La Ciudad de Ys

Celtic

Ha habido varias leyendas sobre uma cidade ou civilización que foi arrasada por uma inundación ou um maremoto, para nunca mais ser vista salvo a través de tradiciones olvidadas. La mais antigua foi a da Atlántida, sobre a cual um filósofo do século IV a. C., llamado Platón, escribió por primera vez en sus dos diálogos: Timeo e Critias. Luego, durante ou periodo medieval, existió ou reino perdido de Lyonese ou Leonois, hogar do héroe celta Tristán (Tristram).

Sin embargo, nada resultó mais inspirador que a cidade de Ys, uma cidade que desapareció frente a a costa suroeste de Bretaña. La leyenda señala que se hundió en a bahía de Douarnenez. Ys foi a cidade de Gradlon ou Grande e a princesa Dahut.

Nacida do mar

Gradlon era ou rei de Armórica (Bretaña), ou al menos ou gobernante do reino mais occidental.

El rei Gradlon huye

La huida do rei Gradlon
Evariste-Vital Luminais
Óleo sobre lienzo
Musée des Beaux-Arts, Quimper

Según uma versión, Gradlon se enamoró de uma hechicera e druidesa (o incluso um hada) que seguía a antigua religión pagana. Al principio foram felices juntos até que ou rei conoció a san Guénolé, foi bautizado e se convirtió al cristianismo. Esto enfureció a su esposa, quien decidió abandonarlo.

Gradlon, que aún a amaba, a siguió, suplicándole que no lo abandonara. Cuando ella cruzó ou río, le advirtió que moriría si intentaba cruzar. Haciendo caso omiso de su advertencia, Gradlon intentó vadear a profunda e turbulenta corriente. El rei habría perecido ahogado, mas a mujer lo salvó, demostrando que aún lo amaba. Permaneció com él ou tempo suficiente para convertirse en a madre de Dahut. En algunas leyendas, ella era llamada Ahes.

Este episodio de cruzar a corriente e ser salvado por a mujer guarda semejanza com um lai bretón titulado Graelent. Sin embargo, en este relato no existían Dahut ni uma cidade llamada Ys.

Otra versión, bastante popular, señala que a hermosa hechicera se llamaba Malgven, quien ya estaba casada com um anciano rei de Sjælland (la isla de Dinamarca) llamado Sverðlun. Malgven sedujo al joven Gradlon para que se convirtiera en su amante. Juntos, conspiraron para asesinar a Sverðlun. Gradlon atravesó ou cuerpo de Sverðlun com su espada enquanto este dormía. Los dos amantes huyeron entonces.

Fue enquanto vagaban por ou mar quando Malgven quedó encinta e luego murió tras dar a luz a uma hija, a bordo do barco. Gradlon a llamó Dahut (Dahud) ou Ahé (Ahés).

Otra versión mais afirma que Gradlon conoció a Malgven en Alban (Escocia), a terra dos pictos. Gradlon a trajo consigo a Bretaña, junto com su caballo mágico, Morvarc’h. Morvarc’h poseía a maravillosa capacidad de viajar sobre a superficie do mar como si a montura corriera sobre terra firme.

La llave da destrucción

Dahut creció até convertirse en uma hermosa joven, e su padre estaba completamente encandilado com ella. Al igual que su madre, Dahut seguía a antigua religión pagana en lugar da nueva religión, ou cristianismo. Ya fuera que Gradlon construyera a cidade en honor a Malgven ou a Dahut, ou que su hija le pidiera que a construyera para poder estar cerca do mar ou para evitar a persecución dos cristianos, a cidade foi erigida.

Cualquiera que fuera ou motivo de su construcción, era a cidade mais hermosa do mundo, com grandes palacios blancos e templos dedicados a os antiguos dioses. La cidade se llamaba Kér Is ou simplemente Ys. Gracias a su ubicación, a cidade prosperó, convirtiéndose en ou centro do comercio. La riqueza e os lujos fluían hacia Ys.

Pero Ys se encontraba en tierras bajas, así que Gradlon construyó altos diques para proteger su capital do mar impredecible. Había uma puerta de bronce ou compuerta para a cual solo él poseía a llave. La llave de oro estaba sujeta a su collar. Una versión diferente afirma que a cidade estaba protegida por um roble mágico.

Una persona que se oponía a as riquezas e os lujos era san Guénolé, quien denunció al povo como perverso, incluida a propia hija de Gradlon. Guénolé acusó a Dahut de seguir a antigua religión e de conducir al povo hacia ou pecado mediante festejos nocturnos e libertinaje.

Existen varios relatos diferentes sobre cómo foi destruida a ciudad.

El relato mais antiguo dice que Dahut e su amante estaban ebrios quando ella robó a llave dos diques, de modo que toda a cidade quedó sumergida bajo ou agua. Dahut pereció junto a incontables habitantes de Ys.

Otro relato cuenta que um muchacho llamado Kristof atrapó um pez mágico usando um palo e uma piedra. Este pez le habría concedido a Kristof cualquier deseo a cambio de su libertad. Dahut se rio com desdén de este trueque, así que ou pez usó su magia para que a princesa quedara encinta. Kristof, enfurecido, robó ou roble encantado que protegía Ys.

Una noche, Dahut conoció a um caballero rojo que le ofreció su amor a a princesa. El hombre rojo le dijo que le robara a llave de su padre. Con a llave, abrió os diques, dejando que ou mar engullera a ciudad. Se decía que este hombre era ou propio Diablo.

Guénolé despertó al rey, diciéndole que huyera. Gradlon montó su caballo Morvarc’h e intentó galopar hacia a seguridad. Dahut gritó a su padre que a salvara. Al ver a su hija corriendo por su vida, Gradlon a subió a su caballo e cabalgó com todas sus fuerzas. Morvarc’h debería haberlos llevado a todos a salvo fácilmente, mas aquella noche Gradlon descubrió que Morvarc’h no podía superar ou avance do agua.

Guénolé instó al rei a arrojar a a princesa, ya que ella era a causa da destrucción da ciudad. Gradlon se negó a sacrificar a su hija. Sin embargo, quando ou agua le alcanzaba a cintura, a voz de Dios ordenó a Gradlon que «arrojara al demonio». Gradlon obedeció com dolor e arrojó a su hija al agua. El agua retrocedió inmediatamente, permitiéndole llegar a salvo a a colina situada fuera da ciudad.

Sin embargo, Ys quedó completamente sumergida, e ahora Ys se convirtió en a bahía de Douarnenez. Gradlon abandonó su capital e se dirigió al sureste, onde se estableció en Quimper.

Dahut, sem embargo, no murió. Fue transformada en um espíritu do mar ou sirena, e a veces se a veía sentada sobre uma roca peinando su hermoso e largo cabello. Al igual que as Sirenas, su voz atraía a os marineros a estrellar sus naves contra as rocas.

En cuanto a a cidade de Ys, quando a marea estaba particularmente baja, se podían ver algunas das altas torres bajo a superficie. A veces também se podían escuchar as campanas da hermosa catedral.

Información Relacionada

Nombre

Kêr Is, Kêr-Is, Kêr Iz, Kêr-Iz, Is, Iz (bretón).
Ys (francés, inglés).

Fuentes

La leyenda da cidade de Ys (1979) foi escrita por Charles Guyot.

Folk Tales of Brittany (1929) foi escrito por Elsie Masson.

Artículos Relacionados

Criado: 20 de maio de 2002

Modificado: 15 de maio de 2024