Antigone

Classical

(Tragedia, griega, c. 442 a. C., 1.352 versos)

Introducción - Quién escribió Antígona

“Antígona” é uma tragedia do dramaturgo griego Sófocles, escrita hacia ou 442 a. C. Aunque foi compuesta antes que as otras dos obras tebanas de Sófocles, cronológicamente se sitúa depois dos relatos de “Edipo Rey” e “Edipo en Colono”, e retoma a história onde a termina a obra de Esquilo “Los siete contra Tebas”. Trata sobre ou entierro de Antígona de su hermano Polinices (Polinices), desafiando as leyes de Creonte e do Estado, e as trágicas repercusiones de su acto de desobediencia civil.

Sinopsis - Resumen de Antígona

**La acción de “Antígona” continúa tras a guerra civil tebana, en a que os dos hermanos, Eteocles e Polinices, murieron combatiendo entre sí por ou trono de Tebas depois de que Eteocles se negara a ceder a corona a su hermano, como su padre Edipo había dispuesto. Creonte, ou nuevo gobernante de Tebas, ha declarado que Eteocles será honrado e Polinices será deshonrado, dejando su cuerpo insepulto en ou campo de batalla (un castigo duro e vergonzoso en aquella época).

Al comenzar a obra, Antígona jura enterrar ou cuerpo de su hermano Polinices desafiando ou edicto de Creonte, embora su hermana Ismena se niega a ayudarla, temiendo a pena de muerte. Creonte, com ou apoyo do Coro de ancianos, reitera su edicto respecto a a disposición do cuerpo de Polinices, mas um centinela aterrorizado entra para informar que Antígona ha enterrado ou cuerpo de su hermano.

Creonte, furioso ante esta desobediencia deliberada, interroga a Antígona sobre sus acciones, mas ella no niega lo que ha hecho e discute com Creonte sem vacilación sobre a moralidad de su edicto e a moralidad de sus propios actos. A pesar de su inocencia, Ismena também é convocada e interrogada, e intenta confesar falsamente ou crimen, deseando morir junto a su hermana, mas Antígona insiste en asumir toda a responsabilidad.

Antígona e ou cuerpo de Polinices

Antígona e ou cuerpo de Polinices

El hijo de Creonte, Hemón, que está prometido a Antígona, jura lealtad a a voluntad de su padre, mas luego intenta persuadirlo suavemente para que perdone a Antígona. Pronto ambos hombres se insultan amargamente e finalmente Hemón se marcha, jurando no volver a ver a Creonte.

Creonte decide perdonar a Ismena, mas decreta que Antígona debe ser enterrada viva en uma cueva como castigo por sus transgresiones. Ella é sacada da casa, lamentando su destino mas defendiendo aún com vigor sus acciones, e é conducida a su tumba en vida, entre expresiones de profundo dolor por parte do Coro.

El profeta ciego Tiresias** advierte a Creonte** que os deuses estão do lado de Antígona, e que Creonte perderá a um hijo por sus crímenes de dejar a Polinices insepulto e por castigar a Antígona com tanta severidad. Tiresias advierte que toda Grecia lo despreciará e que as ofrendas sacrificiales de Tebas no serán aceptadas por os dioses, mas Creonte simplemente lo descarta como um viejo corrupto.

Sin embargo, ou aterrado Coro suplica a Creonte que recapacite, e finalmente él accede a seguir su consejo, liberar a Antígona e enterrar a Polinices. Creonte, ahora conmovido por as advertencias do profeta e por as implicaciones de sus propias acciones, se muestra arrepentido e busca enmendar sus errores anteriores.

Pero entonces um mensajero entra para informar que, en su desesperación, tanto Hemón como Antígona se han quitado a vida. La esposa de Creonte, Eurídice, está consternada por ou dolor ante a pérdida de su hijo e huye da escena. El propio Creonte comienza a comprender que sus acciones han provocado estos sucesos. Un segundo mensajero trae entonces a noticia de que Eurídice também se ha suicidado y, com su último aliento, ha maldecido a su esposo e su intransigencia.

Creonte ahora se culpa a sí mismo de todo lo ocurrido e se aleja tambaleándose, convertido en um hombre destrozado. El orden e ou império da ley que tanto valora han sido protegidos, mas ha actuado contra os deuses e ha perdido a su hijo e a su esposa como consecuencia. El Coro cierra a obra com um intento de consuelo, afirmando que, embora os deuses castigan a os soberbios, ou castigo também trae sabiduría.

Análisis

Aunque ambientada en a ciudad-estado de Tebas aproximadamente uma generación antes da Guerra de Troya (muchos siglos antes da época de Sófocles), a obra foi en realidad escrita en Atenas durante ou gobierno de Pericles. Era uma época de gran fervor nacional, e ou propio Sófocles foi designado como uno dos diez generales para liderar uma expedición militar contra a isla de Samos poco depois do estreno da obra. Dado este contexto, resulta notable que a obra no contenga absolutamente ninguna propaganda política ni alusiones ou referencias contemporáneas a Atenas, ni muestre interés patriótico alguno.

Todas as escenas transcurren frente al palacio real de Tebas (conforme al principio dramático tradicional de unidad de lugar) e os acontecimientos se desarrollan en poco mais de veinticuatro horas. Predomina um ambiente de incertidumbre en Tebas durante ou período de calma inestable que sigue a a guerra civil tebana y, a medida que avanza ou debate entre as dos figuras centrales, os elementos de presagio e fatalidad inminente dominan a atmósfera. La serie de muertes al final da obra, no obstante, deja uma impresión final de catarsis e um vaciamiento de toda emoción, com todas as pasiones agotadas.

El carácter idealista de Antígona conscientemente arriesga su vida com sus acciones, preocupada únicamente por obedecer as leyes dos deuses e os dictados da lealtad familiar e a decencia social. Creonte, por su parte, solo atiende al requisito da conveniencia política e do poder físico, embora él também é inflexible en su postura. Gran parte da tragedia reside en que a comprensión de Creonte de su propia necedad e precipitación llega demasiado tarde, e paga um precio muito alto, quedando solo en su miseria.

El Coro de ancianos tebanos da obra se mantiene generalmente dentro da moral general e a escena inmediata (como os coros anteriores de Esquilo), mas en ocasiones também se deja llevar mais allá da ocasión ou do motivo inicial de sus palabras (una innovación que Eurípides desarrollaría mais adelante). El personaje do centinela também é inusual para a época da obra, ya que habla en um lenguaje mais natural e de clase baja, en lugar da poesía estilizada dos demás personajes. Curiosamente, há muito pocas menciones dos deuses a lo largo da obra, e os eventos trágicos se presentan como resultado do error humano, no da intervención divina.

Explora temas como ou control do Estado (el derecho do individuo a rechazar a intromisión da sociedad en as libertades e obligaciones personales); la ley natural frente a a ley humana (Creonte aboga por a obediencia a as leyes humanas, enquanto que Antígona subraya as leyes superiores do deber hacia os deuses e a familia) e a cuestión relacionada da desobediencia civil (Antígona cree que a ley do Estado no é absoluta e que a desobediencia civil está justificada en casos extremos); a ciudadanía (el decreto de Creonte de que Polinices debe permanecer insepulto sugiere que a traición de Polinices al atacar a cidade revoca efectivamente su ciudadanía e os derechos que a acompañan — “ciudadanía por ley” en lugar de “ciudadanía por naturaleza”); e a familia (para Antígona, ou honor da familia pesa mais que sus deberes hacia ou Estado).

Gran parte do debate crítico se ha centrado en por qué Antígona sintió a necesidad de enterrar a Polinices por segunda vez en a obra, quando a primera aspersión de polvo sobre ou cuerpo de su hermano habría cumplido com sus obligaciones religiosas. Algunos han argumentado que se trataba simplemente de um recurso dramático de Sófocles, enquanto que otros sostienen que foi consecuencia do estado de distracción e a obsesividad de Antígona.

A mediados do século XX, ou francés Jean Anouilh escribió uma versión muito valorada da obra, também titulada “Antígona”, deliberadamente ambigua respecto a a aceptación ou o rechazo da autoridad, como correspondía a su representación en a Francia ocupada bajo a censura nazi.

Recursos

Criado: 1 de janeiro de 2025

Modificado: 19 de novembro de 2024