Las verdaderas invasiones
He relatado as leyendas dos asentamientos de Irlanda por invasores sucesivos, basadas en ou pseudo-histórico Lebor Gabala (Libro das Invasiones) e en ou Cath Maige Tuired (Segunda Batalla de Mag Tuired), mas ahora ofreceré um trasfondo sobre lo que algunos investigadores han determinado como as verdaderas invasiones de Irlanda.
El Libro das Invasiones puede contener algunos elementos de verdad sobre os primeros habitantes de Irlanda, concretamente sobre as tribus sucesivas que intentaron colonizar a isla, incluido ou povo de habla celta conocido como os gaélicos.
Lengua irlandesa
Las lenguas celtas se dividen en dos grupos principales: ou celta continental e ou celta insular.
El celta continental agrupaba as lenguas habladas en ou continente. Según lo que he podido recopilar, existen dos lenguas continentales principales: ou galo e ou celtíbero.
La lengua gala se refería a a hablada por os antiguos pueblos celtas que vivían en a Galia, lo que comprende toda Francia, Bélgica, os Países Bajos, parte de Suiza e Austria, os Alpes e ou norte de Italia. Existían muchas tribus galas distintas, por lo que se supone que os galos pudieron haber tenido igualmente numerosos dialectos.
El celtíbero se hablaba en a Península Ibérica por um povo antiguo que probablemente convivía com os nativos íberos, principalmente en ou norte e centro da actual España, entre os ríos Ebro e Tajo. Una de sus principales ciudades era Numancia, que foi sitiada e saqueada por os romanos en ou 133 a. C.
Existe otro grupo de pueblos celtas que migró hacia ou este e se estableció en ou centro de Asia Menor (mediados do século II a. C.). Eran conocidos como os gálatas. Desconozco si hablaban uma lengua celta distinta da dos galos. La región onde vivieron pasó a llamarse Galacia; se convirtió en um protectorado romano, e ou apóstol Pablo visitó e escribió cartas a os seguidores gálatas.
Todas as lenguas celtas continentales estão extintas e se sabe muito poco sobre ellas. El celta insular está mejor documentado.
| Celta continental | Galo (número desconocido de dialectos) Celtíbero Lepóntico | |
| Celta insular | Celta P (Britónico) | Galés Córnico Bretón |
| Celta Q (Goidélico) | Irlandés (gaélico) Gaélico escocés Manés | |
El celta insular se refiere a as lenguas habladas en as Islas Británicas e Bretaña. El celta insular se dividía, a su vez, en dos grandes grupos, dos cuales derivan as lenguas celtas modernas: ou britónico (británico) e ou goidélico (irlandés).
El britónico também recibe ou nombre de grupo de lenguas do celta P, que comprende ou galés, ou córnico e ou bretón.
Cuando os romanos se marcharon e os anglosajones se establecieron en Britania, os britanos celtas se habían asentado en regiones que aún existen hoy. El córnico se hablaba en Cornualles, al suroeste de Inglaterra. El galés se hablaba en a mayor parte de Inglaterra antes da llegada dos anglosajones, incluyendo ou sur de Escocia. La antigua Escocia era conocida como Caledonia ou Alba en a época dos romanos. Algunos dos britanos de habla galesa huyeron a través dos canales hacia a Península de Armórica, que mais tarde cambió su nombre por ou de Bretaña. Sin embargo, ou galés e ou bretón llegaron a ser ininteligibles entre sí.
Las lenguas goidélicas se denominaban ou grupo de lenguas do celta Q, que comprendía ou irlandés (gaélico), ou gaélico escocés e ou manés (de a Isla de Man).
No é seguro que Irlanda haya hablado alguna vez uma lengua do celta P antes de que os celtas gaélicos se establecieran en a isla. Irlanda era llamada Ierna por ou geógrafo do século II Ptolomeo, enquanto que os romanos a llamaban Hiberia. Los habitantes de Irlanda também eram conocidos como os Scotti, por lo que Irlanda também recibía ou nombre de Scotia. Alrededor do século IV, estos Scotti invadieron e colonizaron Argyll en Alba, onde establecieron um reino conocido como Dal Riada. Los Scotti guerrearon e luego se mezclaron com os pictos, e toda Alba pasó a llamarse Escocia. Esta é a razón por a que Escocia hablaba uma lengua gaélica e compartía fuertes vínculos culturales, mitológicos e folclóricos com Irlanda.
Los irlandeses também se establecieron en a Isla de Man alrededor do século V, desplazando a lengua do celta P que allí se hablaba. Los invasores irlandeses também fundaron um reino llamado Dyfed en ou sur de Gales.
Pero, ¿cómo llegó ou povo gaélico a Irlanda?
Invasores gaélicos
Entonces, ¿de dónde venían os gaélicos?
Al igual que en Britania, os pueblos celtas no llegaron a Irlanda sino até ou I milenio a. C. Es evidente, a partir dos hallazgos arqueológicos, que había personas viviendo tanto en Irlanda como en Britania antes da llegada dos pueblos celtas P e Q en os siglos VI-V a. C.
Fueron estos pueblos preceltas quienes formaban parte das culturas megalíticas, culturas que erigieron grandes piedras erguidas e tumbas megalíticas. Es um mito dos siglos XVIII e XIX que os druidas celtas estuvieran involucrados en os túmulos alargados de Irlanda ou en os círculos de piedras, como Stonehenge en Inglaterra.
Existen varias rutas por as cuales os pueblos pudieron haber viajado hacia Irlanda e asentarse en ella. Los pueblos migratorios podían llegar a a costa oriental de Irlanda directamente desde Britania, ou desde ou continente a través de Britania. Por otro lado, podían migrar desde ou sur e ou oeste, desde ou continente, ya fuera desde a Galia (Francia) ou desde España. Durante ou período vikingo, os vikingos desembarcaron en as costas septentrionales de Irlanda procedentes de Escandinavia, ya fuera a través de sus bases en Britania (norte de Inglaterra ou Escocia) ou das islas Hébridas (especialmente en Órcadas).
No é seguro si os pictos, como os conocía ou povo romano, que habitaban a antigua Alba (Escocia), também vivieron en Irlanda. Dado que os pictos no dejaron registros escritos, tampoco se sabe com certeza cómo se llamaban a sí mismos. En as lenguas do celta Q, como ou irlandés, os pictos eram llamados Cruithni, Cruithnig, Cruithne ou Cruithin. En ou celta P, os pictos eram llamados Preteni ou Pretani.
Según ou geógrafo do século II Ptolomeo, Irlanda era llamada Ierna; também recibía ou nombre de Hiberia. Los habitantes de Ierna eram conocidos como os Iverni, identificados com os Érainn. En a actualidad se acepta generalmente que os Érainn ou Iverni llegaron depois dos Cruithni (pictos).
También se dice que os belgas, uma tribu que vivía en a Galia entre ou Sena e ou Marne, se estableció e fundó um reino en ou sur de Britania antes da campaña de César en a Galia. Pudieron haber migrado também a Irlanda. Sin embargo, um erudito argumentó que os Érainn podían identificarse com os belgas, uma tesis com a que a mayoría dos estudiosos no está de acuerdo.
Los Lagin siguieron a os Érainn e se establecieron principalmente en a región que mais tarde se llamaría Leinster, e também en Connacht. Se dice en sus leyendas que os Lagin provenían de Armórica (Bretaña).
Los verdaderos gaélicos ou goidélicos, é decir, os irlandeses, foram os últimos invasores, conocidos como os Féni, e se equiparan com os legendarios milesios do Lebor Gabala (Libro das Invasiones). Se cree generalmente que os Féni migraron a a isla directamente desde ou continente, e no a través de Britania.






