Beowulf

(Poema épico, anónimo, inglés antiguo, c. século VIII d. C., 3.182 versos)

Introducción: ¿Quién é Beowulf?

Beowulf é um poema épico heroico escrito por um autor desconocido en inglés antiguo, en algún momento entre os siglos VIII e X d. C. Es uma das obras mais importantes da literatura anglosajona, e ha sido objeto de numerosos estudios académicos, teorías, especulaciones e debates. Narra a história do héroe Beowulf e sus batallas contra ou monstruo Grendel (y a madre de Grendel), e contra um dragón sem nombre.

Sinopsis: Resumen de Beowulf

El poema comienza com uma história dos reyes daneses, que se inicia com Shild (cuyo funeral se describe en ou Prólogo) e llega até ou reinado do actual rei Hrothgar, bisnieto de Shild. Hrothgar é muito amado por su povo e exitoso en a guerra. Construye um suntuoso salón, llamado Herot (o Heorot), para albergar a su vasto ejército, e quando ou salón está terminado, os guerreros daneses se reúnen bajo su techo para celebrar.

Sin embargo, provocado por ou canto e a jarana dos seguidores de Hrothgar, Grendel, um monstruo com forma humana que habita en ou fondo de uma ciénaga cercana, aparece en ou salón tarde uma noche e mata a treinta dos guerreros enquanto duermen. Durante os siguientes doce años, ou temor a a posible furia de Grendel proyecta uma sombra sobre as vidas dos daneses. Hrothgar e sus consejeros no logran concebir nada para aplacar a ira do monstruo.

Beowulf, príncipe dos geatas, se entera dos problemas de Hrothgar, reúne a catorce de sus guerreros mais valientes e zarpa desde su hogar en ou sur de Suecia. Los geatas são recibidos por os miembros da corte de Hrothgar, e Beowulf alardea ante ou rei de sus éxitos anteriores como guerrero, en particular su destreza en a lucha contra monstruos marinos. Hrothgar acoge a llegada dos geatas, esperando que Beowulf esté a a altura de su reputación. Durante ou banquete que sigue a a llegada de Beowulf, Unferth, um guerrero danés, expresa sus dudas sobre os logros pasados de Beowulf, e Beowulf, a su vez, acusa a Unferth de haber matado a sus propios hermanos. Antes de retirarse por a noche, Hrothgar promete a Beowulf grandes tesoros si logra ou éxito contra ou monstruo.

Ilustración de Beowulf de A Book of Myths

Beowulf transcurre en

Esa noche, Grendel aparece en Herot, e Beowulf, fiel a su palabra, lucha contra ou monstruo a mano limpia. Le arranca ou brazo por ou hombro, mas Grendel logra escapar, solo para morir poco depois en ou fondo da ciénaga infestada de serpientes onde habita com su madre. Los guerreros daneses, que habían huido do salón aterrorizados, regresan cantando canciones en alabanza do triunfo de Beowulf e representando historias heroicas en su honor. Hrothgar recompensa a Beowulf com um gran acopio de tesoros y, tras otro banquete, os guerreros tanto dos geatas como dos daneses se retiran por a noche.

Lo que os guerreros ignoran, sem embargo, é que a madre de Grendel está tramando uma venganza por a morte de su hijo. Llega al salón quando todos os guerreros duermen e se lleva a Esher, ou consejero principal de Hrothgar. Beowulf, a a altura das circunstancias, se ofrece a sumergirse en ou fondo do lago, encontrar a morada do monstruo e destruirla. Él e sus hombres siguen os rastros do monstruo até ou acantilado que domina ou lago onde habita a madre de Grendel, onde ven a cabeza ensangrentada de Esher flotando en a superficie do lago. Beowulf se prepara para a batalla e pide a Hrothgar que cuide de sus guerreros e que envíe sus tesoros a su tío, ou rei Higlac, si no regresa sano e salvo.

Durante a batalla subsiguiente, a madre de Grendel arrastra a Beowulf até su morada submarina, mas Beowulf finalmente mata al monstruo com uma espada mágica que encuentra en a pared de su guarida. También encuentra ou cadáver de Grendel, le corta a cabeza e regresa a terra firme. Los guerreros geatas e daneses, que aguardan expectantes, celebran pues Beowulf ha librado a Dinamarca da estirpe de monstruos malvados.

Regresan a a corte de Hrothgar, onde ou rei danés está debidamente agradecido, mas advierte a Beowulf sobre os peligros do orgullo e a naturaleza efímera da fama e ou poder. Los daneses e os geatas preparan um gran festín en celebración da morte dos monstruos e a a mañana siguiente os geatas se apresuran hacia su barco, ansiosos por iniciar ou viaje de regreso. Beowulf se despide de Hrothgar e le dice al anciano rei que si os daneses vuelven a necesitar ayuda, acudirá gustosamente en su auxilio. Hrothgar obsequia a Beowulf com mais tesoros e se abrazan emotivamente, como padre e hijo.

Sigfrido, héroe do Norte, e Beowulf, héroe dos anglosajones

Como Sigfrido, Beowulf representa ou ideal heroico

Beowulf e os geatas navegan de regreso a casa y, tras relatar a história de sus batallas com Grendel e su madre, Beowulf cuenta al rei geata Higlac sobre a disputa entre Dinamarca e sus enemigos, os hatobardos. Describe ou acuerdo de paz propuesto, en ou que Hrothgar entregará a su hija Freaw a Ingeld, rei dos hatobardos, mas predice que a paz no durará mucho tiempo. Higlac recompensa a Beowulf por su valentía com parcelas de tierra, espadas e viviendas.

En a segunda parte do poema, ambientada muchos anos después, Higlac ha muerto e Beowulf ha sido rei dos geatas durante unos cincuenta años. Un día, um ladrón roba uma copa enjoyada de um dragón dormido, e ou dragón venga su pérdida volando durante a noche e incendiando casas, incluido ou propio salón e trono de Beowulf. Beowulf se dirige a a cueva onde habita ou dragón, jurando destruirlo él solo. Sin embargo, ya é um anciano e su força no é a misma que quando luchó contra Grendel. Durante a batalla, Beowulf rompe su espada contra ou costado do dragón e este, enfurecido, envuelve a Beowulf en llamas, hiriéndolo en ou cuello.

Todos os seguidores de Beowulf huyen excepto Wiglaf, que se precipita a través das llamas para asistir al guerrero anciano. Wiglaf atraviesa al dragón com su espada, e Beowulf, en um último acto de valor, parte al dragón en dos com su cuchillo.

Sin embargo, ou daño está hecho, e Beowulf se da cuenta de que está muriendo, de que ha librado su última batalla. Pide a Wiglaf que lo lleve al almacén de tesoros, joyas e oro do dragón, lo cual le proporciona cierto consuelo e le hace sentir que ou esfuerzo tal vez haya valido a pena. Instruye a Wiglaf para que construya uma tumba que se conozca como «la torre de Beowulf» en ou borde do mar, allí mismo.

Beowulf cara a cara com ou dragón que respira fuego

Beowulf e ou Dragón

Tras a morte de Beowulf, Wiglaf reprende a as tropas que abandonaron a su líder enquanto combatía al dragón, diciéndoles que han sido infieles a os estándares de valentía, coraje e lealtad que Beowulf les enseñó. Wiglaf envía um mensajero a um campamento cercano de soldados geatas com instrucciones de informar ou resultado da batalla. El mensajero predice que os enemigos dos geatas se sentirán libres de atacarlos ahora que su gran rei ha muerto.

Wiglaf supervisa a construcción da pira funeraria de Beowulf. De acuerdo com as instrucciones de Beowulf, ou tesoro do dragón é enterrado junto com sus cenizas en a tumba, e ou poema termina como comenzó: com ou funeral de um gran guerrero.

Análisis

Beowulf é ou poema épico mais antiguo conocido escrito en inglés, embora su fecha no se conoce com certeza (la mejor estimación é ou século VIII d. C., e definitivamente anterior a principios do século XI d. C.). El autor é asimismo desconocido, e representa uma cuestión que ha intrigado a os lectores durante siglos. Se considera generalmente que ou poema era recitado de memoria por ou poeta ou por um «scop» (un entretenedor itinerante), e se transmitió de esta manera a lectores e oyentes, ou bien que finalmente foi puesto por escrito a petición de um rei que deseaba escucharlo nuevamente.

Debido a a estructura unificada do poema, com su entretejido de información histórica en ou flujo da narrativa principal, lo mais probable é que ou poema haya sido compuesto por uma sola persona, embora há dos partes claramente diferenciadas e algunos estudiosos creen que as secciones que transcurren en Dinamarca e as que tienen lugar en a patria de Beowulf foram escritas por autores distintos.

Está escrito en um dialecto conocido como inglés antiguo (también denominado anglosajón), um dialecto que se había convertido en a lengua de su época hacia principios do século VI d. C., tras a ocupación dos romanos e a creciente influencia do cristianismo. El inglés antiguo é uma lengua fuertemente acentuada, tan diferente do inglés moderno que resulta casi irreconocible, e su poesía se distingue por su énfasis en a aliteración e ou ritmo. Cada verso de Beowulf se divide en dos hemistiquios distintos (cada uno com al menos cuatro sílabas), separados por uma pausa e relacionados por a repetición de sonidos. Casi ningún verso da poesía en inglés antiguo termina en rima en ou sentido convencional, mas a cualidad aliterativa do verso otorga a a poesía su música e su ritmo.

El poeta também emplea um recurso estilístico llamado «kenning», um método de nombrar a uma persona ou cosa utilizando uma frase que indica uma cualidad de esa persona ou cosa (por ejemplo, um guerrero podría ser descrito como «el que lleva yelmo»). Otra característica do estilo do poeta é su uso do litotes, uma forma de atenuación, a menudo com connotaciones negativas, destinada a crear um sentido de ironía.

La mayoría das veces os personajes simplemente se dirigen discursos unos a otros, e no há verdaderas conversaciones como tales. Sin embargo, a história avanza rápidamente saltando de um evento a otro. Hay cierto uso de digresiones históricas, similares al empleo de flashbacks en as películas e novelas modernas, e este entretejido de eventos do presente e do pasado é um recurso estructural fundamental. El poeta também a veces desplaza ou punto de vista en medio de uma acción para ofrecer múltiples perspectivas (por ejemplo, para mostrar as reacciones dos guerreros que observan como público en casi todas as batallas).

Primera página do manuscrito de Beowulf en um museo

Manuscrito original de Beowulf

Beowulf forma parte da tradición da poesía épica que comenzó com os poemas de Homero e Virgilio, e trata das hazañas e os hechos de hombres valientes, pero, al igual que sus modelos clásicos como La Ilíada, La Odisea e La Eneida, no intenta retratar uma vida completa cronológicamente de principio a fin. También funciona como uma suerte de historia, entrelazando pasado, presente e futuro de uma manera única e abarcadora. No é simplemente um relato sobre um hombre que mata monstruos e dragones, sino mais bien uma visión a gran escala da história humana.

Al igual que en os anteriores poemas épicos clásicos de Grecia e Roma, os personajes são presentados generalmente de manera realista, mas também de vez en quando tal como ou poeta considera que deberían ser. En ocasiones, ou poeta rompe su tono objetivo para emitir um juicio moral sobre uno de sus personajes, embora en su mayor parte deja que as acciones dos personajes hablen por sí mismas. Como en a tradición clásica da poesía épica, ou poema se ocupa dos valores humanos e as elecciones morales: os personajes são capaces de realizar actos de gran valentía, mas a a inversa, também são capaces de sufrir intensamente por sus acciones.

El poeta intenta en cierta medida reconciliar os lados «humano» e «heroico» da personalidad de Beowulf. Aunque se le describe como mais grande e fuerte que cualquier otro en ou mundo, e claramente goza de respeto e atención inmediatos, também é retratado como cortés, paciente e diplomático en sus modales, e carece da brusquedad e frialdad de um héroe soberbio e altivo. Alardea de su valentía ante Hrothgar, mas lo hace principalmente como um medio práctico para conseguir lo que quiere.

Aunque Beowulf puede actuar com desinterés, gobernado por um código ético e uma comprensión intuitiva dos demás, uma parte de él no tiene uma idea real de por qué actúa como lo hace, e esta é quizás su falla trágica. Ciertamente, a fama, a gloria e a riqueza também figuran entre sus motivaciones, así como consideraciones prácticas como ou deseo de pagar a deuda de su padre. No parece tener um gran deseo de convertirse en rei dos geatas y, quando se le ofrece ou trono por primera vez, lo rechaza, prefiriendo desempeñar ou papel de hijo guerrero. Asimismo, nunca parece estar do todo seguro de si su éxito como guerrero se debe a su propia força ou a a ayuda de Dios, lo que indica ciertos conflictos espirituales que lo elevan por encima do nivel de um mero héroe estereotipado.

El rei danés Hrothgar é quizás ou personaje mais humano do poema, e aquel com ou que puede resultarnos mais fácil identificarnos. Parece sabio, mas também carece do coraje que se esperaría de um gran rei guerrero, e a edad lo ha privado claramente da capacidad de actuar com decisión. Después de que Beowulf ha matado a a madre de Grendel, Hrothgar lleva a Beowulf aparte, de manera muito solícita e paternal, e le aconseja que se guarde da maldad e dos males do orgullo, e que emplee sus poderes para ou bienestar dos demás. Cuando Beowulf parte de Dinamarca, Hrothgar demuestra que no teme mostrar sus emociones al abrazar e besar al joven guerrero e echarse a llorar. La modesta muestra de vanidad do anciano rei al construir ou enorme salón de Herot como monumento permanente a sus logros é quizás su único defecto real, e podría argumentarse que esta exhibición de orgullo ou vanidad foi lo que atrajo a atención de Grendel en primer lugar e desencadenó toda a tragedia.

El personaje de Wiglaf en a segunda parte do poema, embora relativamente secundario, é sem embargo importante para a estructura general da obra. Representa al joven guerrero que ayuda al anciano rei Beowulf en su batalla contra ou dragón en a segunda parte do poema, de manera muito similar a como ou joven Beowulf ayudó al rei Hrothgar en a primera parte. Es um ejemplo perfecto da idea do «comitatus», a lealtad do guerrero a su líder, y, enquanto todos sus compañeros guerreros huyen do dragón aterrorizados, Wiglaf é ou único que acude en auxilio de su rey. Como ou joven Beowulf, é também um modelo de autocontrol, decidido a actuar da manera que cree correcta.

Ilustración de Grendel por Kelton

El monstruo Grendel

El monstruo Grendel é um ejemplo extremo do mal e a corrupción, carente de todo sentimiento humano excepto ou odio e a amargura hacia a humanidad. Sin embargo, a diferencia dos seres humanos, que pueden albergar elementos tanto de bien como de mal, no parece haber forma de que Grendel pueda convertirse jamás a a bondad. Tanto como símbolo do mal, Grendel representa também ou desorden e ou caos, uma proyección de todo lo que resultaba mais aterrador para a mentalidad anglosajona.

El tema principal do poema é ou conflicto entre ou bien e ou mal, ejemplificado da manera mais evidente por ou conflicto físico entre Beowulf e Grendel. Sin embargo, ou bien e ou mal também se presentan en ou poema no como opuestos mutuamente excluyentes, sino como cualidades duales presentes en cada persona. El poema também deja clara nuestra necesidad de um código ético, que permita a os miembros da sociedad relacionarse entre sí com comprensión e confianza.

Otro tema é ou da juventud e a vejez. En a primera parte, vemos a Beowulf como ou joven e audaz príncipe, en contraste com Hrothgar, ou rei sabio mas envejecido. En a segunda parte, Beowulf, ou guerrero anciano mas aún heroico, se contrasta com su joven seguidor Wiglaf.

En cierto modo, Beowulf representa um vínculo entre dos tradiciones: as antiguas tradiciones paganas (ejemplificadas por as virtudes do coraje en a guerra e a aceptación das disputas entre hombres e naciones como um hecho da vida) e as nuevas tradiciones da religión cristiana. El poeta, probablemente cristiano él mismo, deja claro que a idolatría constituye uma amenaza definida para ou cristianismo, embora opta por no hacer ningún comentario sobre os ritos funerarios paganos de Beowulf. El personaje de Beowulf no está particularmente preocupado por virtudes cristianas como a mansedumbre e a pobreza y, embora claramente desea ayudar a as personas, a a manera cristiana, su motivación para hacerlo é compleja. Hrothgar é quizás ou personaje que menos encaja en a antigua tradición pagana, e algunos lectores ven en él a um rei modelado segundo ou modelo de um rei bíblico do «Antiguo Testamento».

Recursos

Criado: 24 de outubro de 2024

Modificado: 24 de dezembro de 2024