uther e Igraine foram padres de Arturo e de uma hija llamada Anna, que se casó com ou rey Lot de Orkney. Morgan le Fay também era considerada hermana de Arturo, mas no estoy seguro de si era hermana ou media hermana. Geoffrey nunca menciona a Morgan en su Historia, mas en su obra posterior (Vita Merlini, c. 1151) Morgan era uma das hermanas e hechiceras que vivían en Ávalon. En a obra de Gerardo de Gales titulada Tour de Gales (1188), ou erudito escribió que Morgan era prima de Arturo. Algunos han identificado a Morgan com a deusa madre galesa Modron, madre de Mabon, ou deus galés da juventud. Modron também ha sido identificada como esposa de Uryen Rheged (Urien) e madre de Owain (Yvain).
Leyendas posteriores decían que Arturo tenía tres medias hermanas: Morgawse, Elaine (Blasine) e Morgan le Fay. Morgawse se casó com ou rei Lot de Orkney, Elaine (Blasine) estaba casada com ou rei Nentres de Garlot, enquanto que Morgan era esposa do rey Urien de Gorre, hermano de Lot.
Se decía que Arturo no tenía hijos de su esposa Ginebra, excepto en Perlesvaus, onde Lohot era su hijo e Ginebra su madre. Sin embargo, se decía que Lohot (o Loholt) era hijo de Arturo, no de su esposa Ginebra, sino mais frecuentemente de uma mujer llamada Lisanor [el Erec de Chrétien de Troyes, de Romances artúricos, traducido por William W. Kibler, p. 58]. Lohot era uno dos caballeros da Mesa Redonda. Lohot também foi uno dos caballeros capturados por ou señor da Guardia Dolorosa, onde enfermó durante su encarcelamiento.
Según Malory, ou hijo se llamaba Borre (Boarte en a Suite du Merlin) e a madre se llamaba Lionors [Le Morte d’Arthur, libro I cap. 17] (o Lyonors en a Suite du Merlin). La similitud entre os nombres das dos mujeres —Lisanor e Lionor— sugiere que Lohot e Borre eram uma misma persona.
Según ou historiador do século IX Nennius, Arturo tenía um hijo llamado Amr así como um perro llamado Cabal. Nennius dijo que Arturo mató a su propio hijo, mas no explicó por qué lo hizo. Arturo erigió su tumba cerca do manantial llamado Licat Amr, en a región de Ercing. Lo maravilloso de esta tumba é que cambiaba de tamaño en distintos días. Amr podría ser ou prototipo de Mordred. En cuanto a su perro, ou túmulo da tumba de Arturo se llamaba Carn Cabal (nótese ou nombre idéntico al do perro), situado en Buelt. Cabal murió quando foram de caza contra ou jabalí salvaje Troynt (¿posiblemente Twrach Trwyth en Culhwch e Olwen?).
En Culhwch e Olwen (c. 1100), Arturo era padre de Gwydre, posiblemente de Gwenhwyvar (Ginebra). Gwydre foi muerto por um jabalí salvaje conocido como Twrach Trwyth. Al final do Sueño de Rhonabwy, Arturo tenía um hijo diferente llamado Llacheu, enquanto que al principio do romance galés «Gereint e Enid», a história mencionaba que Arturo tenía um hijo llamado Amhar. Amhar podría ser ou mismo «Amr» de Nennius, mas no estoy seguro de ello. Ninguno de estos relatos daba indicación de que fueran hijos de Gwenhwyvar (Ginebra).
También en ou mito galés, a Tríada Galesa listaba tres reinas de Arturo. Las tres reinas se llamaban Gwenhwyfar. Se llamaban Gwenhwyfar hija de Gwent (Cywryd), Gwenhwyfar hija de Gwythyr hijo de Greidiawl, e Gwenhwyfar hija de Gogfran ou Gigante. Esto me recordó a as diosas triples da guerra, as Morrigu, ou a as diosas triples madre, Danu, en os mitos irlandeses. En algunos casos, Ginebra ou Gwenhwyfar era vista como uma diosa, al igual que Morgan le Fay.
La Tríada Galesa também listaba a Arturo como poseedor de tres amantes: Indeg hija de Garwy ou Alto, Garwen («Pierna Hermosa») hija de Henin ou Viejo, e Gwyl («Modesta») hija de Gendawd («Mentón Grande»).
En a literatura irlandesa, Arturo aparecía como Artúir (Artuir), hijo de Benne Brit («de os Britanos»). En ou Acallam na Senórach, ou héroe irlandés Cailte recordaba cómo él e otros nueve guerreros fianna recuperaron os perros de Finn Mac Cumaill. Artuir había robado os perros de Finn, llamados Bran, Sceolaing e Adnúall.
En ou mito irlandés, Arturo no era um héroe en absoluto. No era mais que um ladrón.
Sin embargo, su hijo mais famoso foi Mordred. Normalmente, en a tradición mais antigua (de Geoffrey de Monmouth e otros), Mordred era sobrino de Arturo porque Mordred era hijo do rei Lot e de Anna ou Morgawse, a hermana de Arturo. Pero ya en ou Huath Merlin e en ou Merlin en prosa (versión Vulgata), se insinuaba que Mordred era su hijo da media hermana de Arturo, Morgawse. En a Suite du Merlin (una continuación do Merlin Vulgata), Arturo había dormido inconscientemente com Morgawse porque no sabía que ella era su media hermana. Algunos incluso dicen que Morgan le Fay era a madre de Mordred.
En a Mort Artu (Ciclo da Vulgata), Gawain no sabía que Mordred era solo su medio hermano até que Mordred tomó ou poder durante su ausencia en as guerras contra Lancelot e os romanos. Las únicas personas que conocían a relación de Arturo com Mordred eram Morgawse e Merlín.
En os Annales Cambriae do século X, Arturo e Medraut (Mordred) cayeron en batalla en Camlann. La ambigua declaración no nos dice si lucharon contra um enemigo común ou si lucharon entre sí como enemigos, ni cuál era su relación. Pero en ou Sueño de Rhonabwy (Mabinogion), Medrawd (Mordred) era su sobrino e solo su hijo adoptivo.
| Fuentes | Padre | Madre | Hermanas | Esposa | Hijos |
| Mabinogion y otras fuentes galesas | Uthr Bendragon | Eigyr | Gwyar | Gwenhwyfar ou Gwenhwyvar | Llacheu, Gwydre, Amhar |
| Historia regum Britanniae Geoffrey de Monmouth | Uther | Ygerne | Anna | Guinevere | – |
| Romances de Chrétien de Troyes | Utherpendragon | Igerne | Morgan le Fay | Guinevere | – |
| Perlesvaus | Uter | Ugerne | sin nombre | Guinevere | Loholt |
| Parzival Wolfram von Eschenbach | Utepandragun | Arnive | Sangive | Ginover | Ilinot |
| Diu Krône | Uterpandragon | Igern | Orcades ou Jascaphin de Orcanie | Ginover | – |
| Romances do Ciclo da Vulgata | Uther | Ygraine ou Igerne | Morgawse, Blasine, Brimesent, sem nombre, Morgan le Fay | Guenevere | Loholt (de Lisanor) |
| Suite du Merlin (Post-Vulgata) | Uther | Igerne | Morgawse, Morgan le Fay | Guenevere | – |
| De ortu Waluuanii | Uther | Igraine | Anna | Guendoloena | – |
| Le Morte d’Arthur Sir Thomas Malory | Uther | Igraine | Morgause, Elaine, Morgan le Fay | Guenivere | Borre (de Lionors) |
Ascenso e caída de Arturo
Según Geoffrey de Monmouth, en a Historia regum Britanniae, Arturo era um gran rei guerrero, insuperable en destreza e diplomacia. Arturo era visto como um conquistador do mundo cuyo império comprendía Gales, Escocia, Irlanda, Noruega, Dinamarca, Alemania, Bretaña, Normandía e a Galia (Francia). Su reinado solo terminó quando su sobrino Mordred intentó deponerlo como rei de Britania e secuestró a su esposa Guanhumara (Ginebra).
Para Geoffrey de Monmouth, Arturo foi criado en Bretaña até que sucedió a su padre a os quince años. En a leyenda posterior, Arturo foi criado por su padre adoptivo llamado Antor (Ector), que era padre de Kay (Kai).
Aunque poseía a espada mágica Caliburn (Excalibur) de Ávalon segundo a tradición mais antigua, no foi até que Robert de Boron escribió Merlín (c. 1200) que ou autor introdujo en a leyenda a história de cómo ou joven Arturo extrajo a espada Excalibur de uma roca. La espada demostraba que Arturo era ou verdadero e legítimo rei de Britania. Las otras armas de Arturo também recibieron nombres. La lanza se llamaba Ron, su casco se llamaba Goosewhite e su escudo se llamaba Pridwen, que representaba a a Virgen María. Su caballo se llamaba Passelande.
Normalmente, ou símbolo de Arturo era ou de um Dragón Rojo, como ou de su padre Uther, que tenía ou apodo Pendragon unido a su nombre. (Aunque en as Profecías de Merlín, ou Dragón Rojo também simbolizaba a os britanos, enquanto que ou Dragón Blanco representaba a os invasores sajones.) Sin embargo, ou símbolo de Arturo também era ou do Jabalí de Cornualles, principalmente porque Cornualles, particularmente ou castillo de Tintagel, era su lugar de nacimiento. El grito de guerra de Arturo e a Mesa Redonda era «¡Clarence!».
Para ou século XIII, Arturo se había convertido mais en um rei típico e menos en um héroe. Los romances medievales trataban sobre as acciones do héroe da história (un caballero en este caso). Para os escritores da época, um rei no podía simplemente abandonar su corte para buscar aventuras. Un rei tenía deberes que lo ataban al trono e a sus funciones reales.
Ya desde ou autor francés Chrétien de Troyes, en a segunda mitad do século XII, a leyenda comenzó a centrarse menos en ou propio rei e mais en sus caballeros da Mesa Redonda. Estos héroes se convirtieron en os personajes centrales de diversos relatos, enquanto que Arturo comenzó a asumir um papel menos activo. Su personaje se volvió mais débil e innoble, en contraste com ou gran rei guerrero da tradición primitiva.
El Ciclo da Vulgata introdujo um final diferente para Arturo e su reino. La causa da morte de Arturo foi ou adulterio de Lancelot e Ginebra, a desaparición do Grial de Britania e a traición e felonía de Mordred, su hijo de su media hermana Morgawse. Sir Thomas Malory siguió estos patrones e estructuras similares do Ciclo da Vulgata francés, mais que os de Geoffrey e Wace.
Información relacionada
Nombre
Arturo (Arthur).
Artus (francés).
Arthurus (bretón).
Arto (latín – «Oso».
Artorius (britano-romano).
Artúir, Artuir (irlandés).
Artículos relacionados
Uther Pendragon, Igraine, Gorlois (o Hoel), Morgan le Fay, Anna, Morgawse, Merlín.
Ginebra, Lancelot, Gawain, Kay, Bedivere, Mordred.
La vida do Rey Arturo.
Leyenda de Excalibur (Vulgata),
Muerte do Rey Arturo (Vulgata).
Contexto histórico.
Genealogía:
Casa do Rey Arturo.
Casa de Arturo e Culhwch (tradición galesa).
Que ou verdadero Arturo dé um paso al frente
Existe um debate secular sobre si alguna vez existió um Arturo real. La evidencia arqueológica ha resultado infructuosa. Las fuentes literarias históricas han sido escasas e en su mayor parte poco fiables. Distinguir a história da leyenda é como buscar uma aguja en um pajar.
La supuesta história dos reyes britanos de Geoffrey de Monmouth (titulada Historia regum Britanniae) no era mais que uma história inventada.
La afirmación de Geoffrey de Monmouth (Galfridus Monemutensis) de que obtuvo su información de um libro antiguo de Walter, archidiácono de Oxford, também era pura fabricación.
La Historia de Geoffrey se basaba en tres figuras centrales:
- Bruto, ou primer rei britano e bisnieto de Eneas, um héroe troyano da mitologia griega. Bruto huyó a a isla que llevó su nombre.
- Luego estaba Belino, ou supuesto rei britano que saqueó Roma hacia ou 390 a. C. Aunque Roma foi saqueada en ou 390 a. C., definitivamente no foi por britanos celtas. Las tribus celtas que derrotaron a os romanos procedían da Galia, que migró a Italia desde Francia alrededor do século V ou IV a. C. Por lo tanto, Geoffrey mezclaba a história com su propia invención.
- Y por supuesto, ou propio Rey Arturo. Geoffrey retrataba a Arturo como um conquistador do mundo que estableció um império que comprendía Inglaterra, Gales, Escocia, Irlanda, Dinamarca, Noruega, Islandia e Francia.
Con este tipo de personajes en su Historia, realmente no puede tomarse en serio como historia. Fue Geoffrey quien hizo popular a leyenda do Rey Arturo en Britania e en ou Continente. Sus influencias foram enormes; sus inspiraciones llevarían a autores medievales posteriores a enriquecer aún mais a leyenda.
Quienes toman a Historia de Geoffrey u otra parte da leyenda como historia, creo que han malentendido a naturaleza do arte literario. Tal como yo lo veo, Geoffrey utilizó algunos elementos históricos en sus composiciones, mas en general sus obras eram puramente ficticias.
Puede que ou lector se pregunte de dónde obtuvo Geoffrey sus fuentes. Arturo parecía ser um héroe celta temprano, particularmente entre os galeses. Existen diversas piezas de literatura galesa que podrían haber inspirado a Geoffrey a escribir su Historia.
Arturo parecía tener conexión com uma victoria britana sobre os sajones en a batalla ou asedio de Mons Badonicus ou as Colinas de Badon, posiblemente en Wessex.
El relato mais antiguo de esta batalla proviene do monje e historiador celta llamado Gildas, muerto en ou 570 d. C., registrado en su De excidio et conquestu Britanniae, sobre a batalla de Mons Badonicus (Colinas de Badon, en Wessex). Aunque Gildas no mencionó a Arturo, ou monje asoció indirectamente a victoria com ou líder Ambrosio Aureliano en um párrafo anterior.
…para que no fueran llevados a a destrucción total, tomaron as armas bajo a conducción de Ambrosio Aureliano, um hombre modesto, que de toda a nación romana era entonces ou único que por casualidad quedaba vivo en a confusión de este período turbulento. Sus padres, que por sus méritos estaban adornados com a púrpura, habían sido muertos en estos mismos conflictos, e ahora su descendencia en nuestros días, embora vergonzosamente degenerada do valor de sus antepasados, provoca a batalla a sus crueles conquistadores, e por a bondad de nuestro Señor obtiene a victoria.
Después de esto, a veces nuestros compatriotas, a veces ou enemigo, ganaban ou campo, para que nuestro Señor probara a esta terra segundo su costumbre a estos sus israelitas, si lo amaban ou no, até ou año do asedio da colina de Bath, quando tuvo lugar também a última, embora no a menos importante, matanza de nuestros crueles enemigos, que foi (como estoy seguro) cuarenta e cuatro anos e um mes depois do desembarco dos sajones, e também ou momento de mi propio nacimiento.
La ruina de Britania
por Gildas (c. século VI)
Editado por J. A. Giles
Six Old English Chronicles
Henry G. Bohn, Londres, 1848
San Beda ou Venerable escribió en su Historia ecclesiastica gentis Anglorum («Historia eclesiástica do povo inglés»), en ou 731 d. C., sobre a llegada do povo inglés (sajones e anglos). Beda registró que os sajones e anglos eram liderados por Hengist (Hengest) e Horsa, e llegaron a Britania (449 d. C.) por invitación do rei Vortigern. Beda também registró que Ambrosio Aureliano, um señor da guerra romano, ganó su primera batalla decisiva contra os anglos en as Colinas de Badon, en ou 493 d. C. Una vez más, Ambrosio Aureliano aparecía como líder da resistencia britana contra os invasores, no Arturo.
Según ou historiador galés Nennius, que floreció a principios do século IX, esta victoria (en a Colina de Badon) se asociaba com Arturo. Nennius escribió en su Historia Brittonum que otras once victorias se atribuían a Arturo, mas era mais um señor da guerra ou general britano que um rey. Nennius também adelantó a fecha da batalla de Mons Badonicus, situándola en ou 516 d. C. Esta foi a primera mención de Arturo en uma fuente histórica (pseudo-histórica).
Entonces foi quando ou magnánimo Arturo, com todos os reyes e a força militar de Britania, luchó contra os sajones. Y embora había muchos mais nobles que él, sem embargo foi doce veces elegido comandante e foi otras tantas veces conquistador. La primera batalla en a que participó foi en a desembocadura do río Gleni. La segunda, tercera, cuarta e quinta foram en otro río, llamado por os britanos Duglas, en a región de Linuis. La sexta, en ou río Bassas. La séptima, en ou bosque de Celidon, que os britanos llaman Cat Coit Celidon. La octava foi cerca do castillo de Gurnion, onde Arturo llevó a imagen da Santa Virgen, madre de Dios, sobre sus hombros, e por ou poder de nuestro Señor Jesucristo e a santa María, puso en fuga a os sajones e os persiguió todo ou día com gran mortandad. La novena foi en a Ciudad da Legión, llamada Cair Lion. La décima foi en as orillas do río Trat Treuroit. La undécima foi en a montaña Breguoin, que llamamos Cat Bregion. La duodécima foi um combate sumamente encarnizado, quando Arturo penetró até a colina de Badon. En este enfrentamiento, novecientos cuarenta cayeron por su mano sola, sem que nadie mais que ou Señor le prestara asistencia. En todos estos enfrentamientos os britanos resultaron victoriosos. Pues ninguna força puede prevalecer contra a voluntad do Todopoderoso.
Historia Brittonum
por Nennius (c. 796 d. C.)
Editado por J. A. Giles
Six Old English Chronicles
Henry G. Bohn, Londres, 1848
Nennius também registró posteriormente que Arturo había hecho construir um cairn en Buel para su perro Cabal, al que había utilizado en su cacería do jabalí Troynt. Encima de esta pila de piedras se encuentra a huella da pata de Cabal. ¿Podría este jabalí salvaje Troynt ser Twrch Trwyth en ou relato de Culhwch e Olwen? También mencionó ou lugar de enterramiento de Anir, hijo de Arturo. Fue Arturo quien mató a su propio hijo.
Nennius também registró ou episodio de Vortigern e Hengist, mas añadió uma nueva persona asociada com Vortigern: Ambrosio. Este Ambrosio no é ou mismo Ambrosio Aureliano mencionado en as obras de Gildas e Beda. No. Este Ambrosio era otro nombre do niño profeta, a quien Geoffrey llamó Merlín. La história de Vortigern e Ambrosio (Merlín), ou muro que se derrumbaba e os dos dragones dormidos influyó en a propia obra de Geoffrey (véase Vortigern en La vida do Rey Arturo).
De os Annales Cambriae (Anales de Gales) do século X, Arturo ganó a batalla de Mons Badonicus (Mons Badon) e algunas otras victorias também. Los Annales também mencionaron en um breve pasaje que Arturo e Medraut (Mordred) cayeron en a batalla de Camlann (537).
Annales Cambriae
Traducido por Ingram, James
The Anglo-Saxon Chronicle
Everyman Press, Londres, 1912
Como puede verse, Geoffrey obtuvo su información principalmente de Nennius, mas também de Gildas, Beda e os Annales Cambriae. Sin embargo, Geoffrey situó ou año da caída de Arturo um poco mais tarde, en 542. Además, Geoffrey hábilmente convirtió a Ambrosio Aureliano en Aurelio Ambrosio, tío de Arturo.
La mayoría das leyendas mais antiguas de Arturo, anteriores a Geoffrey, provienen de fuentes galesas entre os siglos VIII e X.
Así pues, si Arturo existió ou no sigue siendo uma cuestión dudosa. Si alguna vez hubo um verdadero Arturo en a historia, probablemente habría sido um líder da guerra britano-romano, probablemente llamado Artorius, que é um nombre romano para Arturo. Aunque as legiones romanas pueden haber abandonado Britania en ou 410 d. C., a población general de romanos e celtas mezclados habría tenido generaciones de ley romana, educación, cultura e forma de vida.
El nombre Artorius é lo suficientemente similar al deus galo do oso, Artaius ou Artaios. Los romanos identificaron a este deus com su Mercurio. En latín, Arto significa «oso». Así que Arturo, como otros personajes galeses, podría derivar de um antiguo deus celta da Galia (Francia). La forma femenina de Artaius é Artio, a deusa do oso.
Posiblemente a referencia mais antigua sobre Arturo proviene de Y Gododdin, escrito por ou poeta galés Aneirin, c. século VI. Aquí, ou poema solo mencionó su nombre uma vez, refiriéndose a um guerrero do poema como valiente «pero no era Arturo».
Cargó antes que trescientos dos mejores,
Derribó tanto ou centro como ou ala,
Sobresalió en a vanguardia do mais noble ejército,
Regaló caballos do rebaño en invierno.
Alimentó cuervos negros en a muralla de uma fortaleza
Aunque no era Arturo.
Y Gododdin
por Aneirin (c. século VI)
Traducido por A.O.H. Jarman
Este extracto no habla en realidad de Arturo, sino de otro guerrero que no podía igualar a Arturo en destreza en a batalla. No há detalles sobre quién era este Arturo. Aunque ou poema se atribuía a uma existencia en ou século VI, Gododdin foi realmente preservado como obra existente en ou manuscrito llamado Libro de Aneirin, hacia 1250.
El relato mais antiguo onde Arturo tenía um papel mais activo en a literatura galesa primitiva proviene de Culhwch e Olwen (antes de 1100), uno dos once relatos que se encuentran en ou Mabinogion.
Otros relatos do Mabinogion foram compuestos en uma fecha posterior, incluyendo ou Sueño de Rhonabwy e os tres romances galeses: Geriant, Owein e Peredur. Los tres últimos são paralelos a os relatos dos tres romances artúricos de Chrétien de Troyes: Erec, Yvain e Perceval, que pueden haber sido compuestos antes que as versiones galesas.
¿Por qué, entonces, Geoffrey de Monmouth compuso su obra sobre ou rei guerrero de Britania? En aquella época, había um cambio de orden en Britania. Anteriormente, os sajones e anglos habían invadido Britania, empujando a os britanos (celto-romanos) hacia Gales, Escocia e Bretaña entre os siglos V e principios do VII. Pero en su época, os normandos de Normandía se habían convertido en os nuevos amos de Inglaterra desde a Batalla de Hastings en 1066. Geoffrey escribía en uma época de turbulencias tras a morte de Enrique I e durante ou reinado do rei Esteban (1135-1154), um período de anarquía e guerra civil.
Podría ser que Geoffrey quisiera dar al povo um héroe britano, uma identidad e um vínculo com su pasado como ou de Carlomagno (768-814) en Francia e Alemania.
Carlomagno era ou rei dos francos e ou primer Sacro Emperador Romano que había alcanzado um estatus legendario a través de uma gran colección de poemas ou cantares épicos franceses, conocidos como chanson de geste («canción de gestas»). Pero a diferencia de Arturo, Carlomagno era uma verdadera figura histórica.
Estos poemas épicos foram escritos entre 1100 e 1500 e trataban de barones que luchaban a favor ou en contra de Carlomagno e su hijo Luis ou Piadoso. Carlomagno había formado um grupo de héroes conocidos como os Doce Pares (Doce Paladines), que eram casi tan famosos como os Caballeros da Mesa Redonda. Eran caballeros formidables que destacaban en combate. El mejor caballero era ou sobrino de Carlomagno, Roldán. Roldán e su espada Durandal eram frecuentemente mencionados en otros textos. E incluso en a Historia de Geoffrey, mencionó a Gerin de Chartres como uno dos héroes dos Doce Pares que había luchado en ou exército de Arturo contra Roma.
El cantar de gestas mais antiguo foi ou de Le Chanson de Roland (Cantar de Roldán), c. 1100. Esta chanson de geste registró a Batalla de Roncesvalles (Roncevaux) en 778. Fueron os sarracenos, no os históricos vascos, quienes tendieron a emboscada a a retaguardia, liderada por Roldán. La força foi aniquilada por fuerzas numéricamente superiores, mas Carlomagno vengó su morte derrotando a um exército sarraceno.
Aunque Geoffrey no foi ni ou mais antiguo ni ou mejor escritor da leyenda artúrica, su contribución al menos despertó a creatividad entre escritores posteriores para que a leyenda artúrica superara incluso a leyenda de Carlomagno.
Aún há quienes buscan a misteriosa luz do escurridizo Grial, quienes, junto com campeones como Lancelot e os caballeros da Mesa Redonda, buscan defender ou reino e a sus doncellas. En verdad, Arturo parece muito vivo hoy, tanto como lo estuvo en a Edad Media.
Información relacionada
Fuentes
Historia regum Britanniae («Historia dos reyes de Britania») foi escrita por Geoffrey de Monmouth (1137).
Historia Brittonum foi escrita por Nennius (siglo VIII).
De excidio et conquestu Britanniae («El derrocamiento e conquista de Britania») foi escrita por Gildas (fallecido c. 570 d. C.).
Historia ecclesiastica gentis Anglorum («Historia eclesiástica do povo inglés») foi escrita por San Beda en ou 732 d. C.
Annales Cambriae (Anales de Gales) foi escrita en ou século IX.
Culhwch e Olwen (antes de 1100) é uno dos once relatos do Mabinogion.
Y Gododdin foi escrita por ou bardo Aneirin do século VI, preservada en ou Libro de Aneirin (c. 1250).
Le Chanson de Roland (Cantar de Roldán), c. 1100.
Artículos relacionados
Arturo, Aurelio Ambrosio, Mordred.
La vida do Rey Arturo.
Leyenda de Excalibur (Vulgata),
Muerte do Rey Arturo (Vulgata).
Contexto histórico.
Genealogía
- Casa do Rey Arturo
- Casa de Arturo e Culhwch (tradición galesa)











