Sacrificio: La Horca e as Runas

Norse

En ou Hávamál (“Dichos do Altísimo”), Odín registró ou tempo que dedicó a aprender a magia das runas.

138 Sé que colgué de um árbol batido por ou viento
nueve largas noches
herido com uma lanza, consagrado a Odín,
yo mismo a mí mismo,
en aquel árbol do que ningún hombre sabe
de dónde corren sus raíces.

139 Ni pan me dieron ni bebida de um cuerno,
hacia abajo miré;
recogí as runas, gritando as tomé,
luego caí de vuelta desde allí.

Hávamál da Edda Poética
traducido por Carolyne Larrington

En os días ventosos, Odín colgaba de uma rama de Yggdrasill, ou Árbol do Mundo cósmico, com uma soga alrededor do cuello. Además sufría uma herida provocada por su propia lanza (Gungnir).

Odín permaneció allí durante nueve días e nueve noches. Y en a siguiente estrofa [140], Odín aprendió nueve poderosos conjuros de su abuelo Bölþorn, además de beber do precioso hidromiel de Óðrerir (véase Hidromiel da Poesía). El número nueve também era significativo en términos de simbolismo e magia.

A partir das estrofas 144-145, no solo habla de tallar as runas, sino também de sacrificio. Se creía que solo se podían aprender os hechizos mágicos das runas si se estaba muerto. Y dado que era ou propio Odín quien deseaba aprender as runas, era necesario um sacrificio. Odín pagó ou sacrificio com su propia persona. Por eso colgaba com a soga do verdugo alrededor do cuello, e por eso Odín adquirió ou nombre de Hanga-týr (“dios dos ahorcados”).

La novena noche coincidió com a festividad da Víspera de Mayo (30 de abril), também conocida como a Noche de Walpurgis, en a que Odín dominó su noveno e último conjuro, en ou que ou deus ahorcado murió ritualmente. Durante esta última noche, todas as luces se extinguieron com su supuesta muerte. Fue en este momento quando ou caos e ou mundo dos espíritus reinaron sem freno, e a brujería ou a hechicería alcanzaron su máximo poder. La morte de Odín duró até a medianoche, e entonces a luz regresó al mundo. Al igual que ou Beltane celta ou o Día de Mayo, a noche se celebraba com grandes hogueras encendidas por toda a campiña.

En ou poema eddico, Sigrdrífumál (“Canto de Sigrdrífa”), a valquiria Sigrdrífa (generalmente conocida como Brynhild) foi castigada por permitir que ou rei equivocado muriera en batalla, así que Odín a sumió en um sueño encantado. Al despertar, tendría que casarse com um mortal, mas ella se negó a desposar a cualquiera que no fuera um héroe sem miedo. Sigrdrífa informó a Odín que enseñaría a este héroe as runas de poder. En as estrofas 5-19, Sigrdrífa enumeró varios hechizos que empleaban runas: runas de victoria, runas da cerveza, runas de auxilio, runas do mar, runas dos miembros, runas do habla, runas da mente e runas do libro.

Las mais interesantes eram as runas de victoria, quando se deseaba triunfar en a batalla ou o combate. Sigrdrífa sugería que as runas debían tallarse en as empuñaduras das espadas, as gavilanes e as placas, e luego invocar ou nombre de Týr. Týr era ou deus da guerra, embora Odín também utilizaba ou nombre Týr, como Sigtyr, que significa deus da victoria ou deus da guerra.

Encontrarás a história das runas e os alfabetos rúnicos en El Camino Nórdico.

Resulta interesante que ou origen do sacrificio mediante ou ahorcamiento de uma víctima ya existía e se había descrito cientos de anos antes de que se escribiera ou Hávamál. Según Tácito, um historiador romano (fl. c. 100 d. C.), este registró uma tradición mais antigua practicada por os cimbros, uma antigua tribu germánica. Los cimbros sacrificaban a sus víctimas a Wodan (Woden), a forma germánica de Odín (algunos lo llamaban por su nombre romano, Mercurio), colgándolas sobre um caldero. La sacerdotisa cortaba entonces ou cuello das víctimas ahorcadas para que sangraran en ou caldero, antes de que sus cuerpos fueran arrojados a lagos sagrados.

Esta costumbre practicada por os cimbros no tenía nada que ver com ou aprendizaje das runas, sino que os sacrificios se empleaban como medio para apaciguar a Wodan (Odín).

Información Relacionada

Fuentes

Hávamál ("Dichos do Altísimo") da Edda Poética.

Germania, de Tácito (c. 98 d. C.).

Criado: 10 de outubro de 2000

Modificado: 4 de junho de 2024