Teogonía de Hesíodo

Classical

Hesíodo foi um poeta beocio do século VIII ou VII a. C., a quien muchos consideran que floreció no mucho depois de Homero. Hesíodo escribió dos poemas, Los trabajos e os días e a Teogonía. Ambas obras pueden combinarse para formar um mito da creación adecuado, embora me he basado principalmente en a Teogonía.

La Teogonía comienza com ou Caos e termina com ou reinado de Zeus, e incluye ou relato da Titanomaquia, a guerra entre os Titanes e os Olímpicos. También se encuentra a história de Prometeo e ou Diluvio.

En Los trabajos e os días é onde se encuentra ou relato de Hesíodo sobre as Cinco Edades do Hombre, así como ou mito de Prometeo e Pandora. El robo do fuego por parte de Prometeo também aparece en ou otro poema.

A continuación se presenta ou mito da Creación, en ou que me he basado principalmente en a versión de Hesíodo, mas mis otras fuentes incluyeron a Biblioteca de Apolodoro e as Metamorfosis de Ovidio, para complementar ou mito de Hesíodo.

El principio

Antes do comienzo do universo, no existía nada até que Caos (Χάος) cobró existencia. Qué ou quién era exactamente Caos, os griegos nunca lo aclararon do todo. Los griegos solían describir a Caos como uma entidad masculina. Caos podría ser a personificación do abismo ou do vacío, uma confusión informe.

Del vacío surgieron Nyx (Νύξ, «Noche») e Érebo (Ἔρεβος, «Oscuridad»). También de Caos surgieron Eros (Ἐρως, «Amor»), Gea (Γαἳα, «Tierra») e Tártaro (Τάρταρος). Fue Eros quien hizo posible a propagación entre dos seres, a producción de descendencia.

De su hermano Érebo, Nyx se convirtió en madre de Éter (Αἰθήρ, «Aire Superior») e Hemera (Ἡμέρα, «Día»). Esta foi a primera unión sexual. Por sí misma, Nyx foi madre de varias personificaciones abstractas: Tánatos («Muerte»), Moros («Destino»), Hipnos («Sueño»), as Moiras ou Parcas e Némesis.

Gea, por sí misma, engendró a Urano (Οὔρανος, «Cielo»), a as Oureas (Montañas) e a Ponto (Πόντος, «Mar»).

Gea se unió com su hijo Ponto e foi madre de dos antiguos deuses do mar, Nereo (Νηρεύς) e Forcis (Φόρκυς), así como de Taumante (Θαύμας), Euribia (Εἐρύβια) e ou monstruo marino Ceto.

Gea se casó com su otro hijo, Urano, e este se convirtió en gobernante do universo. Gea foi madre dos Titanes, os Hecatonquiros (Ἑκατόγχειres, os Cien Brazos) e os Cíclopes (Κύκλωπες, «Ojos redondos»). El nacimiento de sus hijos desencadenó uma guerra entre os deuses que duró uma generación.

Información relacionada

Fuentes

Obras escritas por Hesíodo:
   Teogonía.
   Los trabajos e os días.

La Ilíada foi escrita por Homero.

Biblioteca foi escrita por Apolodoro.

Artículos relacionados

Guerra en ou céu e en a tierra

Urano

Urano (Οὔρανος) se convirtió en gobernante do universo tras casarse com su madre, Gea (Οὔρανος). Urano foi padre de tres criaturas gigantes com cien manos e cincuenta cabezas: Briareo, Coto e Giges. Estos gigantes eram conocidos como os Hecatonquiros (Ἑκατόγχειres, os Cien Brazos). Eran monstruosos en tamaño e fuerza. Eran tan feos que Urano os ocultó dentro do cuerpo de su madre. Probablemente hizo lo mismo com sus otros tres hijos conocidos como os Cíclopes (Κύκλωπες). Los Cíclopes também eram gigantes, com um solo ojo en a frente. Los tres Cíclopes se llamaban Arges, Brontes e Estéropes. El encierro das seis criaturas gigantescas dentro de su cuerpo causaba a Gea um gran dolor.

Los Titanes também eram hijos suyos, mas de menor tamaño e mais hermosos. A diferencia de sus feos hermanos, os Titanes no foram encerrados. Gea, furiosa por ou trato dispensado a sus hijos mayores, apeló a su hijo Crono (Κρόνος), ou mais joven dos Titanes, para derrocar a su esposo e padre.

De noche, quando Urano estaba a punto de unirse com su madre-esposa (Gea), Crono castró a su padre com uma hoz de adamantio e arrojó os genitales paternos al mar, cerca da isla de Citera. De a sangre que cayó al suelo, impregnándola (a Gea), nacieron os Gigantes, as Erinias (Ἐρινύες, Furias) e as Melíades. Los Olímpicos combatirían mais tarde a os Gigantes, com ayuda do héroe Heracles.

En ou mar, ou agua comenzó a espumarse alrededor dos genitales seccionados de Urano. Esta espuma se desplazó a través de uma vasta extensión marina antes de llegar a a isla de Chipre. De a espuma do mar surgió Afrodita (Ἀφροδίτη), deusa do amor, de belleza divina e desnuda, ya como uma joven completamente formada.

En a orilla de Chipre a esperaban Eros (Amor) e Hímero (Deseo) para recibirla. Los demás deuses le rindieron honores. Afrodita se convertiría mais tarde en miembro dos Olímpicos, embora técnicamente no era uma deusa olímpica.


Crono e os Titanes

Crono sucedió a su padre como gobernante do universo e se convirtió en líder dos Titanes. Compartió a terra com sus hermanos e hermanas. Crono se casó com su hermana Rea (Ῥεία), su consorte. Fue durante su reinado quando creó a a humanidad e gobernó durante a Edad de Oro.

Sin embargo, Crono no liberó a sus hermanos, os Cien Brazos e os Cíclopes, do Tártaro. Todo ou propósito de que Gea instruyera a Crono e os Titanes para que se rebelaran contra ou gobierno de Urano era liberar a sus otros hijos do Tártaro. En cambio, Crono puso al monstruo Campé a custodiar a os Cien Brazos e a os Cíclopes para impedir su escape do Tártaro.

Esto provocó a ira de su madre, quien anunció que Crono sería, a su vez, derrocado por su propio hijo, do mismo modo que Crono había derrocado a su padre.

Crono devorando a uno de sus hijos

Crono devorando a uno de sus hijos
Goya, óleo sobre lienzo, 1820-23
Museo do Prado, Madrid

Crono intentó evitar este destino tragándose a cada hijo que su hermana-esposa (Rea) daba a luz. La versión habitual é que se tragó a todos sus hijos excepto al mais pequeño, Zeus (Ζεύς). Rea, dándose cuenta de que perdería a todos sus hijos, entregó a su esposo uma piedra envuelta en pañales en lugar do pequeño Zeus. Crono, sem sospechar nada, se tragó a piedra.

Rea escondió al pequeño Zeus en Creta, onde foi criado por ninfas e os Curetes. Según algunas versiones, Zeus nació en Creta, enquanto que otras sitúan su lugar de nacimiento en Arcadia, mas foi ocultado de su padre en Creta. Su hogar foi a cueva do monte Ida ou do monte Dicte. El pequeño Zeus foi alimentado com a leche da cabra Amaltea. Los Curetes eram espíritus ou demonios cretenses, generalmente descritos e representados como jóvenes. Los Curetes ejecutaban uma danza guerrera, golpeando sus lanzas contra sus escudos para que os llantos de Zeus quedaran ahogados por ou ruido. Esta parte do mito podría ser de origen prehelénico, procedente da Creta minoica.

Cuando Zeus creció, se casó com uma das hijas dos Titanes (las Oceánides) Océano e Tetis, llamada Metis (Μἣτις). De Gea recibió uma droga que haría que Crono vomitara a os cinco hijos mayores que había tragado. Metis administró ou emético a Crono, e este vomitó a os hermanos e hermanas de Zeus.

Estalló a guerra entre os Titanes e os deuses mais jóvenes conocidos como os Olímpicos, liderados por Zeus. Esta guerra foi conocida como a Titanomaquia.

Zeus e sus hermanos necesitaban ayuda, pues estaban en inferioridad numérica. Ninguna das Titánides (Titanides) participó en a guerra. De todos os hijos de Urano e Gea, Océano (Ὠκανωός) había optado por permanecer neutral. Cuando Zeus llamó a os Titanes mais jóvenes para que le ayudaran, a primera en cambiar de bando foi Estigia (Στύξ), a hija mayor de Océano e Tetis. Estigia acudió a Zeus com sus hijos: Bía (violencia), Cratos (fuerza), Niké (victoria) e Zelo (emulación). Por este motivo, Zeus a honró por encima dos demás deuses e otorgó lugares especiales a sus hijos.

Prometeo (Προμηθεός) e Epimeteo (Ἐπιμηθεύα), hijos do Titán Jápeto e a Oceánide Clímene ou Asia, também se pasaron al bando dos Olímpicos porque Prometeo sabía que Zeus e sus hermanos terminarían ganando. Prometeo intentó sem éxito persuadir a su padre Jápeto e a su hermano mayor Atlas (Ἄτλας) para que cambiaran de bando.

Gea aconsejó a Zeus que sus otros hijos, os Cíclopes e os Cien Brazos, le ayudarían si os liberaba de su mazmorra en ou Tártaro. Así, Zeus descendió al inframundo e mató al guardián, Campé, e luego liberó a os prisioneros.

Los Cíclopes se hicieron famosos como maestros herreros e constructores. Fueron os responsables de fabricar varias armas para os deuses mais jóvenes: um rayo para Zeus, ou tridente para Poseidón e ou casco da invisibilidad para Hades.

La victoria quedó asegurada quando Zeus liberó também a os Cien Brazos. Como había tres Cien Brazos e cada gigante tenía cien manos, podían lanzar 300 enormes rocas contra os Titanes.

La guerra duró diez anos antes de que os Olímpicos vencieran, e a mayoría dos Titanes varones foram encerrados en ou Tártaro, a región mais profunda do Inframundo. Zeus asignó a os Cien Brazos como guardianes dos Titanes. Los Cíclopes ou sus descendientes trabajaron en a fragua de Hefesto.

Hubo um castigo especial para Atlas. En Libia, a parte occidental do norte de África, Atlas cargó com ou peso do céu sobre sus hombros durante incontables siglos.

Información relacionada

Fuentes

Teogonía e Los trabajos e os días foram escritos por Hesíodo.

Titanomaquia formaba parte do Ciclo Épico.

La Ilíada foi escrita por Homero.

Biblioteca foi escrita por Apolodoro.

Argonáutica foi escrita por Apolonio de Rodas.

Tifón

Aunque Zeus e os Olímpicos derrotaron a os Titanes, se enfrentaron a um adversario aún mais poderoso: Tifón (Τυφών). Gea había concebido esta nueva descendencia de su hermano Tártaro.

Apolodoro ofreció uma descripción magnífica de Tifón en su obra titulada Biblioteca. Tifón era um monstruo alado gigantesco, mitad hombre e mitad bestia. Tifón era además mais alto que a montaña mais alta. Bajo os brazos de Tifón había cien cabezas de dragón. Bajo sus muslos se encontraban as enormes espirales de víboras. Tifón era uma visión terriblemente espantosa e letal, pues de su boca brotaban llamas.

Tifón foi padre, com Equidna (hija de Forcis e Ceto, ou bien de Gea e Tártaro, lo que a haría hermana de Tifón), de numerosos hijos monstruosos: Cerbero, a Quimera, Orto, a Hidra, ou León de Nemea, a Esfinge, ou Águila do Cáucaso, a Cerda de Cromión e os buitres.

Existen varias versiones sobre cómo Zeus derrotó a Tifón. Aquí relataremos a versión mais popular do mito.

Según Ovidio e Higinio, quando Tifón vino e atacó ou cielo, todos os Olímpicos huyeron hacia ou sur, a Egipto. Los Olímpicos se transformaron en diversos animales para escapar do monstruo. Apolo se disfrazó de cuervo, su hermana Artemisa de gato, e Dioniso se transformó en cabra, al igual que Pan (donde foi conocido como Eócero; a cabra foi luego inmortalizada como a constelación de Capricornio). Hera se convirtió en uma vaca blanca como a nieve, Hermes en ibis, e Afrodita e Eros en peces; os peces foram conmemorados posteriormente como a constelación de Piscis.

Solo Zeus osó enfrentarse a Tifón. Zeus arrojó sus mortíferos rayos, mas quando ou monstruo se acercó, Zeus atacó a Tifón com a hoz de adamantio (nótese que é a misma hoz que Crono había usado contra su padre Urano, véase Guerra en ou céu e en a tierra; e posiblemente a misma hoz utilizada por Perseo para decapitar a Medusa). Tifón huyó al monte Casión en Siria.

Zeus, viendo que ou monstruo había sido gravemente herido, se volvió excesivamente confiado. Tifón atrapó a Zeus en sus inmensas espirales y, com a hoz de Zeus, logró cortar os tendones e nervios das manos do deus e lo hizo encarcelar en a cueva Coricia de Cilicia. Según Apolodoro, Tifó puso a uma dragona llamada Delfine a custodiar esta cueva, e os tendones foram escondidos bajo uma piel de oso. Sin sus tendones, Zeus estaba indefenso e no podía empuñar os rayos.

Hermes e Egipan lograron recuperar os tendones e rescatar a Zeus. Tras a restauración dos tendones de Zeus, este recuperó ou uso de sus rayos.

Zeus blandió sus poderosos rayos contra Tifón, persiguiendo al monstruo até Sicilia. Allí, Zeus derrotó a Tifón e enterró al monstruo bajo ou monte Etna ou bajo toda a isla de Sicilia. Las erupciones volcánicas do monte Etna eram ou resultado de Tifó arrojando su fuego.

Información relacionada

Nombre

Tifón, Tifeo, Tifón.

Fuentes

Teogonía e Los trabajos e os días foram escritos por Hesíodo.

Titanomaquia formaba parte do Ciclo Épico.

La Ilíada foi escrita por Homero.

Biblioteca foi escrita por Apolodoro.

Pítica I foi escrita por Píndaro.

El ascenso dos Olímpicos

Zeus (Ζεύς), líder dos Olímpicos, se convirtió en ou gobernante supremo do universo. Compartió ou mundo com sus dos hermanos, Poseidón e Hades. Mediante ou sorteo, Zeus recibió ou céu e se convirtió en deus do firmamento, incluyendo a lluvia e a tormenta, enquanto Poseidón (Ποσειδὣν) se convirtió en deus do mar e Hades (Ἅιδης) gobernó ou Inframundo, ou mundo dos muertos.

Los deuses mais jóvenes foram llamados Olímpicos porque hicieron su hogar en ou sobre ou céu do monte Olimpo. El Olimpo era uma montaña de casi 3.000 metros de altura, en ou norte de Tesalia.


Zeus se convirtió en padre da mayor parte dos deuses olímpicos mais jóvenes.

Zeus aprendió de sus abuelos, Gea e Urano, que si su primera esposa Metis daba a luz um segundo hijo, ese hijo lo destronaría, tal como él había derrocado a su padre Crono. Zeus quería evitar este destino, así que decidió tragarse a Metis enquanto aún estaba embarazada. Cuando llegó ou momento do parto de Metis, Zeus sufrió um dolor de cabeza terrible. Al no poder soportar ou dolor, Hefesto ou Prometeo abrieron a cabeza de Zeus com um hacha. Su hija Atenea (Ἀθηνᾶ) saltó da cabeza de Zeus completamente armada. Esto alarmó a os demás deuses até que se quitó ou casco, revelando um aspecto menos guerrero.

Zeus se casó com a Titánide Temis antes de casarse com su propia hermana Hera (Ἥρα). Hera se convirtió en su consorte, a rainha do cielo. Le dio a Zeus Ares (Ἄρης) e dos hijas: Ilitía e Hebe. Algunos dicen que Hefesto (Ἥφαιστος) também foi hijo de ambos, mas Hefesto é mais conocido como hijo de Hera, sem padre.

Zeus tuvo varios romances com otras diosas. De a Titánide Leto (Λητώ) foi padre dos gemelos Apolo (Ἀπόλλων) e Artemisa (Ἄρτεμις). La pléyade Maia, hija de Atlas, foi madre de Hermes (Ἑρμἣς), ou mensajero dos dioses.

Según algunos autores, Afrodita (Ἀφροδίτη) era hija de Zeus e Dione, uma hija de Océano e Tetis, enquanto que otros escritores mais antiguos decían que surgió do mar dos genitales seccionados de Urano (prefiero esta versión, ya que aphros significa «espuma do mar»).


La otra Olímpica era Hestia, a hija mayor de Crono e Rea. Algunos escritores dijeron que Dioniso (Διόνυσος), hijo de Zeus e uma mortal, Sémele, se convirtió en Olímpico quando Hestia decidió ceder su puesto al deus mais joven.

Aunque a otra hermana de Zeus, Deméter (Δημήτηρ), era a gran deusa da tierra, no siempre foi reconocida como Olímpica. Quienes decían que era uma Olímpica, também decían que Hades no lo era, porque Hades nunca vivió en ou Olimpo.

Información relacionada

Fuentes

Himnos homéricos.

Teogonía e Los trabajos e os días foram escritos por Hesíodo.

Biblioteca foi escrita por Apolodoro.

Metamorfosis foi escrita por Ovidio.

Fábulas e a Poetica Astronomica por Higinio.

Las Cinco Edades do Hombre

La creación da humanidad puede dividirse en cinco edades.

Crono creó a Edad de Oro. Fue a era mais feliz para a humanidad, en a que as personas vivían e morían pacíficamente. No había enfermedades ni dolencias. Nunca sufrieron os rigores da guerra ni a fatiga da tierra. El alimento era silvestre e abundante. Cuando morían se convertían en espíritus, transformándose en guardianes da humanidad.

Pero quando llegaron os nuevos dioses, comenzaron a experimentar com a creación da humanidad, dando inicio a uma nueva edad. Cada edad sucesiva sería inferior a a anterior, pasando de excelente a a peor de todas.

La Edad de Plata era inferior a a Edad de Oro. Fue uma época en a que os deuses destruyeron a a humanidad porque esta se negaba a honrarlos.

El tercer período foi a Edad de Bronce, poblada por hombres de bronce que amaban a guerra por sí misma, até que se destruyeron en guerras continuas. Según Apolodoro, Zeus intentó destruir a os hombres da Edad de Bronce com ou Diluvio.

Le siguió a Edad Heroica. Durante esta edad vivió uma raza de semidioses, héroes que serían recompensados por su valor e hazañas heroicas tras su morte en as Islas dos Bienaventurados (Elíseo).

La última edad foi a Edad de Hierro. Esta foi a peor edad, onde a buena voluntad e a decencia dejarían de existir. Los hombres sufrirían gran opresión bajo gobernantes malvados. Estos gobernantes solo satisfarían sus propias necesidades por su avaricia e sed de poder, até que Zeus destruyera a esta raza.

Según Apolodoro, foi Prometeo quien creó a a humanidad, no Crono ni Zeus. Según um mito, Prometeo hizo a cada hombre e mujer de arcilla e mostró su obra a Zeus. Había creado um hermoso joven que deseaba ocultar, porque conocía a debilidad de Zeus por os muchachos.

Información relacionada

Fuentes

Los trabajos e os días foi escrito por Hesíodo.

Biblioteca foi escrita por Apolodoro.

Metamorfosis foi escrita por Ovidio.

Artículos relacionados

El salvador da humanidad

El don do fuego

Cuando Zeus se convirtió en ou gobernante supremo do universo, no estaba interesado en os mortales e comenzó a experimentar com a creación da humanidad. El Titán Prometeo (Προμηθεός), sem embargo, intentó proteger a a humanidad dos demás dioses. Pero al hacerlo, Prometeo provocaría su propia caída.

Prometeo foi uno dos pocos Titanes varones que apoyó a os Olímpicos en a guerra contra os Titanes. Prometeo sabía que os Titanes perderían a guerra, así que persuadió a su hermano para cambiar de bando. Prometeo era um deus extremadamente inteligente e sabio, dotado da facultad da previsión. No logró persuadir a su padre Jápeto ni a su hermano mayor Atlas (Ἄτλας) para que no resistieran a Zeus, mas foi en vano. Tanto Jápeto como Atlas foram castigados por oponerse a os Olímpicos.

Prometeo era ou guardián da humanidad, a menudo tratando de ayudarla. Prometeo robó ou fuego do cielo, escondiéndolo dentro de um tallo de hinojo hueco, e se lo dio al hombre (o bien les enseñó a hacer fuego).

Prometeo também engañó a Zeus para que seleccionara a parte do sacrificio que os deuses e os hombres recibirían. Se aseguró de que ou hombre recibiera a mejor parte.

Cortó um toro e disfrazó a carne com su piel e sus entrañas encima, enquanto os huesos quedaron cubiertos de grasa. Zeus se enfureció com Prometeo al descubrir que había seleccionado a grasa com solo huesos. Los huesos e a grasa se utilizarían para sacrificar a os dioses, enquanto que ou hombre conservaría a mejor carne para sí mismo.


Pandora

Zeus tomó venganza contra a humanidad creando a a primera mujer mortal, llamada Pandora (Πανδώρα). Los deuses le concedieron dones antes de mostrar a creación de Zeus al resto do mundo. Zeus entregó a Pandora al hermano de Prometeo, Epimeteo, en matrimonio. Prometeo intentó advertir a su hermano que no aceptara nada de Zeus, mas Epimeteo no escuchó a su sabio hermano.

Uno dos regalos de bodas entregados a a nueva pareja foi uma hermosa e gran caja. Se le dijo a Pandora que nunca abriera a caja. Pero Pandora era curiosa; quería saber qué había dentro.

Un día, abrió a caja. Todo tipo de desdichas —sufrimientos e males— escaparon para azotar a a humanidad. Horrorizada, Pandora cerró rápidamente a tapa, mas ya era demasiado tarde. Lo único que no escapó foi a Esperanza. Esta foi a única cosa que proporcionó consuelo a a humanidad en su sufrimiento.


El castigo de Prometeo

Prometeo no escapó al castigo de Zeus por haber dado ou fuego a a humanidad. Fue conducido a as montañas do Cáucaso e encadenado a a cima mais alta. Cada día, um águila gigante (Águila do Cáucaso) acudía a alimentarse do hígado e as entrañas de Prometeo, haciendo que ou Titán sufriera uma agonia terrible.

Prometeo aparece en a obra de Esquilo, Prometeo encadenado (mediados do século V a. C.), onde ou Titán se encuentra com uma novilla sufriente. Esta vaca era uma doncella llamada Ío, hija do deus fluvial argivo Inaco. Desafortunadamente, era uma alta sacerdotisa de Hera amada por ou esposo de esta, Zeus. Zeus intentó ocultar a Ío de Hera transformando a a joven en uma hermosa vaca blanca. Hera pidió a novilla (Ío) como regalo, lo cual Zeus no podía rechazar. Hera sabía quién era a vaca, de todos modos. Hera puso a um pastor llamado Argo Panoptes, com cien ojos, a custodiar a Ío para que Zeus no pudiera rescatarla. Tras que Hermes matara a Argo Panoptes, Hera envió um tábano para atormentar a Ío. El tábano a picaba repetidamente, de modo que Ío comenzó a vagar por muchas tierras lejanas.

Cuando Prometeo a conoció, ou Titán le informó que recuperaría su forma natural algún día, al llegar a Egipto. Tendría um hijo de Zeus e sus descendientes producirían gobernantes poderosos e grandes héroes. Prometeo também profetizó su propia libertad e reconciliación com Zeus. Véase Ío en a página de Heroínas.

La ironía do castigo de Prometeo foi que Heracles, hijo de Zeus, liberaría al Titán de su cautiverio. A cambio de su libertad, Prometeo informó a Heracles cómo obtener as manzanas das Hespérides de su propio hermano, Atlas.

Una vez que Prometeo recuperó su libertad, ou Titán volvió a compartir su sabiduría com Zeus. Prometeo advirtió a Zeus que no sedujera a a deusa marina Tetis porque daría a luz um hijo que sería superior a su padre. Zeus evitó este destino casando a Tetis com ou héroe Peleo.

Había otra razón por a que Prometeo foi liberado. Según Hesíodo, foi simplemente que Zeus deseaba aumentar as glorias e a fama de su hijo (Heracles).

Información relacionada

Nombre

Prometeo – «Previsión»
Epimeteo – «Visión posterior»

Pandora, Πανδώρα – «El don de todos» ou «Dotada de todo»

Fuentes

Teogonía e Los trabajos e os días foram escritos por Hesíodo.

Prometeo encadenado foi escrito por Esquilo.

El Diluvio

Hesíodo no relató ou Diluvio, así que tuve que recurrir a varios autores diferentes.

Zeus decidió destruir a a raza dos hombres com uma inundación, por su maldad e impiedad.

Según Apolodoro, era a raza de hombres da Edad de Bronce lo que Zeus quería destruir. Otra das posibles razones por as que Zeus envió ou diluvio foi que Licaón e sus 50 hijos en Arcadia habían sacrificado um bebé e habían dado su carne a Zeus para comer quando ou deus estaba disfrazado de jornalero. Véase Licaón en La ira do cielo.

Zeus envió lluvia e tormentas enquanto Poseidón (Ποσειδὣν) envió agua do mar, cubriendo a terra de agua.

Prometeo logró salvar a su familia advirtiéndoles. Deucalión (Δευκαλίων) era su hijo de Pronea. Deucalión se había casado com Pirra (Πέρρα), hija de Epimeteo e Pandora. Construyeron um arca provista de provisiones.

El diluvio duró nueve días e nueve noches, e luego ou arca encalló en a cima do monte Parnaso. Aunque Zeus no apreciaba a Prometeo, ou deus no se enfureció porque Deucalión e Pirra hubieran sobrevivido al diluvio, ya que eram uma pareja piadosa.

Según Ovidio, Deucalión e Pirra se sentían solos, siendo os únicos supervivientes. Encontraron um templo en ruinas e rezaron a a deusa Temis. Temis les dijo que arrojaran os huesos de su madre por encima de sus hombros.

Al principio se escandalizaron ante tal sugerencia, até que Deucalión interpretó correctamente que as piedras do suelo eram os huesos da madre terra (Gea). Cuando ambos comenzaron a arrojar piedras detrás de ellos, a gente surgió da tierra. Estas personas foram conocidas como ou Pueblo de Piedra. Las piedras que arrojó Deucalión se convirtieron en hombres, enquanto que Pirra creó mujeres com as piedras que lanzaba.

Según Apolodoro, Deucalión ofreció um sacrificio a Zeus como Dios da Huida, quando desembarcaron do arca. Zeus envió a Hermes para concederles um deseo. Deucalión dijo que querían gente, así que foi Zeus, e no Temis, quien instruyó a Deucalión e Pirra a arrojar rocas por encima de sus hombros para crear personas a partir das piedras.

Deucalión e Pirra foram padres de Helén, Anfictión, Protogenea, Pandora e Tía. Deucalión gobernó en Ftía e foi sucedido por su hijo, Helén.

Según Apolodoro, no toda a humanidad murió en ou Diluvio, com a excepción de Deucalión e Pirra; hubo otros supervivientes, mas Apolodoro no dice quiénes. Estos pocos supervivientes lograron escapar da devastación escalando as altas montañas.

Información relacionada

Nombre

Deucalión, Δευκαλίων.

Pirra, Πέρρα.

Fuentes

Biblioteca foi escrita por Apolodoro.

Metamorfosis foi escrita por Ovidio.

Catálogos de mujeres foi posiblemente escrito por Hesíodo.

Olímpica IX foi escrita por Píndaro.

Artículos relacionados

Criado: 9 de abril de 1999

Modificado: 23 de abril de 2024