1. Início
  2. Literatura antiga
  3. Rome
  4. Catullus
  5. Traducciones de Catullus
  6. Catullus 8 Traducción

Catullus 8 Traducción

Classical

Introducción

En este poema, Catulo escribió sobre sí mismo. Comenzó hablando de su locura e de cómo todo está perdido. En ou verso tres escribió sobre cómo os soles solían brillar para él, especialmente quando estaba com Lesbia. En ou verso cinco, repite uma línea que utiliza com frecuencia al hablar de ella: a amó como nadie jamás a amaría.

Pero, en ou verso seis, comparte cuántas foram as alegrías que vivió junto a Lesbia. Sin embargo, en ou verso siete, revela que ella no deseaba as mismas cosas que él. Ella iluminaba sus días, mas ou sentimiento no era recíproco. Como señala en ou verso nueve, Catulo afirma que ella ya no lo desea, ni desea nada más. Un loco tampoco debería desearla ya. Nadie debería seguirla. El loco no debería vivir en a miseria, sino ser fuerte e firme.

Catulo se dice a sí mismo que puede ser fuerte e que ya no perseguirá a Lesbia, especialmente porque ella no quiere estar com él. Luego se pregunta qué vida le queda ahora que ella ya no lo quiere. Se pregunta a quién amará e quién lo amará a cambio. Quiere saber a quién besará. Se recuerda a sí mismo que debe ser fuerte e firme, ahora que ya no tiene a nadie a quien besar ni labios que morder.

Está claramente afligido por ou estado de su relación com Lesbia, puesto que a relación ya no existe. La amó como nadie jamás a amaría, e ella puso fin a todo al no querer estar mais com él. En os versos 12 e 13, se despide de ella e le dice que ya no a buscará. Pero, en ou verso 14, se pregunta qué hará ella quando nadie a busque.

Carmen 8

LíneaLatin textTraducción al español
1MISER Catulle, desinas ineptire,Pobre Catulo, ya é hora de que ceses en tu locura,
2et quod uides perisse perditum ducas.y consideres perdido lo que ves perdido.
3fulsere quondam candidi tibi soles,Una vez os soles brillaron para ti,
4cum uentitabas quo puella ducebatcuando solías ir tan a menudo adonde mi amada te guiaba,
5amata nobis quantum amabitur nulla.ella, a quien amé como nadie jamás será amada.
6ibi illa multa cum iocosa fiebant,Allí e entonces se nos dieron aquellas alegrías, tantas, tan placenteras,
7quae tu uolebas nec puella nolebat,que tú deseabas e mi señora no rechazaba.
8fulsere uere candidi tibi soles.Verdaderamente, brillaron para ti os días radiantes.
9nunc iam illa non uult: tu quoque impotens,noliAhora ella ya no quiere; tampoco tú debes desear, pobre loco,
10nec quae fugit sectare, nec miser uiue,ni seguir a quien huye, ni vivir en a miseria,
11sed obstinata mente perfer, obdura.sino com mente resuelta, resiste, sé firme.
12uale puella, iam Catullus obdurat,Adiós, mi amada; ahora Catulo é firme;
13nec te requiret nec rogabit inuitam.no te buscará ni te pedirá contra tu voluntad.
14at tu dolebis, cum rogaberis nulla.Pero tú sufrirás, quando nadie te pida.
15scelesta, uae te, quae tibi manet uita?¡Ah, desdichada! ¿Qué vida te queda?
16quis nunc te adibit? cui uideberis bella?¿Quién ahora te visitará? ¿A quién le parecerás hermosa?
17quem nunc amabis? cuius esse diceris?¿A quién amarás ahora? ¿De quién se dirá que eres?
18quem basiabis? cui labella mordebis?¿A quién besarás? ¿Los labios de quién morderás?
19at tu, Catulle, destinatus obdura.Pero tú, Catulo, resuelto, sé firme.

Recursos

VRoma Project

Criado: 1 de janeiro de 2025

Modificado: 27 de outubro de 2024