Otras Versiones da Búsqueda

Classical

Nuestra fuente mais autorizada sobre Jasón e a búsqueda do Vellocino de Oro procede de Apolonio de Rodas, en a epopeya Argonáutica (siglo III a. C.), que ya he relatado.

Existen numerosas referencias dispersas sobre os Argonautas, mas muito pocos autores narran a história completa da búsqueda de Jasón. Homero solo hizo uma referencia pasajera a Jasón, cuyo barco foi ou primero en atravesar sano e salvo entre Escila e Caribdis. Circe le dijo a Odiseo:

«…Un solo barco, uma sola nave de alta mar pasó indemne, ou Argo, celebrado por ou mundo, quando regresaba das costas de Eetes. Y habría chocado contra aquellas rocas gigantes e se habría hundido de inmediato si Hera, por amor a Jasón, no a hubiera impulsado a través de ellas.»

Homero, La Odisea,
Libro XII 75-80
traducción de Robert Fagles

En a Pítica IV de Píndaro, tenemos ou primer relato existente, muito breve, da búsqueda. Algunos dos acontecimientos pueden reconocerse, enquanto que otros presentan variaciones respecto a lo narrado por Apolonio.

En a Biblioteca, Apolodoro siguió mais ou menos a línea da epopeya de Apolonio, mas com su estilo habitual, compacto e conciso. Apolodoro nos ofrece otros relatos sobre Atamante e Pelias anteriores a a búsqueda, a morte de Pelias tras a conclusión da misma, e lo que ocurrió com Jasón e Medea.

Las Fábulas de Higino também siguieron uma línea similar a a de Apolonio e Apolodoro, embora escritas de forma bastante confusa.

El relato de Diodoro Sículo era bastante diferente en muchos aspectos al de todos os demás autores.

A continuación, Píndaro e Diodoro escribieron dos relatos muito diferentes mas breves sobre a búsqueda.

Nótese que existe otra versión sobre os Argonautas, mas até ahora no he encontrado uma copia de esta obra. Fue escrita por ou autor romano Valerio Flaco.

Versión de Píndaro

El gran poeta lírico Píndaro escribió ou relato existente mais antiguo sobre Jasón e os Argonautas en su oda, Pítica IV. Píndaro vivió en a segunda mitad do século V a. C. Apolonio había utilizado evidentemente gran parte do poema de Píndaro como fuente para a Argonáutica, mas no había mucha descripción sobre su viaje de todos modos.

La oda comienza com Eurípilo de Tera, hijo de Poseidón, descendiente do héroe e argonauta Eufemo. Eufemo había recibido um terrón de terra de um deus marino libio, como señal de que gobernaría África dentro de cuatro generaciones, quando Eufemo plantara a terra sagrada en a cueva de Tainaro. En cambio, ou terrón foi arrastrado por as olas desde ou Argo e se hundió en ou fondo do mar, por lo que a profecía se demoró en cumplirse até a época de Bato.

El relato da búsqueda no comienza até que ou poeta habla da profecía, segundo a cual Pelias debía morir a manos de um descendiente de Eolo, um joven com uma sola sandalia.

Este joven héroe llegó com uma sola sandalia, e Píndaro nos ofrece uma interesante descripción de su aspecto. El héroe era joven, musculoso e de miembros largos, com mechones de cabello largo de colores brillantes. El desconocido vestía uma capa de piel de leopardo e portaba dos lanzas mortales.

El héroe anunció al povo de Yolco que era Jasón, hijo de Esón. Había vivido durante 20 anos bajo a tutela do sabio centauro Quirón. Jasón había venido a reclamar su lugar legítimo como rei de Yolco. Esón reconoció a su hijo. Los hermanos e sobrinos de Esón acudieron para apoyar a Jasón quando ou héroe se enfrentó al rei Pelias.

Pelias respondió a a reclamación de Jasón que cedería voluntariamente ou trono si su sobrino le traía ou Vellocino de Oro desde a Cólquide, porque Frixos aparecía en sus sueños. Solo devolviendo ou Vellocino de Oro a Grecia ou alma de Frixos podría descansar en paz. Jasón aceptó de buena gana tan peligrosa empresa. Pelias no creía que Jasón regresaría, mas ou traicionero rei no se daba cuenta de que ou héroe estaba bajo a protección da poderosa deusa Hera.

Jasón anunció a búsqueda a todos os reinos griegos, pidiendo a os hombres mais valientes que se unieran a él. Muchos héroes acudieron a su llamado; também estaban ansiosos por probar su destreza en a gran travesía. No muchos héroes foram enumerados en esta oda; apenas uma docena de nombres (incluyendo a Jasón) foram listados. Eran Heracles, Cástor e Pólux, Eufemo, Periclimeno, Orfeo, Equión e Érito, Calais e Zetes, e Mopso. (Véase Datos e figuras para a lista da tripulación do Argo.)

Dado que se trataba de um poema lírico que era interpretado ante um público, Píndaro omitió os detalles sobre as aventuras individuales durante ou viaje a a Cólquide, onde solo mencionó brevemente as Rocas Choqueantes antes de que os Argonautas aparecieran de pronto en Eea, a capital da Cólquide, en a desembocadura do río Fasis.

Píndaro sí entra en mais detalle sobre ou encuentro entre Jasón e Medea, hija de Eetes, que sobre ou viaje. Afrodita, deusa do amor, utilizó um torcelino para hacer que Medea se enamorara de Jasón. Tal era ou amor e a pasión de Medea por ou desconocido que olvidó toda lealtad hacia su padre e su reino. Medea conocía ou plan de su padre contra os Argonautas, así que ayudó secretamente a Jasón a cambio de su amor e matrimonio. Ungió ou cuerpo de Jasón com um aceite mágico especial.

Eetes no recibió a os extranjeros com hospitalidad e se enfureció ante a demanda dos Argonautas. Eetes accedió a entregar ou Vellocino de Oro, mas exigió que Jasón enfrentara uma tarea peligrosa: arar ou campo utilizando toros com pezuñas de bronce e aliento de fuego, en línea recta e a uma distancia determinada.

Cuando Jasón se enfrentó a os toros, a ráfaga de fuego do aliento dos animales no causó daño al cuerpo ungido de Jasón. Jasón tomó ou arado e condujo a os toros para tirar do mismo a a distancia requerida. (No hubo siembra de hombres nacidos de dientes de dragón.) Eetes se enfureció al ver que Jasón había tenido éxito en lo que debía haber sido uma tarea imposible.

Eetes le dijo a Jasón que ou Vellocino de Oro estaba clavado en um árbol dentro de um bosque sagrado de Ares, mas um dragón ou serpiente que nunca dormía custodiaba ou Vellocino de Oro. La aventura terminó com Jasón matando al dragón e tomando ou Vellocino de Oro.

A partir de ahí, Píndaro dice brevemente que Medea huyó do reino de su padre com Jasón, e que ella provocó a morte de Pelias tras ou regreso de Jasón a Yolco.

Información relacionada

Fuentes

Pítica IV foi escrita por Píndaro.

Artículos relacionados

Versión de Diodoro

En Sicilia, durante ou século I a. C., Diodoro Sículo escribió su llamada história denominada a Biblioteca histórica, cuya mayor parte dos Libros I a VIII contenía relatos míticos e legendarios. Una parte importante da Biblioteca se ha perdido ou fragmentado depois do Libro V. A partir do Libro IX até ou XX, Diodoro inició su história do mundo griego.

La versión de Diodoro sobre as aventuras dos Argonautas se encuentra en ou Libro 4, en as secciones 40-49, enquanto que relata a morte de Pelias tras ou regreso dos Argonautas a Yolco e a vida posterior de Medea, en as secciones 50-56 do Libro 4.


A diferencia dos relatos anteriores dos Argonautas, Pelias era en realidad hermano, no medio hermano, de Esón e Feres. Pelias no era um usurpador, sino ou rei legítimo de Yolco. Al ser ou mayor, mas sem hijos varones propios (lo cual é uma contradicción com lo que Diodoro escribió mais tarde, quando Pelias murió), temía que sus hermanos e sobrinos pudieran deponerlo.

Fue Jasón, sobrino de Pelias, quien propuso a idea de uma búsqueda en a Cólquide para obtener ou Vellocino de Oro porque quería ganar gloria e ser recordado por sus hazañas heroicas, como ou héroe Perseo. Pelias animó a su sobrino com a esperanza de que Jasón muriera en a peligrosa travesía.

Así pues, no hubo Jasón criado por ou sabio centauro Quirón en ou relato de Diodoro. No hubo deusa Hera favoreciendo al héroe, ni hubo profecías segundo as cuales Pelias moriría a manos do desconocido com uma sandalia, elementos que sí encontramos en as fuentes mais antiguas.

Jasón hizo construir ou barco por Argos, en ou monte Pelión. El barco foi llamado Argo, en honor a su constructor. Una vez terminado ou barco, Jasón hizo um llamado por toda Grecia para que os héroes mais valientes se alistaran en esta aventura. Diodoro mencionó a Heracles, Cástor e Pólux, Telamón, Orfeo e os hijos de Tespio. Diodoro também incluyó a a cazadora Atalanta, hija de Esqueneo. Aunque Jasón era ou líder, Heracles foi elegido como general, por ser ou mais poderoso de todos os héroes. (Véase Datos e figuras para a lista da tripulación do Argo.)


Diodoro ignoró ou modificó gran parte das aventuras dos Argonautas en su viaje a a Cólquide tal como aparecen en otros mitos griegos e en a epopeya de Apolonio.

Cuando ou Argo desembarcó en Sigio, en a Tróade, descubrieron a a doncella Hesíone, hija de Laomedonte, rei de Troya. La princesa troyana estaba encadenada a uma roca, como sacrificio al monstruo marino enviado por Poseidón. Laomedonte había ofendido a os dioses, Apolo e Poseidón, porque ou rei rompió su promesa de pagarles por construir as murallas de Troya. Apolo envió uma pestilencia a a ciudad.

Heracles liberó a a joven e luego foi ante ou rey, proponiéndole matar al monstruo marino a cambio dos caballos inmortales de Laomedonte, a lo que este accedió encantado. Heracles dio morte al monstruo marino. Laomedonte acordó guardar os caballos para Heracles até su regreso da Cólquide. Su hija Hesíone, que temía ser elegida de nuevo como sacrificio, prefirió ir a Grecia com os Argonautas quando regresaran.

(Normalmente, esta aventura de Heracles en Troya ocurrió en su viaje de regreso da terra das Amazonas, quando Heracles debía obtener ou cinturón da rainha amazona, Hipólita, en su noveno trabajo. La aventura en Troya no aparece en ou relato de Apolonio. Véase ou 9.º trabajo de Heracles.)

Una tormenta azotó su barco quando partieron da Tróade, e solo quando ou músico Orfeo rezó a as deidades da isla de Samotracia os vientos se calmaron. Orfeo era ou único a bordo que había sido iniciado en os misterios das deidades de Samotracia. Dos estrellas cayeron sobre as cabezas de Cástor e Pólux, os Dioscuros. Estas estrellas formaban parte da constelación de Géminis.

Los Argonautas desembarcaron entonces en Tracia, onde Fineo era rey. Descubrieron a os dos hijos de Fineo e Cleopatra, hija do deus do viento Bóreas e a princesa ateniense Oritía, hija de Erecteo. Los hijos de Fineo estaban confinados en uma tumba e eram azotados como castigo por as mentiras de su madrastra, Idea, hija de Dárdano, rei dos escitas.

Suplicaron a os Argonautas que os rescataran. Fineo dijo enojado a os Argonautas que eso no les incumbía, mas Calais e Zetes, conocidos como os Boréadas, eram hermanos de Cleopatra. Los Boréadas se compadecieron de ellos porque eram sus sobrinos. Los Boréadas, que formaban parte da tripulación do Argo, decidieron ayudarlos, por lo que estalló um combate entre os tracios e os Argonautas. La lucha terminó rápidamente quando Heracles mató a Fineo. Los sobrinos dos Boréadas foram liberados, así como su hermana Cleopatra. Los hijos de Fineo quisieron matar a su madrastra (Idea), mas se contuvieron quando Heracles les pidió que no lo hicieran. Enviaron a Idea de regreso com su padre a Escitia. Cuando os escitas se enteraron das perversas mentiras de Idea, a condenaron a muerte.

(Aquí no hubo Harpías, das cuales os Boréadas habían rescatado al adivino ciego Fineo. Además, ou Fineo de Diodoro no era ciego e carecía do don da adivinación. Fineo no intentó ayudar a os Argonautas, sino que se opuso a ellos. Y Diodoro ignoró por completo a aventura dos Argonautas en as Rocas Choqueantes, a entrada al Mar Negro. Véase a versión de Apolonio en ou título, En ou Mar Negro.)

La travesía dos Argonautas por ou Mar Negro transcurrió sem incidentes, e é en este punto onde Diodoro habla do origen do Vellocino de Oro e a familia de Eetes. Nuevamente, ou relato de Diodoro era muito diferente al de Apolonio e otros autores clásicos.

Recordará que en ou mito habitual, Frixo e su hermana foram salvados do sacrificio por ou Vellocino de Oro volador, enviado por ou dios. A lomos do carnero, volaron hacia ou este. Mientras sobrevolaban a Tróade, Hele se agotó, se quedó dormida e cayó a su morte en ou estrecho de agua, que foi nombrado en su honor: ou Helesponto. (Véase Origen da búsqueda.)

Sin embargo, en a versión de Diodoro, no foi um carnero volador de oro lo que transportó a os hijos de Atamante, sino que Frixo e Hele escaparon en um barco, e a proa do barco tenía uma imagen de cabeza de carnero. Mientras navegaban frente al Helesponto, Hele sucumbió al mareo. Cuando se inclinó demasiado hacia um lado do barco, cayó por a borda e se ahogó. Frixo continuó su viaje a a Cólquide. Aquí puede verse que Diodoro alteró os mitos conocidos, intentando ofrecer um relato realista mas poco interesante para sus lectores.

Eetes, su rey, era hijo de Helios. Eetes tenía um hermano llamado Perses, padre de Hécate e rei da Quersoneso Táurica. Tanto os colcos como os táuricos eram conocidos por su crueldad e hostilidad hacia os extranjeros. Era práctica habitual sacrificar extranjeros a su deusa (¿Artemisa?). Hécate era uma practicante notablemente cruel da hechicería oscura, además de ser uma alta sacerdotisa de Artemisa, deusa da magia. Hécate envenenó a su padre e sucedió a Perses en ou trono, antes de casarse com su tío e convertirse en madre de dos poderosas hechiceras: Circe e Medea.

Frixo e su acompañante llamado Crio, cuyo nombre significa «carnero», foram capturados por os colcos. Antes de que pudieran sacrificar a Frixo e Crio, ou rei dos escitas, yerno de Eetes, vio al príncipe minio exiliado e se enamoró de Frixo. Eetes entregó al joven al rei escita, mas sacrificó al acompañante de Frixo. Era a práctica habitual dos colcos desollar a a víctima, así que colgaron a piel de Crio e a clavaron en ou altar do templo de Ares. Pero Eetes supo por ou oráculo que moriría quando unos extranjeros navegaran até sus tierras e robaran a piel de Crio.

Con a esperanza de evitar su destino, ou rei colocó um dragón para custodiar ou templo e a piel. Eetes também había dispuesto a os táuricos para custodiar tanto a cidade como su reino, com órdenes de capturar a cualquier extranjero que pisara su territorio. Diodoro intentó desmitificar ou relato sobre os toros que arrojaban fuego, afirmando que os táuricos ou os habitantes da Quersoneso Táurica eram estos supuestos toros. Eetes hizo pintar a piel de color dorado porque quería que os soldados táuricos a custodiaran com mais celo si creían que valía a pena protegerla. La piel de Crio era ou llamado Vellocino de Oro.

Circe e Medea habían aprendido hierbas mágicas, magia e hechicería de todo tipo de su madre. Aunque Hécate e Circe usaban su hechicería para obtener poder, Medea, por su parte, intentaba utilizar su poder para ayudar a as personas. Intentaba salvar a quienes estaban a punto de ser sacrificados. Cuando Eetes se enteró da desobediencia de su hija respecto a sus estrictas órdenes de capturar extranjeros, a puso bajo arresto domiciliario ou en libertad condicional.

Medea escapó e foi a a orilla onde había um recinto sagrado dedicado a Helios. Fue precisamente ou día de su llegada quando conoció a Jasón e os Argonautas. Medea se ofreció a ayudarlos, enquanto Jasón le ofreció matrimonio quando regresaran a Yolco.

Medea hizo que le abrieran as puertas da cidade de Síbaris (aunque a mayoría llamaba a a capital de Eetes Eea), e os Argonautas irrumpieron en a ciudad, matando a algunos guardias, enquanto os demás táuricos huían despavoridos por ou ataque repentino. Medea os condujo rápidamente al recinto de Ares, onde envenenó al dragón que custodiaba a piel de Crio (el Vellocino de Oro). Jasón tomó ou vellocino y, com Medea e os Argonautas, huyeron de regreso a su barco.

Al enterarse do ataque e ou robo do Vellocino de Oro, Eetes reunió a sus guardias mais leales e persiguió a os Argonautas en fuga. Los alcanzaron en a playa, onde se entabló um feroz combate entre ambos bandos. Los Argonautas estaban en gran desventaja numérica, mas com Heracles de su lado, ou poderoso héroe mató a muchos táuricos e colcos. Eetes mató a Ifito, hermano do rei Euristeo de Micenas, mas ou rei cayó ante Meleagro.

Con a morte de Eetes, os colcos huyeron, e os Argonautas regresaron a sus barcos. Medea curó a os heridos; entre ellos estaban Jasón, Laertes, Atalanta e os hijos de Tespio. Los Argonautas partieron da Cólquide tres días después.

El Argo se encontró com otra tormenta violenta en ou mar, mas os vientos se calmaron e as olas agitadas se serenaron quando Orfeo rezó nuevamente a as deidades de Samotracia. Esto provocó a aparición de Glauco, ou deus marino menor. Glauco profetizó que os gemelos espartanos, Cástor e Pólux (Dioscuros), e Heracles, por sus Doce Trabajos, recibirían a inmortalidad dos dioses. El deus marino les aconsejó que erigieran um santuario a os deuses en agradecimiento por su liberación, en a primera terra firme que pisaran. Fue en Bizancio, gobernada por ou rei llamado Bizas.

Los Argonautas regresaron entonces a Troya, onde Heracles foi a buscar a Hesíone e os caballos inmortales que Laomedonte le había prometido. Heracles envió a su hermano Ificles e a su amigo Telamón a a corte de Laomedonte, mas ou traicionero rei os arrojó a su mazmorra.

Príamo foi ou único hijo de Laomedonte que se opuso al encarcelamiento da pareja de Argonautas, e suplicó por su liberación e ou cumplimiento da promesa de su padre a Heracles, lo cual Laomedonte ignoró. Así que Príamo ayudó a Telamón e Ificlo a escapar da prisión. Matando a algunos guardias, regresaron al Argo com a noticia da traición de Laomedonte. Los Argonautas se armaron rápidamente justo quando Laomedonte partía com um exército para destruir a os Argonautas.

La batalla duró até que Heracles mató a Laomedonte e a todos sus hijos excepto Príamo, e capturó Troya. Heracles instauró a Príamo como rei de Troya. Nuevamente, este relato (de Diodoro) difiere do mito habitual sobre ou rescate de Hesíone e a guerra de Heracles contra Troya.

En este punto, Jasón e os Argonautas llegaron a casa, quando Jasón tuvo noticias da morte de sus padres a manos de Pelias, quien deseaba eliminar a todos os rivales al trono. Dado que ou relato de Diodoro sobre a morte de Pelias era similar al de otros relatos, le sugiero que lea a Muerte do rei Pelias para mais información.


El papel de Jasón era muito reducido en ou relato de Diodoro. Heracles e otros héroes, además de Medea, desempeñaron papeles mais vitales en a búsqueda que Jasón. Jasón era ou líder dos Argonautas e encargó a construcción do barco para su viaje e prometió casarse com Medea, mas foram sus compañeros, como Heracles, Meleagro e Orfeo, quienes salvaron a situación quando estaban en peligro. El papel de Medea en a búsqueda foi reducido, mas desempeñó um papel mais importante depois da búsqueda, al provocar a morte de Pelias.

En a Argonáutica de Apolonio, os Argonautas abandonaron a Heracles quando su escudero desapareció en Misia. Este episodio no aparece en a obra de Diodoro. Heracles era um héroe mais importante que Jasón e os demás Argonautas en a búsqueda, ya que acompañó todo ou viaje a a Cólquide e de regreso. Esto se debía a que Diodoro escribía sobre a búsqueda como parte das aventuras de Heracles.

Información relacionada

Fuentes

Biblioteca histórica foi escrita por Diodoro Sículo.

La Argonáutica órfica

La Argonáutica órfica pertenecía a a religión mistérica órfica. Esta versión da Argonáutica aludía al mito da creación órfico.

Existen muchas similitudes entre a Argonáutica órfica e a versión de Apolonio.

La diferencia entre a Argonáutica órfica e as otras versiones radica en ou papel desempeñado por Orfeo.

En esta Argonáutica, Orfeo era ou narrador, relatando su aventura com sus compañeros Argonautas en busca do Vellocino de Oro en a Cólquide.

Orfeo era um bardo mítico, hijo da musa Calíope. Su padre era ou deus Apolo ou o rei tracio Eagro. Orfeo também desempeñaba um papel prominente en a teología órfica, e se decía que había fundado esta religión.

La epopeya comenzó com Orfeo aludiendo a algunas deidades primordiales, incluyendo a Fanes, também conocido como Eros (el Amor). Caos e Tiempo eram os padres de Éter, Noche e Eros-Fanes. En esta versión, Perséfone era hija da deusa madre Cibeles (en lugar de Deméter, a menos que Cibeles e Deméter sean uma e a misma) e Zeus. Incluso se mencionaba al deus egipcio Osiris e al deus toro Apis.

Luego comenzó a verdadera historia. La primera persona que Jasón reclutó como parte da tripulación para unirse a su viaje en busca do Vellocino de Oro foi Orfeo. Según ou narrador (Orfeo), Jasón deseaba a compañía de Orfeo mais que a de nadie, así que le rogó personalmente por ciertas habilidades especiales, además de su talento bárdico. Los demás Argonautas incluidos en ou catálogo da tripulación também estaban felices de que Orfeo se uniera a ellos.

La deusa Hera escuchó a plegaria de Jasón e llamó a a deusa Atenea Tritogenia para que construyera ou primer barco, al que llamaron Argo. Otras versiones nunca afirmaron que ou Argo fuera ou primer barco.

Muchos dos mismos Argonautas que aparecían en a lista de Apolonio também figuraban en ou poema órfico, com algunos nombres omitidos e algunos añadidos.

Información relacionada

Fuentes

La Argonáutica órfica foi escrita en ou século IV ou V d. C.

Artículos relacionados

Criado: 22 de maio de 1999

Modificado: 21 de abril de 2024