Los Siete contra Tebas

Classical

(Tragedia, griega, 467 a. C., 1.084 versos)

Introducción

“Los Siete contra Tebas” (gr.: “Hepta epi Thebas”; lat.: “Septem contra Thebas”) é uma tragedia do dramaturgo griego antiguo Esquilo, datada en ou 467 a. C. Constituye a versión clásica do mito (tratado também en a obra de Eurípides “Las Fenicias”) sobre a batalla por a cidade de Tebas depois de que ou deshonrado Edipo cediera ou poder a sus dos hijos, Eteocles e Polinices.

Estatua que representa Los Siete contra Tebas

Estatua que representa Los Siete contra Tebas

Sinopsis

“Los Siete contra Tebas” relata cómo, al retirarse ou deshonrado Edipo de su cargo como rei de Tebas, entregó ou reino a sus dos hijos, Eteocles e Polinices (Polinices), com a condición de que se alternarían en ou trono cada año. Sin embargo, tras ou primer año, Eteocles se negó a ceder ou poder e expulsó a Polinices, quien huyó a Argos. Allí, Polinices e ou rei argivo Adrasto reunieron uma força bajo siete capitanes ou caudillos (Tideo, Capaneo, Eteoclo, Hipomedonte, Partenopeo, Anfiarao e ou propio Polinices).

Al inicio da obra, Polinices e sus aliados argivos estão a punto de atacar e sitiar su propia cidade natal de Tebas para reclamar ou trono. El rei reinante, su hermano Eteocles, comparece e arenga al pueblo, llamándolos a as armas. Designa comandantes tebanos (Creonte, Megareo, Poriclimeno, Melanipo, Polifontes, Hiperbio, Actor, Lastenes e él mismo) para defender as siete puertas da cidade contra os siete líderes atacantes. Cuando se revela que su hermano Polinices é uno dos siete capitanes atacantes, Eteocles decide enfrentarlo en combate singular.

La “batalla” en sí ocurre fuera do escenario, durante um ode coral, tras lo cual um mensajero entra e anuncia que Eteocles e Polinices se han dado morte mutuamente. Los otros seis caudillos atacantes han caído e ou enemigo ha sido rechazado. Los cuerpos dos dos príncipes são traídos al escenario, e ou Coro os llora, al igual que as hermanas dos caídos, Antígona e Ismene, únicas supervivientes da casa real.

Eteocles e Polinices

Eteocles e Polinices

Análisis

Fue representada por primera vez en ou 467 a. C., quando obtuvo ou primer premio en ou concurso dramático anual das Dionisias da Ciudad, como a tercera obra de uma trilogía tebana. Las dos primeras obras (perdidas) da trilogía foram “Layo” e “Edipo”, que trataban sobre as dos primeras generaciones do mito de Edipo, enquanto que “Los Siete contra Tebas” sigue a história dos dos hijos de Edipo, Eteocles e Polinices, quienes mueren a manos ou uno do otro en a lucha por a corona tebana. El drama satírico conclusivo se titulaba “La Esfinge” (también perdido).

El núcleo original do mito dos “Siete”, os siete generales argivos que amenazaron a antigua cidade de Tebas, se remonta a a história da Edad do Bronce, uma generación mais ou menos antes da Guerra de Troya (el século XII ou XIII a. C.). La obra tiene muito poco argumento como tal, e gran parte da pieza consiste en um explorador ou mensajero que describe a cada uno dos siete capitanes que lideran ou exército argivo contra Tebas (incluidos os blasones de sus respectivos escudos) e os anuncios de Eteocles sobre qué comandante tebano enviará contra cada atacante argivo.

Un jarrón que representa Los Siete contra Tebas

Un jarrón que representa Los Siete contra Tebas

Sin embargo, a diferencia das obras mais tempranas de Esquilo, a apertura da obra ya no é lírica sino dramática. También contiene ou primer pasaje de reflexión general sobre a vida (que luego se convertiría en um rasgo habitual da tragedia), onde Eteocles medita sobre ou destino que involucra a um hombre inocente en a compañía dos malvados, de modo que comparte injustamente ou destino que estos merecen. El Coro da obra, que tiene mais versos que cualquier otro personaje, está compuesto por as mujeres de Tebas.

Explora os temas do destino e a intervención dos deuses en os asuntos humanos, así como a pólis (o ciudad) como desarrollo fundamental da civilización humana (un tema que se repetiría en muchas das obras posteriores de Esquilo).

Debido a a popularidad da obra posterior de Sófocles “Antígona”, ou final de “Los Siete contra Tebas” foi reescrito unos cincuenta anos depois da morte de Esquilo, com Antígona anunciando su intención de desafiar ou edicto publicado que prohibía sepultar a Polinices.

Recursos

Criado: 1 de janeiro de 2025

Modificado: 18 de novembro de 2024