Daphne
Dafne era uma ninfa e seguidora da deusa da caza Artemisa (Diana). Según as dos versiones do mito, Dafne era hija do deus fluvial Peneo en Tesalia, ou bien hija do deus fluvial Ladón en Élide. Era amada por ou deus Apolo.
Existen dos versiones do mito de Dafne. La versión relatada por Pausanias difiere da que cuentan os autores romanos Ovidio e Higinio.
Según Pausanias, Leucipo era hijo do rei Enómao de Élide, e ou joven príncipe se enamoró da cazadora, quien a menudo cazaba com sus compañeras junto al río Ladón. Pero Dafne no sentía interés por ningún hombre. Así que Leucipo recurrió al engaño para estar cerca de ella. Puesto que Leucipo tenía ou cabello largo, se disfrazó de joven cazadora vistiendo ropas femeninas e haciéndose llamar Enó. Enó era en realidad ou nombre de su hermana.
Enó (Leucipo) e Dafne se convirtieron en grandes amigas e compañeras en as frecuentes cacerías da diosa. Leucipo-Enó era um cazador excelente.
Pero um día, Dafne e todas sus compañeras decidieron bañarse. Se decía que Apolo também estaba enamorado de Dafne, por lo que ou deus celoso provocó en ella e en sus compañeras um fuerte deseo de bañarse en ou río.
Leucipo se mostraba reacio a desnudarse ante ellas, lo cual habría descubierto su disfraz, de modo que Dafne e sus compañeras lo despojaron de sus ropas en tono juguetón. Al descubrir que Leucipo se hacía pasar por uma muchacha, lo acometieron com indignación com sus lanzas e lo mataron.
La segunda versión é relatada principalmente por ou poeta romano Ovidio en sus Metamorfosis. Las Fábulas de Higinio carecen de detalles e resultan mais bien breves. La versión de Ovidio é ou mito que ha perdurado en a memoria colectiva.
Este mito se desarrolla en Tesalia. Apolo se burló de Cupido (Eros), afirmando que ou arte do arco debía dejarse en sus manos. Indignado ante as palabras de Apolo, Cupido utilizó uma de sus flechas contra ou deus do sol e hizo que Apolo se enamorara da compañera de caza de Artemisa, Dafne.
Dafne era conocida en toda Tesalia por su belleza, mas ya había rechazado a muchos pretendientes. Su padre Peneo le había concedido a regañadientes a promesa de que no tendría que casarse com nadie. Dafne deseaba permanecer virgen por ser seguidora de Artemisa, ou bien Cupido había utilizado su flecha de punta de plomo para hacerla rechazar toda propuesta matrimonial.
De cualquier modo, Apolo persiguió a Dafne, quien intentó huir de él. Ovidio relata que Dafne foi a primera doncella da que Apolo se enamoró. Las dulces palabras e súplicas do deus foram ignoradas. Ella sabía que si Apolo no lograba ganar su mano en matrimonio, ou deus a tomaría por a fuerza.
Por veloz que fuera Dafne corriendo, se dio cuenta de que no podría evitar ser capturada, pues ningún mortal era mais rápido que Apolo, e sabía que pronto se agotaría. Así que Dafne rezó a su padre, implorándole que salvara su pudor de su perseguidor.
Peneo escuchó su clamor de auxilio e transformó a su hija en um árbol de laurel. Apolo llegó demasiado tarde e sintió profunda tristeza al saber que no podría ser su esposa. Sin embargo, Apolo decidió que os laureles serían sagrados para él. La corona de hojas de laurel sería portada sobre a cabeza como premio a os vencedores dos Juegos Píticos e como corona dos emperadores romanos.
Información Relacionada
Nombre
Dafne, Δάφνη – "Laurel" ou "árbol de laurel aromático".
Fuentes
Metamorfosis foi escrita por Ovidio.
Fábulas foi escrita por Higinio.
Descripción de Grecia foi escrita por Pausanias.
Historias de amor (o Erotica Pathemata) foi escrita por Partenio.





